सुदर्शनचक्रस्य द्वादशाराः षण्नाभयः स्तः, स च युगलयुतः शीघ्रं प्रवर्तते स्म। धर्मरक्षणाय षडृतवः अपि तत्र प्रतिष्ठिताः। तत्रैव इन्द्रः अग्निश्च, सर्वे विश्वेदेवाः प्रजापतयश्च सन्निहिताः आसन्। चैत्रादिभिः मासैः फाल्गुनान्तैः सह तत्र संस्थानं कृतम्। एष अनपाय्यः, अमराधिपेन पूजितः, तपसा मम नेत्रे निवेशितः मया धार्यते स्म। तदा स पृष्टवान्—"कथं शम्भो, एष अनपाय्यः वा, अपाय्यः वा, इति अहं ज्ञास्यामि?" तस्य जिज्ञासायै स उवाच—"त्वदर्थं, अहं एतत् चक्रं अत्र क्षिप्स्यामि; त्वं प्रतिगृहाण, महाभाग।" शम्भुना उक्तं—"यदि तथा, संशयरहितचित्तेन एव क्षिप," इति। तदा स जिज्ञासया शीघ्रं तेजः शंकरं प्रति ससर्ज। तेन सर्वेशं, यज्ञेशं, यज्ञकर्तारं त्रिधा विभक्तवान्। तस्य शरीरं लज्जया संक्लिष्टं, प्रणिपातनिष्ठं बभूव। एवं छिन्नोऽपि, मम स्वभावः न विनश्यति; स न छेद्यः, न दाह्यः च। ये पुण्यकर्माणि कृतानि, तानि निःसंशयं फलप्रदानी भविष्यन्ति। तृतीयः विरूपाक्षः; एते त्रयः नराणां पुण्यदायकाः भवन्ति। यदा श्रीदाम्नि विष्णुना हन्यते, तदा देवाः प्रमोदं लप्स्यन्ति। देवपर्वतस्य शिखरं गत्वा, स तत्र श्रीदाम्नम् अपश्यत्। स महावेगेन चक्रं मुमोच, पुनः पुनः "हतः सः" इति घोषयन्। तस्य शिरः छिन्नं, स पर्वतशिखरात् वज्राहत इव पतितः। उत्तमं चक्रं महास्त्रं लब्ध्वा, देवः सागरालयं स्वं गतः। यदि त्वं तं पूजयेत्, धर्मज्ञ, तर्हि दुग्धयुक्तं अन्नं प्राप्स्यसि। विरूपाक्षं सम्पूज्य, दुग्धरूपेण अन्नं स प्राप। ततः स महाऽसुरः, तं परमपुण्यस्थलं पुण्यार्थं अगमत्। सुवर्णाक्षं सम्पूज्य, स नैमिषारण्यं जगाम। तत्र तोम्ती, काञ्चनाक्षी, गुरुदाया मध्ये, तत्र स्थितान् ऋषीन् अपि स सम्मानितवान्। ततः स महाऽसुरः, गोपतिं द्रष्टुं गया नगरीम् अगच्छत्। तत्र पितॄणां पिण्डदानं पुण्यं अकरोत्। गदापाणिं तथा गोपतेः शङ्करस्य पूजनं कृत्वा, महतीं नदीं स्नात्वा, सरयूं जगाम। एकरात्रं उपोष्य, विरजा नगरीम् अगच्छत्। तत्र दर्शनार्थं, स तेजस्वी अजितं परमपुरुषं द्रष्टुं गतः। षडहं तत्र स्थित्वा, दक्षिणं महेन्द्रं जगाम। तत्र पितॄन् दृष्ट्वा, सम्पूज्य, उत्तरं महेन्द्रं प्राप। तत्र सोमतीर्थे स्नात्वा, शम्भुं, गोपालं, सोमपं च देवमुत्तमं दृष्ट्वा, स सः सह्यपर्वतं जगाम। देवपितॄन् सम्पूज्य, पारियात्रपर्वतं अगच्छत्। तत्र कशेरुदेशं प्राप्य, विश्वरूपं अपश्यत्। तदा योगविद् आत्मानं विश्वरूपत्वेन प्रकाशितवान्। प्रह्लादः सुगन्धिपर्वतं मलयं अगच्छत्। ततः योगात्मा विंध्याचले सदाशिवं द्रष्टुं गतः। त्रिरात्रं उपोष्य, स अवन्तिनगर्यां प्रतस्थे।