दर्शनार्थं स भगवाँस्सुप्रसिद्धः अजितं परमपुरुषं जगाम। तत्र षट् रात्राणि निवसित्वा, दक्षिणं महेन्द्रं प्रति जगाम। तत्र पितृन् दृष्ट्वा, पूज्य, सत्कृत्य, उत्तरं महेन्द्रं प्रति प्रययौ। तत्र सोमतीर्थं दृष्ट्वा, स्नात्वा, शम्भुं गोपालं सोमपं च उत्तमं देवमालोक्य, सह्यपर्वतं प्रति प्रस्थितवान्। देवताः पितॄंश्च पूज्य, पारियात्रं पर्वतं अगच्छत्। तत्र कशेरुं देशं प्राप्त्वा, तत्र विश्वरूपं अपश्यत्। ततः योगविदां श्रेष्ठः सः स्वयं विश्वरूपरूपेण प्रादुरभूत्। ततः प्रह्लादः सुरभिपर्वतं मलयं अगच्छत्। पुनः स योगात्मा विन्ध्यपर्वते सदाशिवदर्शनार्थं जगाम। तत्र त्रिरात्रं उपोष्य, अवन्तिपुरीं प्रति प्रययौ। तत्र महाकालं देहम् धारयन्तं श्मशानवासीं अपश्यत्। स संयमेश्वरः कृष्णरूपं धारयन् संहारं करोति। स सर्वभूतहरं अन्तकं दग्ध्वा, तेन रक्षितः अभवत्। अनन्तैः प्रमथगणैः परिवृतः, बहुभिः देवैः पूज्यमानः सः स्थितः। तत्र यमं संयमिनं, मृत्युमृत्युम् अद्भुतं विस्मयकरं च अपश्यत्। त्रिशूलधरं पूज्य, निषधं प्रति गतवान्। महोदयं प्राप्त्वा, तत्र हयग्रीवं अपश्यत्। श्रीधरं अपि पूज्य, पाञ्चालदेशं जगाम। पाञ्चालाधिपतिं दृष्ट्वा, संयतात्मा प्रयागं प्रति जगाम। तत्र वटेश्वरं रुद्रं, योगनिद्रायाम् स्थितं माधवं च अपश्यत्। माघमासे उपोष्य, वाराणसीं प्रति जगाम। तत्र पापनाशकतीर्थेषु स्नात्वा, पितॄन् देवांश्च पूजितवान्। चञ्चलसूर्यं दृष्ट्वा, ततः मधुवनं अगच्छत्। तं पूज्य, महातेजाः पुष्करवनं प्राप्तवान्। तत्र चन्दनगन्धिनि पुष्करे ब्रह्माणं अपि पूजितवान्। कोटितीर्थे, नानारूपधरं वृषध्वजं रुद्रं अपश्यत्। धर्मारण्यात्, पौष्करात्, दण्डकारण्यात् च, द्विजातयः तत्र सङ्गता शङ्करदर्शनार्थम्। "अहं पूर्वम्, अहं पूर्वम्" इति ते विवादं अकुर्वन्, मुने। तेषां कृते, करुणया, भवः अनन्तरूपधारी अभवत्। एवं तत्र शम्भुः "रुद्रकोटि" इति नाम्ना प्रादुरभूत्। रुद्रकोटिं पूज्य, कुरुजाङ्गलं प्रति जगाम। तत्र सरस्वत्याः जले निमग्नः, तां देवैः पूज्यमानां अपश्यत्। दशाश्वमेधतीर्थे स्नात्वा, देवताः पितॄंश्च सत्कृत्य, गुरुं शुक्रं प्रणम्य, सोमतीर्थं अगच्छत्। क्षीरिकावासं प्राप्त्वा, तत्र स्नानं अकरोत्। पुनः कुरुध्वजं दृष्ट्वा, पद्मा नाम नगरीं जगाम। कुमारधारां प्राप्त्वा, तत्र स्वं प्रभुं अपश्यत्। स्कन्दं दृष्ट्वा पूज्य, नर्मदां प्रति जगाम। पर्वतं गत्वा, चक्रधरं वराहं अपि दृष्टवान्।