सा तेजस्विनी स्त्री, स्वधर्मनिष्ठे पतौ सति, तं तु निन्दयामास। ततो विरक्तचित्तः स धर्मात्मा महर्षिगणैरनुशसितं महत् तपोवनं जगाम। तत्र स Nakṣatrapuruṣa-रूपेण विश्वेश्वरं सम्यक् पूजयामास। पूर्वसंस्कारवशात् स श्रवणद्वादशी-व्रते विशेषं भक्तिं प्राप। सः अनङ्गसदृशः बभूव; स एव राजा पुरूरवा अभवत्। ततश्च, “कथं स Nakṣatrapuruṣa-नाम्ना देवेन पूजां चकार?” इति पृष्टे, नारदायोवाच— “कस्य कानि अत्र नक्षत्राणि देहस्य अङ्गानि सन्ति?” इति। तत्रोक्तम्— अस्य पुरुषस्य जानुनी अश्विन्यौ नक्षत्रे रूपेण प्रतिष्ठिते। वासुदेवस्य कट्यां कृतिका नक्षत्राणि स्थितानि। अनूराधा वक्षस्याधिष्ठिता, श्रविष्ठा पृष्ठदेशे प्रतिष्ठिता। पुनर्वसूनि अङ्गुलिषु, सार्पाणि नखेषु कीर्तितानि। पुष्यः मुखे, स्वातिः दन्तेषु नाम्ना प्रतिष्ठिता। मृगशीर्षः नेत्रयोः स्थितः, शिरोरुहेषु चन्द्रमसि स्निग्धं नक्षत्रं हर्यङ्गे गण्यते। एवं रूपिणि हरौ पूजिते, स यथाकामं फलप्रदः भवति। नक्षत्रसंधौ ब्राह्मणश्रेष्ठाय अन्नं दातव्यं। यदा तृष्णा जायते, तदा हविर्भिः सह द्विजातीन् भोजयेत्। तृष्णाकाले शीतलं जलं दातव्यं, दाहकाले तु गोदुग्धं, अन्नं च द्विजेभ्यः। विष्णोः तृष्णायां सुरभिपुष्पाणि जलं च अर्पयेत्। देवैः निगदितं— तृष्णाकाले गुडं च लेह्यं दातव्यं। अनूराधायां नाभौ, तृष्णायां षष्टिदिनपरिपाकं तण्डुलं दद्यात्। विशाखायां भुजद्वयं, तृष्णायां श्रेष्ठं पायसं। पुनर्वसौ अङ्गुलिषु, तृष्णायां तु तृणपर्णफलानि। ज्येष्ठायां कण्ठे पूजां कुर्यात्, तृष्णायां तिलपायसं दद्यात्। पुष्ये मुखे पूजां, तृष्णायां घृतदुग्धपाकं तण्डुलं दद्यात्। केशवस्य तुष्ट्यर्थं ब्राह्मणाय च अन्नं दद्यात्। मधुसूदनाय प्रियङ्गुयुक्तं रक्तशाल्यन्नं प्रियं नैवेद्यं। मृगस्य नेत्रयोः भागे, तृष्णायां मांसं दद्यात्। भरण्यां शिरसि पूजां, तृष्णायां सुसिद्धं तण्डुलं। तृष्णाकाले गुडशुण्ठिकां भक्त्या ब्राह्मणान् भोजयेत्। ततः दानानि दद्याद्, उत्तमानि वस्त्राणि स्त्रीभ्यः पुरुषेभ्यश्च। घृतपात्रं ब्राह्मणाय समर्पयेत्। एवं नक्षत्रमयः स पुरुषः सनातनः परिगण्यते। एषा पूजा आदौ भृगुणा कृता, सर्वपापप्रणाशिनी च। तस्याः फलरूपेण सुन्दरसन्ततिः जायते, सर्वाङ्गानि सम्यग्भवन्ति। केशवः पितृमातृसमुत्थं सर्वं नाशयति। स चित्तानन्दं रूपवैभवं च ददाति। पूजितः स जनार्दनः नक्षत्राधिपः एतानि फलानि ददाति। अरुन्धती च महाभागा परमं यशः प्राप्तवती।