अहं तु हीनं भोजनं भुञ्जानः, केवलं कालं यापयन् क्षीणः सञ्जातः। भाद्रपदमासे श्रवणद्वादशी नाम्ना एकः व्रतः आसीत्। इरावतीतीरे काश्ठवनान्तरे, ब्राह्मणक्षत्रियैः अग्रगण्यैः सह, तत्र व्रतपालनं कृतम्। एकादशीदिने, उपवासं कृत्वा, शुद्धः नियमपरायणः आसीत्। ततः एकः पात्रम्, वस्तुभिः पूरितम्, छत्रपादुकेन सहितम्, ब्राह्मणश्रेष्ठाय ज्ञाननिष्ठाय शुद्धाय दत्तम्। सप्ततिवर्षाणि, तत्र अन्यत् किञ्चित् अपि न दत्तम्। येऽपि अन्ये, किञ्चित् न दत्त्वा, मम भोजनं भुञ्जन्ति। यत् तत्र दत्तम्, तत् मम मध्याह्ने प्रतिदिनं आगच्छति। यदा अहं खादामि पिबामि च, सर्वं तद् लुप्तम् भवति। यदा पिण्डद्वयं दत्तम्, मृत्युलोके मम वाहनं प्रकटितम्। श्रवणद्वादशीव्रतस्य पुण्यम्, यथा त्वया उक्तम्, धर्मवृद्ध्यर्थम् भवति। यद् कर्तव्यम्, तात, तद् त्वया अनुमतव्यम्। ततः मृत्युपालः स्वार्थसिद्धये वाक्यम् उवाच। अहं तव हिताय मम च, सम्पूर्णं वक्ष्यामि। तव नाम्ना पिण्डदानं कुरु। मुक्त्वा, अहं दानशीलानां लोकं गमिष्यामि। यत् बुधश्रवणसंयुक्तं, तत् परममङ्गलम् स्मृतम्। स शुद्धः, योग्यतया तेषां नामानि उद्घोषयामास। ततः सुरसैनिक्ये रम्ये भूमौ, सः वणिक् आगतः। विधिपूर्वकं कर्म कृत्वा, अनुत्तमं गायाशिर्षं गतः। तत्र पितृभ्यः तदनु वंशजाय च पिण्डदानं कृतवान्। अन्येषां कुलजनानां अपि पिण्डदानं कृतवान्। तद्वै द्विजातिपितरः मुक्ताः, ब्रह्मलोकं गताः। श्रवणद्वादशीं कृत्वा, कालधर्मानुसारं निर्गतः। मानवजन्मं प्राप्य, शाकले विराट् इति दीप्तिमान् अभवत्। स्वभाग्येण समागत्य, गुह्यकालयं शरणं गच्छति। पुनः मृत्युलोकं प्रविश्य, राजवंशे पुत्रः अभवत्। इन्द्रलोकं प्राप्य, सर्वैः देवैः मह्यं सम्मानितः। ततः भीषणरूपः, सर्वशास्त्रार्थं अधिगतवान्। तस्य पतिः धर्मात्मा सन् अपि, सा तेजस्विनी स्त्री तं अवमानयामास। ततः वैराग्ययुक्तः, महाश्रमं गतः। तत्र नक्शत्रपुरुषेण विश्वनाथं पूजितवान्। पूर्वाभ्यासात्, श्रवणद्वादशीव्रते निष्ठितः अभवत्। अनङ्गरूपसमः स राजा पुरूरवाः अभवत्। कथय, सः नक्शत्रपुरुषेण कथं पूजितवान्। हे नारद, अस्य देवस्य के भागाः नक्शत्राणि? अस्य देवस्य अश्विनीनक्शत्रे उभे जानु रूपे स्थिते। कृतिका नक्शत्राणि वासुदेवस्य कटिप्रदेशे स्थितानि। अनुराधा नक्शत्रं हृदि स्थितम्, श्रविष्ठा पृष्ठे न्यस्तम्।