गन्धर्वकिन्नरयक्षसिद्धचारणनागैः सहितं तं प्रदेशं सुरम्यं दृश्यते। तत्र श्वावृकव्याघ्रमत्तगजैः सह स एव स्वरूपः दीप्तिमान् विराजते। आम्रनिपकदम्बचन्दनागुरुचम्पकवृक्षैः सहितः सः प्रदेशः सर्वतो विराजमानः। अन्यैः अपि विविधान् वृक्षान् समन्तात् भूषितः स एव रमणीयः प्रसिद्धः प्रदेशः त्रिभिः विस्तीर्णैः शिखरैः शोभते। तत्र जीवसमूहैः पूर्णं, चकोरमयूरनिनादितं तद् वनं, नानापुष्पैः आच्छादितं, विविधगन्धयुक्तं च। श्वेतमेघसमूहसन्निभम्, हिमराशिसमं तद् दृश्यते। तेषु शिखरेषु तृतीयं परमं शिखरं ब्रह्मणः निवासः, परमं स्थानम् इति कीर्त्यते। ये लोके न तपः कुर्वन्ति, ये च पापिनः, ते तत्र न प्रविशन्ति। तत्र कारण्डवकुलैः पूर्णं, राजहंसैः भूषितं च तद् सरः अस्ति। सुवर्णपद्मैः शतदलोत्पलैः च शोभितं, वेणुवेतसगुच्छैः सर्वतोऽपि परिवृतम्। तत्रैव गजेन्द्रशत्रुर्भीमकुलीरः, सततं शिकारलोलुपः, वसति। सः मदस्रवन्, जलकाङ्क्षी, शनैः शनैः गिरीव चरति। तत्र नीलाञ्जनसन्निभः गजः, मदमत्तदृष्टिः, स्वगणेन सह पद्माकुलं सरः विचरन् दृश्यते। तदा स्त्रीगजाः विलोक्य, दुःखार्तस्वरेण क्रोशन्त्यः, तं पश्यन्ति। स गजः जलचरपाशैः बद्धः, गतिः रहितः जातः। सः सर्वशक्त्या यत्नं कृत्वा, घोरनिनादेन गर्जन्, तस्मिन महाभये स्थितः, हृदि हरिं चिन्तयामास। ततः सः समग्रेणात्मना तं प्रभुं शरणं जगाम। अनन्तजन्मसु साधनया गरुडध्वजभक्त्या सः तं श्रीहरिं ददर्श—शङ्खचक्रगदाधरं क्षीरसागरमन्थनफेनसदृशप्रभम्। तदा विपदुत्तारणाय गजः स्तोत्रं जपितुम् आरब्धवान्। "नमस्ते भगवन्, अनाश्रित, निराश, पुनः पुनः नमः अन्तर्यामिने, एकाय, अव्यक्ताय। पुनः पुनः नमः, असीमाय, अगम्याय, अनुपमाय। पुनः पुनः नमः शाश्वताय, सनातनाय, आद्याय। पुनः पुनः नमो गोविन्दाय, विश्वाधाराय। नमः जगन्नाथाय, देवाय, शिवाय, हरये। नारायणाय, यः विश्वं, देवानां परात्मा। तस्मै परमपुरुषाय धनुश्चक्रखड्गगदाधराय नमः। अच्युताय, वरदाय, ब्रह्मेन्द्ररुद्रमुनिगणवन्दिताय, नमः। अजाय, पीताम्बराय, मधुकैटभनाशनाय, विश्वेश्वराय, शोभाकिरीटाय नमः। वरदाय, परमेश्वराय, नानाविचित्रमुकुटकङ्कणालङ्कृताय नमः। वरदाय, योगेश्वराय, शुद्धाय, देवेश्वरविघ्नविनाशनाय सज्जधनवे नमः। आत्महिताय कर्मणि प्रवृत्ताय, महावराहाय नारायणाय नमः। देवदेवाय, पुराणपुरुषाय, युगान्तस्थिताय अहं शरणं गच्छामि। क्षेत्रज्ञाय, आत्मप्रभवाय, श्रेष्ठाय वासुदेवाय शरणं गच्छामि।" एवं गजेन्द्रः भगवत्स्मरणेन स्तुत्या च तं परमं श्रीनारायणं शरणं प्रपन्नः।