तस्याः स्तनद्वयं सन्निहितं, सुजनमित्रयोः संगममिव शोभते। तस्याः समतलवृत्तं उदरं सूक्ष्मकेशरेण शोभितं, मनोहरेण रेखया भूषितं प्रकाशते। सा नदीतीरात् पद्मवनं यथा भ्रमरसमूहः गच्छति, तथा प्रकाशमाना शोभते। भाग्यसमुद्रमथने मन्दरः नागेन बद्धः इव सा दृश्यते। तस्याः रूपं पद्मकेसरस्य शोभां समन्वितं, सौन्दर्येण प्रकाशते। तस्याः पादौ लाक्षारक्तवर्णेन अलंकृतौ इव, दीप्तिमन्तौ शोभते। तस्याः रूपमुपलक्ष्य, सः कामेन अभिभूतः—कः अन्यः तं न स्पृणोतु, हे मुनि? इदं किम् कामस्य स्वामिनः राजधानी इव अत्र स्थापिता? सा सूर्यकिरणस्य तापात् भीता, शरणं याचितुमागत। ततः माधवः योगिनं यथा, समाधिना स्थितः। तस्य एतद् दृष्ट्वा, धर्मात्मा सः स्मितं कृत्वा वचनं अब्रवीत्। "सैव देवलोकं नीतव्याः, वासवाय दातव्या।" ततः सः ताम् सौन्दर्ययौवनसम्पन्नां शताक्षाय ददौ। तदा कामः अन्ये च देवराजाय उत्पन्नाः, सः महद् विस्मयं प्राप। सा च पाताले, मनुष्येषु, सर्वासु दिशासु गता। तस्मिन्काले प्रह्लादः नाम दानवः राजा अभिषिक्तः। ततः भूमौ राज्ञः विधिवत् यज्ञान् अकरोत्। वैश्याः पशुपालनं कृतवन्तः, शूद्राः सेवायाम् आनंदिताः। तदा, हे मुने, देवाः स्वकार्येषु प्रवृत्ताः। सः स्नानाय नर्मदां अगच्छत्, तथा अकुलीश्वरतीर्थमपि। तत्र केकरलोहितः नाम सर्पः तं अवरोहन्तं गृहीतवान्। सः पद्मनयनं स्मृत्वा, सर्पः विषमुक्तः अभवत्। विषात् विमुक्तः सर्पश्रेष्ठः च्यवनं मुक्तवान्। सः सर्वतः नागकन्याभिः पूजितः विचरति। पूज्यमानं तं दैत्याधिपः प्रह्लादः अपश्यत्। सः सत्कृतः, उपविष्टः, आगमनं पृष्टः। "अद्य केवलं स्नानाय अकुलीश्वरदर्शनाय आगतः।" "पातालं नीतः, अत्र त्वां दृष्टवान्।" सः वाक्यकुशलः धर्मयुक्तं वचनं अब्रवीत्। "रासातले का तीर्थानि सन्ति, तत्त्वं वद।" "महाबाहो, रासातलस्य गर्भे चक्रतीर्थं विद्यमानं जनाः जानन्ति।" सः दानवान् नेमिषगमनाय इच्छन्तः उक्तवान्। "पद्मनयनं, पीतवसनं, अच्युतं पश्याम।" ते महतीं व्यवस्था कृत्वा रासातलात् निर्गता। नेमिषवनं प्राप्ताः, हर्षेण स्नानं कृतवन्तः। विचरन् सः शुद्धजलां सरस्वतीं अपश्यत्। तत्र अन्येषां बाणान् मुखेषु स्थितान्, परस्परं गुंफितान् ददर्श। ततः दैत्येश्वरः तद् दृष्ट्वा, महत् क्रोधमाप। उच्चजटिलाः, तपसा मनः सञ्चिन्त्य, शार्ङ्गधनुः, बलवतीं गोः, च अक्षयशरद्वयं अपि आसन्।