महासुरः स धर्मात्मा विरूपाक्षं सम्यक् पूजयित्वा दुग्धरूपं भोजनं प्राप्नोत्। ततः स महानसुरः पुण्यार्थं तं परमं पुण्यक्षेत्रं समुपजगाम। तत्र सुवर्णाक्षं पूजयित्वा, स नैमिषारण्यं प्रति प्रस्थितवान्। तत्र तोम्ती, काञ्चनाक्षी, गुरुदाया मध्ये स्थित्वा, तत्र वसन्तीन् ऋषीन् अपि स सम्मानपूर्वकं पूजयामास। पश्चात् स महानसुरः गयां गत्वा गोपतिं द्रष्टुम् इच्छन् जगाम। तत्र पितृणां निमित्तं पुण्यं पिण्डदानं कृतवान्। गदापाणिं च गोपतिं शङ्करं च पूजयित्वा, महानद्याः सलिले स्नात्वा सरयूं प्रति जगाम। स एकरात्रोपवासं कृत्वा विरजा नगरीं गच्छन्, तत्राजितं पुरुषोत्तमं द्रष्टुम् अगच्छत्। तत्र षड्रात्रं स्थित्वा, दक्षिणमहेन्द्रं प्रति प्रस्थितवान्। तत्र पितृन् दृष्ट्वा, पूजयित्वा, स मान्यपूर्वकं उत्तरमहेन्द्रं प्रति गतवान्। तत्र सोमतीर्थे स्नात्वा, तदा सः सह्यपर्वतम् अपि अगच्छत्, यत्र श्रेष्ठं शम्भुं, गोपालं, सोमपं च दृष्ट्वा। देवतान् पितृंश्च पूजयित्वा, सः पारियात्रपर्वतं प्रति जगाम्। कशेरुदेशं प्राप्त्वा, तत्र विश्वरूपं अपश्यत्। ततः योगवित् सः स्वं विश्वरूपं प्रकटितवान्। ततः प्रह्लादः सुरभिगन्धिनं मलयपर्वतं प्रति जगाम्। योगात्मा सः पुनः विन्ध्यपर्वते स्थितं सदाशिवं द्रष्टुम् अगच्छत्। त्रिरात्रोपवासं कृत्वा, अवन्तिनगरीं प्रति प्रस्थितवान्। तत्र महाकालं, शवस्थं, श्मशाने वसन्तं ददर्श। स भगवान् संयमधारी कृष्णरूपं धारयन् संहारं करोति स्म। अन्तकं सर्वभूतहरं दग्ध्वा सः रक्षितः। अनन्तप्रमथगणैः परिवृतः, अनेकैः देवैः पूजितः सः ददर्श। तत्र यमं, संयमिनं, मृत्युमृत्युम्, अद्भुतं, विस्मयकरं च अपश्यत्। त्रिशूलधारिणं पूजयित्वा, निशधदेशं प्रति जगाम्। महोदयं प्राप्त्वा, तत्र हयग्रीवं अपश्यत्। श्रीधरं अपि पूजयित्वा, सः पाञ्चालदेशं प्रति प्रस्थितवान्। तत्र पाञ्चालपतिं दृष्ट्वा, संयतात्मा प्रयागं प्रति जगाम। तत्र वटेश्वररुद्रं, योगनिद्रायाम् स्थितं माधवं च अपश्यत्। माघमासे उपवासं कृत्वा, वाराणसीं प्रति प्रस्थितवान्। तत्र पापनाशनतीर्थेषु स्नात्वा, पितॄन् देवांश्च पूजयामास। तत्र चञ्चलसूर्यं दृष्ट्वा, ततः मधुवनं प्रति जगाम। तत्र तं पूजयित्वा, महातेजाः पुष्करवनं प्रति अगच्छत्। पुष्करे चन्दनगन्धिनि, ब्रह्माणं अपि पूजयामास। कोटितीर्थे, अनन्तरूपिणं वृषध्वजं रुद्रं अपश्यत्। धर्मारण्यात्, पौष्करात्, दण्डकारण्याच्च, द्विजातयः सर्वे तत्र शंकरदर्शनाय समागताः। 'अहं पूर्वम्, अहं पूर्वम्' इति ते विवादं चक्रुः, हे मुनिवर। तेषां कृते, करुणया, भवः अनन्तरूपधारी अभवत्।