सर्वे देवाः त्रिभुवनानि निष्क्लेशानि प्राप्तवन्तः। ततः स भगवान् कालिन्द्याः रूपं धारयित्वा तत्रैव अन्तर्धानमगच्छत्। तस्मिन् पुण्ये आश्रमे दैत्यराजपुत्रः धर्मसम्पन्नं महर्षिं उपससार। एकरात्रोपवासं कृत्वा स पर्वतं यत्र लिङ्गं विभक्तमासीत्, तत्र जगाम। पुनः एकरात्रोपवासं कृत्वा स पुण्यस्थलं केदारं प्रति प्रस्थितवान्। सप्ताहं तत्र स्थित्वा स कुब्जाम्रं प्राप्य, तत्र स्नात्वा, उपवासी संयतात्मा च सन्, हृषीकेशं सम्पूज्य बदरिकाश्रमं जगाम। वराहतीर्थे स गरुडासनं दृष्ट्वा भक्तिपूर्वकं सम्पूज्य तदनन्तरं शिवं दृष्ट्वा पूजयामास, ततः विपाशानद्याः समीपं गतः। तत्रोपवासी इरावत्याः तटे परमेश्वरं दृष्ट्वा सम्पूज्य, सः परमं रूपं दुर्लभं ऐश्वर्यं च प्राप्तवान्। अतुल्यं आरोग्यं, अनन्तं सन्ततिं च लब्धवान्। विकलत्वं त्यक्त्वा सौन्दर्यं समृद्धिं च प्राप्तवान्। हे तपस्विन्, यथा त्रेतायुगादौ पुरा अभवत्, तथा एकं शाकलनामकं नगरं आसीत्, यत् श्रेष्ठस्थानमिति प्रसिद्धम्। तत्र धनाढ्यः धर्मात्मा विविधशास्त्रविशारदः सुखासक्तः पुरुषः निवसति स्म। स महता काफिलेन विविधवस्तुभिः सहितः आसीत्। रात्रौ तु भीषणः चौरः तम् आक्रम्य, स एकाकी तस्मिन् मरुभूमौ विचरन्, निगृहीतात्मा अपि उन्मत्तवत् आसीत्। तत्र स्वात्मवत् शुभं शमीवृक्षं तत्रैव मरुभूमौ दृष्टवान्। तदा सः प्रेतः, शतशः अन्यैः प्रेतैः परिवृतः, तत्र आगतः दृष्टः। तस्य पुरतः कठोररूपाः प्रेताः पिण्डभोजनं कुर्वन्तः धावन्ति स्म। शमीवृक्षस्य मूलम् उपसृत्य, स वणिक्पुत्रं दृष्टवान्। स छायायां सुखेन उपविष्टः तस्य कुशलं पृष्टवान्, स च प्रत्युत्तरं दत्तवान्। तं पृष्टवान्—"कुतः आगतः, क्व गन्तुम् इच्छसि, साधो? सुखेन आगतः असि, सर्वं विस्तरेण वद।" तदा ब्राह्मणः स्वदेशस्य धनस्य च नाशं सर्वं निवेदितवान्। तदा प्रेतपतिः वणिक्पुत्रं स्वजनवत् सम्बोध्य उवाच—"यदीदृशी लक्ष्मीः तव सहायिका स्यात्, पुनः धनं प्राप्स्यसि। यस्य शरीरं दुर्बलं, तस्य चिन्तातः मोक्षो नास्ति। अद्य अयं अतिथि मान्यः, सदा मम आत्मीय एव। अस्य आगमनेन मम प्रेतमध्ये अतुलं हर्षं जातम्।" स यथेष्टं दध्यान्नपूर्णं पात्रं गृहीत्वा आगतः। जलकुम्भः अपि तत्र प्रेतानाम् अग्रे स्थापितः। "उत्तिष्ठ वणिक्पुत्र, नित्यकर्म कुरु" इति उक्त्वा, वणिक् च प्रेतपतिः च नित्यकर्म अकुर्वताम्। तदनन्तरं स सर्वेभ्यः प्रेतेभ्यः भोजनं वितरति स्म। पश्चात् प्रेतपतिः तं उत्तमं भोजनं अश्नात्। हे ब्राह्मण, तस्यैव साक्षात् वणिक्पुत्रः दृष्टिपथात् अन्तर्हितः। ततः कौतूहलपूरितचित्तः वशी मृत्युपालं पप्रच्छ।