युष्माभिः अत्र संवत्सरः सम्पूर्णः। ततः केचन तं दीक्षितं, महाबाहुं, इन्द्रतुल्यं पुरुषं पश्यन्ति स्म। त्वं महद्भाग्यसम्पन्नः मयि च परमकारुण्ययुक्तः। द्विजातीनां पूर्वोक्तं वचनं—"हे ब्राह्मन्, अस्माकं वंशः भार्गवः"—इति स्मर्यते। स दाता, भोक्ता, वितरकः, यज्ञदीक्षितश्च। सर्वे वामनस्यार्थे दैत्याधिपतिं वचोऽब्रुवन्। स प्रभवांश्चिरायुष्मांश्च वामनाय दिव्यं निवासं नानारत्नानि च दातुम् उद्यतः। दैत्येशः द्विजश्रेष्ठं प्रति उवाच—"यावदिष्टं धनं दास्यामि"। "अद्य तव वरं प्रयच्छामि, महाबाहो, यदिष्टं तद्वृणु" इति च। तदा सः स्वार्थसिद्धये दैत्याधिपं धुन्धुं प्रति वचनमुवाच। "योऽनपाकर्ता ददाति, तस्य दत्तं कोऽपि न हरिष्यति" इति। ततः शक्तिमन्तः द्विजश्रेष्ठेषु, "महाबाहो, दातुमर्हसि" इति वदन्ति। "दैत्याधिप, दद; एतत् परं रक्षितुं त्वं न शक्ष्यसि" इति च। स तदा द्विजश्रेष्ठाय त्रिणि पादविक्रमणानि दत्तवान्, अन्यत् किञ्चिदपि न गृहीतवान्। ततोऽनन्तशक्तिः त्रिविक्रमरूपं धारयामास। स पृथिवीं पर्वतसमुद्रयुतां, रत्ननगराभूषितां च, एकेन पादेन जग्राह। द्वितीयेन पादेन, देवप्रियार्थं, तां क्रमेण शीघ्रं जग्राह। त्रिविक्रमः पुण्यात्मा मेरुसमकायः पृष्ठे पतितः। पृथिव्याम् त्रिंशत्सहस्रयोजनविस्तीर्णः विवरः दृढीकृतः। स तस्मिन विवरे वालुकावृष्टिं पातयित्वा तं विवरं पूरयामास। सर्वे देवा दुःखरहिताः त्रिलोकान् प्राप्तवन्तः। तत्रैव कालिन्द्याकारमास्थाय सः अन्तर्धीयते स्म। तदा तस्मिन् पुण्याश्रमे दैत्यराजपुत्रः धर्मसम्पन्नं महर्षिं उपससार। एकां रात्रिं उपोष्य, सः तदनन्तरं यत्र लिङ्गविभागः पर्वतः तत्र गतः। पुनः एकरात्रोपवासं कृत्वा, केदारनाम्नि पुण्यस्थले अगच्छत्। सप्ताहं तत्र स्थित्वा, कुब्जाम्रं प्रति गतवान्। ततः स्नात्वा, उपवासेन, जितेन्द्रियः, हृषीकेशं पूजयित्वा, बादरिकाश्रमं प्रति प्रस्थितः। वराहतीर्थे गर्डासनं दृष्ट्वा भक्तिपूर्वकं तदपि पूजयामास। तत्र शिवं दृष्ट्वा पूजयित्वा, विपाशानदीतीरं प्रति जगाम। उपोष्य, इरावत्याः तटे परमेश्वरं दृष्टवान्। सः परमार्थरूपं दुर्लभं ऐश्वर्यं प्राप्तवान्। अतुल्यं स्वास्थ्यं, अनन्तं संततिं च लब्धवान्। विकारं त्यक्त्वा, सौन्दर्यं समृद्धिं च प्राप। हे तपस्विन्, यथा त्रेतायुगादौ पूर्वं अभवत्, तथा शृणु। शकलानामकं नगरं तत्रासीत्, यत् पुण्यप्रदेशः कीर्तिमान् आसीत्। तत्र धनाढ्यः, धर्मात्मा, सुखलोभः, शास्त्रनिपुणश्च जनः वसति स्म। स महाकाफिलेन सहितः, नानाविपण्यधनसम्पन्नः आसीत्। रात्रौ तं अत्युग्रः चौरः आक्रम्य आहतवान्। स एकाकी तस्मिन् मरुभूमौ, निगृहीतः सन्, उन्मत्तवत् विचचार। तत्रैव स्वस्यैव सदृशः, शुभः शमीवृक्षः, मरुभूमौ दृष्टः।