ब्रह्मलोकस्यापि मध्ये देवा दुःखपीडिताः तिष्ठन्ति स्म। तदा दैत्याः स्वस्मिन्सभायां जेष्याम इन्द्रसहितान् देवान्, इति पूर्वजं भ्रातरं प्रति जग्मुः। तत्रैव ते चिन्तयन्तः, “कस्मिन्न् पन्थानेन वयम् आदिपितामहस्य स्थाने प्राप्नुयाम? अयं मार्गः अतीव कठिनः, परः च मार्गः दुस्तरः,” इति परस्परं पप्रच्छुः। येषां दृष्टिः प्रबलाः, तेषां केवलं पश्यन्येनैव दैत्याः स्वसखिभिः सह दग्धाः भवन्ति। तत्र दैत्यपतिः उक्तवान्, “महतामसुराणां प्रभो, अस्माकं मध्ये गावः मातरः सन्ति, याः स्वधूलिना अपि विनाशं कुर्वन्ति। यत्र साध्यानां श्रेष्ठाः तिष्ठन्ति, तेषां श्वासः वायुः च अस्माकं सहिष्णुः नास्ति। यः सत्यमेव निवासः, वरदः च, स एव तव वासस्थानम्। ये असुरा स्वभावेन तव तुल्याः, ते क्षीणाः भवन्ति। विराजः क्षेत्रं, धुन्धु नाम, सदा मनुष्यैः दुरारोढम् अस्ति।” एवं ते ब्रह्मलोकगमनाय, स्वामिनं जेतुम् इच्छन्तः, चिन्तयन्तः आसन्। “सहस्राक्षः इन्द्रः देवैः सह तत्र कथम् आगतः? तद्वयं न जानिमः, नूनं शुक्रः तद् अवगच्छति,” इति वेदितुम् इच्छन्तः शुक्रं पप्रच्छुः, “कस्मिन् कर्मणि ब्रह्मणः स्थानं प्राप्यते?” इति। तदा शुक्रस्य प्राचीना इन्द्रकृत्याः कीर्तिताः, स च वज्रिणा वृत्रहणा अश्वमेधयज्ञैः ब्रह्मस्थानं प्राप्तवान्। ततः दैत्यगुरुं शुक्रं, श्रेष्ठांश्च दानवान् आहूय, पृथिव्यां गन्तव्यम् इति निश्चित्य, भूमिपतीन् उपगन्तुम् उद्युक्ताः। ततः निधीन् आह्वयित्वा, यक्षांश्च सूचितवन्तः। पूर्वदिशं प्राप्त्वा अश्वमेधयज्ञं कर्तुं निश्चितवन्तः। तदा कोशाध्यक्षाः आदेशं दत्त्वा, “एवं अस्तु” इति प्रहृष्टाः। शुक्रेण, भृगुप्रधानस्य गुरुणा, अश्वमेधाय दीक्षितः सः। शुक्रस्य अनुमत्यैः, शुक्रशिष्यैः सह, दैत्यपतिः असुरैः सह क्रियाकर्माणि अकारयत्। अश्वं अनुगच्छन् लोहितकेशः महाऽसुरः तत्र जगाम। तेन तीक्ष्णगन्धेन व्याप्तं, यत् स्वर्गं व्याप्य वायुः ब्रह्मलोके प्रववौ। तदा इन्द्रसहिताः देवगणाः शरणं याचित्वा जनार्दनं, परमं गतिं, जग्मुः। सर्वे देवाः भयगद्गदकण्ठैः विष्णुं प्रार्थयन्तः ऊचुः, “नः प्रार्थना श्रूयताम्, हे विष्णो, देवदुःखनाशन। सर्वान् देवान् जित्वा बलिः त्रैलोक्यनाथः महाबलः जातः। यथा रोगः उपेक्षितः वर्धते, तथा सः वृद्धिं गतः। शुक्रस्य अनुमत्यैः अश्वमेधायज्ञे दीक्षितः, यज्ञं कर्तुम् इच्छति, देवांश्च अपि जेतुम्।” “येन वयं सन्तुष्टाः स्याम, तेन अस्य यज्ञस्य विनाशः क्रियताम्। सर्वान् देवताः परित्यज्य, एनं महाऽसुरं दुर्जयम् इति ज्ञात्वा।” तदा भगवान् वामनरूपं धारयामास। सः क्षणेनैव निमज्ज्य पुनः उत्प्लुत्य, मुक्तकेशः, स्वेच्छया तिष्ठन् दृष्टः। ततः श्रेष्ठब्राह्मणाः यज्ञकर्माणि परित्यक्तवन्तः। ऋत्विजः, यजमानः, बलवन्तः कर्मकुशलाः अपि त्यक्ताः। तत्र पृष्टम्, “कस्मात् इह पतिताः? केन चावनमिताः? कथयत।” तदा धुन्धुः स्वसखिभिः सहितः प्रत्यूचुः, “शृणुत, अत्र कारणम्।