सः महात्मा तदा महतीं तीर्थस्नानं कृत्वा, वासुदेवम् नमस्कृत्य, महाकोशे भक्तिपूर्वकं महादेवम् हंसाख्यम् पूजयामास। तं पूज्य, वीर्यवान् त्रिविष्टपं जगाम। तत्र हरिं दृष्ट्वा पूजयित्वा, पुण्यं कनखलं तीर्थं ययौ। ततः धनाध्यक्षं मेघाङ्कं द्रष्टुं गिरिव्रजं च अगच्छत्। तत्र कामरूपं सम्यक् पूज्य, अग्रं तीर्थं महाख्यं प्राप्य, तत्र महादेवम् पूजयामास। भक्त्या तम् स्तुत्वा, गजेन्द्रदुःखहरं परमं शुद्धं स्तोत्रं सः जपितवान्। अग्र्याय ब्राह्मणाय सुवर्णं दत्वा, घोरं दण्डकवनं प्रविष्टः। तत्र पुण्डरीकाक्षं महाव्याघ्रहरं पश्यन्, भूमौ शयानेन सः सरस्वतस्तोत्रं जपितवान्। दानवः तत्र हरिं सर्वपापहारं द्रष्टुं ययौ। तौ द्वौ, यं भगवान् कदाचित् वराहरूपेण उक्तवान्, जनार्दन। सः महाभक्तः, हे मुने, भगवतः पादौ पूजयामास। तस्य गायनात्, श्रवणात्, स्पर्शनात् मानवाः पापात् विमुक्ताः भवन्ति। ततः, गजेन्द्रमोक्षादि चत्वारः कथयस्व। तेषां जपात्, श्रवणात्, स्मरणात्, दुःस्वप्ननाशः भवति। ततः पुण्यं पापहरं सरस्वतस्तोत्रं। पर्वतराजपुत्रः सुमेरुः सूर्यसमानप्रभः, समुद्रं विदार्य उत्थितः, देवर्षिसमूहैः सेवितः। गन्धर्वैः, किन्नरैः, यक्षैः, सिद्धैः, चारणैः, नागैः च सह। श्वापदैः, वन्यपशुभिः, गजेन्द्रैः च तस्य रूपं विराजते। आम्र, निप, कदम्ब, चन्दन, अगुरु, चम्पकवृक्षैः, अन्यैः विविधैः वृक्षैः सर्वतः भूषितः। सुन्दरः, कीर्तिमान्, त्रिस्थूलशिखरयुक्तः। जीवसमूहैः पूर्णः, चकोरमयूरनिनादितः। पुष्पैः आच्छादितः, विविधगन्धयुक्तः। श्वेतमेघसदृशः, हिमपुञ्जवत्। तृतीयं उत्तमं शिखरं ब्रह्मणः परमधाम। ये लोके तपः न कृतवन्तः, ये च पापिनः। तत्र कारण्डवहंसैः पूरितः, राजहंसैः शोभितः। सुवर्णपद्मैः, शतदलैः कुमुदैः अलङ्कृतः। सर्वतः वंशकाष्ठसमूहैः परिवृतः। तत्र एकः मगरः, गजेन्द्रशत्रुः, सततं शिकारमर्थं जाग्रतः निवसति। मदस्रवन्, जलाकाङ्क्षः, शनैः पर्वतवत् चरति। गजेन्द्रः, कज्जलसमानवर्णः, मदमत्तनेत्रः, पद्मवनं विचरन्, स्वगणेन सह। तत्र स्त्रीगजाः विलोक्य, शोकात् गर्जन्त्यः। सः जलचरजालैः बद्धः, गतिस्थम्भितः। सः सर्वशक्त्या संघर्षन्, भीषणं गर्जन्।