तदा सः लज्जया संकुचितशरीरः साष्टाङ्गनमस्कारेण भक्तिपूर्वकं पतितः। स चिन्तयामास—"मम स्वभावः छिन्नोऽपि न नश्यति; नायं कर्तितुं शक्यते, न च दग्धुं शक्यते। ये पुण्यकर्माणि कृतानि, तानि निःसंशयं फलदायिनि भविष्यन्ति।" तत्र त्रयः पुण्यदायकाः—तेषां तृतीयः विरूपाक्ष इति, एते मानवेषु पुण्यप्रदाः स्मृताः। श्रीदाम्निः विष्णुना निहतः सति, देवाः प्रमोदिताः। दिव्यगिरिशृङ्गं गत्वा, सः श्रीदाम्नमदर्शयत्। ततः सः तीव्रवेगेन चक्रं विमुञ्चत्, पुनः पुनः "स हतः" इति घोषयन्। तस्य शिरः छिन्नं पतितं, स पर्वतशृङ्गवत् वज्राहतेन गिरितः न्यपतत्। उत्तमं चक्रं लब्ध्वा, स देवः महास्त्रं गृहीत्वा सागरालयं प्रति जगाम। यः तं पूजयेत्, स धर्मात्मन्, स पयःसहितं भोजनं प्राप्नुयात्। विरूपाक्षं पूज्य, सः पयोरूपं भोजनं प्राप्तवान्। ततः स महाऽसुरः पुण्यार्थं तं परमपवित्रं देशं जगाम। सुवर्णाक्षं पूज्य, सः नैमिषारण्यं प्रति प्रस्थितवान्। तत्र तोम्ती, काञ्चनाक्षी, गुरुदाया मध्ये सः स्थित्वा, नैमिषवने मुनीन् अपि सन्मान्य। स महाऽसुरः गयां गत्वा, गवांपतिं द्रष्टुम् अगच्छत्। तत्र पिण्डदानं पितृभ्यः पुण्यं कृतवान्। गदापाणिं च गोपतेः शङ्करं च पूज्य, स महानदीं स्नात्वा सरयूं जगाम्। एकरात्रं उपवसित्वा, विरजां नगरीं प्रति प्रस्थितः। तत्र दृष्ट्वा, सः अजितं परमपुरुषं द्रष्टुम् अगच्छत्। षड्रात्रं तत्र स्थित्वा, दक्षिणं महेन्द्रं प्रायात्। तत्र पितॄन् दृष्ट्वा, पूज्य, सन्मान्य, उत्तरं महेन्द्रं प्रति जगाम्। सोमतीर्थे स्नात्वा, दृष्ट्वा, सः सह्यगिरिं प्रति प्रस्थितः, तत्र श्रेष्ठं देवं शम्भुं, गोपालं, सोमपं दृष्ट्वा। देवपितॄन् पूज्य, पारियात्रगिरिं प्रति जगाम्। कशेरुदेशं प्राप्य, तत्र विश्वरूपं अपश्यत्। तदा योगविद् आत्मा विश्वरूपरूपेण प्रकटितः। प्रह्लादः सुरभिगिरिं मलयं जगाम। ततः स योगात्मा विन्ध्ये सदाशिवं द्रष्टुम् अगच्छत्। त्रिरात्रं उपवसित्वा, अवन्तिनगरीं प्रति प्रस्थितः। तत्र महाकालं शरीरधारिणं श्मशाने स्थितं अपश्यत्। स संयमेश्वरः कृष्णरूपं धृत्वा संहारं करोति। सः अन्तकं सर्वभूतहरं दग्ध्वा रक्षितः। अनन्तैः प्रमथैः परिवृतः, बहुभिः देवैः पूजितः। तत्र स यमं संयमिनं मृत्युमृत्युम् अद्भुतं विस्मयजनकं अपश्यत्। त्रिशूलधरं पूज्य, निषधं प्रति जगाम्। महोदयं प्राप्य, तत्र हयग्रीवं अपश्यत्। श्रीधरं अपि पूज्य, पाञ्चालदेशं प्रति प्रस्थितः। तत्र पाञ्चालपतिं दृष्ट्वा, संयतात्मा प्रयागं प्रति जगाम्। तत्र वटेश्वररुद्रं, योगनिद्रायाम् स्थितं माधवं अपश्यत्।