यदा तयोः पिण्डयोः दानं कृतं तदा मृत्युलोके मम वाहनं प्रकटितम्। श्रवणद्वादशीस्य पुण्यं यथा त्वया उक्तं धर्मवृद्धिं जनयति। ततः अहं पितरं उवाचं – यद् कर्तव्यम्, तत् त्वया अनुमतव्यम्। तदा मृत्युपालः स्वार्थसिद्धये वाक्यं अब्रवीत् – अहं तव हिताय मम च हिताय यत् सर्वं वक्ष्यामि। त्वं पिण्डं मम नाम्ना अर्पय। मुक्त्वा अहं सर्वदानिनां लोके गमिष्यामि। यत् बुध-श्रवणयोः संयोगं, तत् परममङ्गलं स्मृतम्। सः शुद्धः, यथायोग्यं तेषां नामानि उद्घोषयामास। ततः सः सौम्ये भूमौ शूरसेननाम्नि वणिक् आगच्छत्। तत्र विधिवत् कर्म कृत्वा सः अतुलं गयाशिर्षं अगच्छत्। तत्र पितृणां च उत्तराधिकारिणां च तर्पणं अकरोत्। स्वकुलस्य अन्येषां अपि पिण्डदानं अकरोत्। ते द्विजातयः पितरः मुक्ताः, ब्रह्मलोकं ययुः। श्रवणद्वादशीं अनुष्ठाय, सः कालधर्मानुसारं निर्गतः। मानवजन्मं प्राप्य शाकले विराट् इति दीप्तः अभवत्। स्वभाग्ये समाप्ते, गुह्यकनिवासे शरणं अयाचत्। पुनः मृत्युलोके आगत्य, राजवंशस्य पुत्रः अभवत्। ततः इन्द्रलोकं गत्वा, सर्वैः देवैः महत् सम्मानं प्राप्तः। भीषणरूपेण, सर्वशास्त्रार्थं अधिगच्छत्। यद्यपि पतिः धर्मात्मा, तस्य पत्न्याः दीप्तिः तं अवमानयामास। ततः वैराग्ययुक्तः, महाश्रमं गत्वा। तत्र सः विश्वेश्वरं नक्षत्रपुरुषेण पूजितवान्। पूर्वाभ्यासात् श्रवणद्वादशीं प्रति भक्तः अभवत्। अनङ्गरूपसमः सः राजा पुरूरवः अभवत्। एतत् श्रुत्वा, श्रोतृः पप्रच्छ – कथं सः नक्षत्रपुरुषेण पूजां अकरोत्? हे नारद, अस्य देवस्य के नक्षत्रभागाः? तदा उत्तरमिदम् – अश्विन्यौ जानुयोः रूपे स्थिते। कृतिका वासुदेवस्य कटिस्थिताः। अनुराधा उरः, श्रविष्ठा पृष्ठे स्थापिताः। पुनर्वसु अङ्गुलिषु, सार्पा नखेषु। पुष्यः मुखे, स्वातिः दन्तेषु। मृगशीर्षः नेत्रयोः स्थितः। शिरसि केशेषु, शीतलचन्द्रनक्षत्रं हरिप्रदेशः इति कथ्यते। यदा हरिः पूजितः, इच्छितं फलम् ददाति। नक्षत्रसंयोगे अग्रब्राह्मणाय भोजनं दातव्यम्। तृष्णाकाले यज्ञशिष्टं दातव्यम्, द्विजातिभ्यो भोजनं यथापूर्वं। तृष्णाकाले शीतलं जलं दातव्यम्। दाहकाले गोदुग्धं, द्विजातिभ्यो भोजनं। विष्णुतृष्णाकाले गन्धपुष्पं जलं च अर्पयेत्।