सः सुवर्णरूपं महादेवं द्रष्टुं अर्बुददेशं जगाम। ततः कालिञ्जरं प्राप्तः, तत्र नीलकण्ठं ददर्श। सागरतीरे प्रभासं गत्वा प्रभुं द्रष्टुम् अगच्छत्। तत्र सः जटिलं लोकनाथं सोमेश्वरं अपश्यत्। शङ्करेण, जटिलेन विष्णुना च, सः सत्कारं प्राप। तत्र रुद्रं सम्पूज्य, उत्तरकुरून् प्रति प्रस्थितः। तत्र स्नात्वा त्रिलोकपूजितं भीमं विश्वेशं सम्पूज्य। तं सम्पूज्य ब्राह्मणीं गतः, तत्रापि स्नात्वा देवानां नाथं पूजयामास। अनन्तरं कुण्डिनं गत्वा, पितृभ्यः तुष्टिदायकं सम्यक् पूजयामास। मगधस्य वने समागतः, भूमिपतिं दृष्टवान्। तत्र महातीर्थे स्नात्वा, वासुदेवं प्रणम्य, महाकोशे भक्त्या हंसाख्यं महादेवं पूजयामास। तं सम्पूज्य, महाबाहुः त्रिविष्टपं गच्छति। तत्र हरिं दृष्ट्वा पूजयित्वा, पवित्रं कनखलं अगच्छत्। तत्र धनाधिपं मेघाङ्कं दृष्ट्वा, गिरिव्रजं प्रति ययौ। तत्र कामरूपं सम्यक् पूजयित्वा, सः अग्रं महातीर्थं महाख्यं गत्वा, तत्र महादेवं पूजयामास। भक्त्या तम् स्तुत्वा, गजेन्द्रदुःखहरस्य उत्तमं शुद्धं स्तोत्रं जपन्। सुवर्णं ब्राह्मणश्रेष्ठेभ्यः दत्वा, सः घोरं दण्डकवनं जगाम। तत्र पुण्डरीकाक्षं, महाव्याघ्रहन्तारं दृष्टवान्। तत्रैव भूमौ शयित्वा, सरस्वतस्तोत्रं जपन् स्थितः। दानवः सर्वपापहरं हरिं द्रष्टुं गतः। तौ द्वौ, ये भगवता वाराहरूपधारणे उक्तौ, हे जनार्दन, तत्र दृष्टौ। सः महाभक्तः, हे मुने, प्रभोः चरणौ सम्पूज्य। यः गायति, शृणोति, स्पृशति वा, सः पापात् विमुच्यते। एतानि चत्वारि, गजेन्द्रमुक्तिप्रभृतयः, मे कथय। तेषां जपने, शृवणे, स्मरणे वा, पापनाशः, दुःस्वप्ननाशश्च भवति। ततः पुण्यं पापहृत् सरस्वतस्तोत्रं। सुमेरुः, पर्वतराजपुत्रः, सूर्यसङ्काशः, समुद्रं विदार्य समुत्थितः, देवर्षिगणैः परिवृतः। गन्धर्वकिन्नरयक्षसिद्धचारणनागैः सहितः। शृगालव्याघ्रमत्तगजेन्द्रैः सः शोभते। आम्रनिपकदम्बचन्दनागुरुचम्पकवृक्षैः च, अन्यैः नानाविधवृक्षैः च सर्वतः शोभितः। सुन्दरः, कीर्तिमान्, विस्तीर्णत्रिकूटयुक्तः। जीवसङ्घैः पूर्णः, चकोरमयूरनिनादितः। नानापुष्पैः आवृतः, विविधगन्धसंयुतः। पाण्डुप्रभैः मेघैः, हिमशैलसमुच्चयवत्। तृतीयः उत्तमः शिखरः, ब्रह्मणः परमं धाम। ये लोके महातपः न कृतवन्तः, ये च पापिनः—ते तत्र न गच्छन्ति।