सः तत्रैव शुष्के भूमितले शयानः, सरस्वतस्तोत्रं श्रद्धया जपन् आसीत्। तस्मिन्नेव काले दानवः सर्वपापहारिणं हरिं द्रष्टुं जगाम। एते द्वौ, यं भगवान् कदाचित् वराहरूपं धारयन् उक्तवान्, हे जनार्दन, तौ स्मृतौ स्तः। महाभक्तः सः मुनिश्रेष्ठ, भगवत्पादयोः पूजनं कृत्वा, स्तुतिपाठेन, श्रवणेन, स्पर्शेन वा, मानवाः पापमुक्तिं प्राप्नुवन्ति इति ज्ञातवान्। तत्पश्चात् त्वं चत्वारः कथय, गजेन्द्रमोक्षाद्याः, इति निवेदितम्। तेषां श्रवणेन, जपेन, स्मरणेन च, दुःस्वप्ननाशः जायते। ततो दिव्यं पुण्यं पापहरं सरस्वतस्तोत्रं प्रवृत्तम्। गिरिपतेः सुतः सुमेरुः, सूर्यसमानतेजाः, सागरं विदार्य, देवर्षिगणैः सहितः समुत्थितः। गन्धर्वैः किन्नरैः यक्षैः सिद्धैः चारणैः नागैश्च सहितः, सः शोभते। शृगालैः व्याघ्रैः गजेन्द्रैश्च सह, तस्य रूपं दीप्तिमत् दृश्यते। आम्रनिपकदम्बचन्दनागुरुचम्पकवृक्षैः, अन्यैश्च विविधैः तरुभिः, सर्वतः भूषितः सः पर्वतः। रम्यः कीर्तिमान्, विस्तीर्णत्रिकूटयुक्तः, जीवसमूहैः पूर्णः, चकोरमयूरनिनादितः, पुष्पसमृद्धः, गन्धविभूषितः, श्वेतमेघसदृशः, हिमराशिसमः च। तस्य तृतीयः शिखरः उत्तमः, ब्रह्मणः परमधाम स्मृतः। ये लोके न तपः कुर्वन्ति, ये च पापिनः, तत्र न गच्छन्ति। तत्र कारण्डवैः पक्षिभिः पूर्णः, राजहंसैश्च शोभितः, सुवर्णपद्मैः शतपत्रैः च विभूषितः, वेणुवेतसगुल्मैः च सर्वतः परिवृतः। तत्रैव एकः ग्राहः, गजेन्द्रशत्रुः, नित्यं शिकारलुब्धः, निवसति स्म। सः मदोद्धूतः, जलकाङ्क्षी, शनैः शनैः चलन्निव गिरिः, तत्र विचरति स्म। अपरः गजेन्द्रः, कालाञ्जनसन्निभः, मदमत्तनेत्रः, पद्मवनं प्रविश्य, स्वगणेन सहितः विचरन् आसीत्। तत्रैव स्त्रीगजाः विलोक्य, भयार्तस्वरेण नदन्त्यः, तं दृष्ट्वा दुःखिताः अभवन्। सः जलचरपाशैः बद्धः, गतिसंयमितः, किञ्चित् चेष्टितुं न शशाक। सः सर्वशक्त्या युध्यमानः, महाशब्दं कृत्वा, भीषणं गर्जन्, परमविपत्तिं प्राप्तः, मनसा हरिं चिन्तयामास। ततः सर्वात्मना तं भगवन्तं शरणं जगाम। अनन्तजन्मसु साधनाभिः, गरुडध्वजभक्त्या, सः तं शङ्खचक्रगदाधरं, मथितामृतफेनप्रभं, ददर्श। विपत्तिमोक्षकामः, गजेन्द्रः स्तुतिं आरब्धवान्— "नमस्तेऽव्यय, अनाश्रित, अकाम, पुनः पुनः अन्तर्यमिन्, अद्वितीय, अव्यक्त। अनन्त, अगम्य, अतुल्य, पुनः पुनः तुभ्यं नमः। शाश्वत, सनातन, आद्य, पुनः पुनः तुभ्यं नमः। गोविन्द, विश्वाधार, पुनः पुनः तुभ्यं नमः।