तत्र सः भगवान् गोविन्दं चक्रधरं जगन्नाथं दृष्टवान्। स देवदेवमपि लोकनाथं त्रिविक्रमं ददर्श। स एव भगवान् लोकस्वामी बलेः बन्धनं करिष्यति स्म। एवं पृष्टं, “कं विष्णुः बबन्ध, किमर्थं च? तत् अपि मे कथय।” कदा एतद् अभवत्, कं च सः छलयामास? इति पुनः पृष्टम्। सः दैत्यस्त्रीगर्भसम्भूतः महाबलवान् अभवत्। देवैः सह इन्द्रेण च सः अमरत्वं प्रार्थितवान्, हे नारद। ततः तुष्टः सः महाबलः स्वर्गं प्रतिपेदे। धुन्धुर्नाम दैत्यः इन्द्रपदं प्राप्नोत्, हिरण्यकशिपोः जीवतः एव। सः मन्दरगिरौ निवसन्, धुन्धुर्नाम दैत्यं शरणं गतः। ब्रह्मलोकमपि गच्छन्तः देवा दुःखार्ताः तत्र स्थिताः। ते दैत्याः ऊचुः—“आगच्छाम, भ्रातुः सभां गच्छाम, इन्द्रादिभिः सह देवाञ् जेष्याम।” “कस्मिन् पन्थानि प्रपिताम ब्रह्मणः प्राचीं स्थितिम्? एषः मार्गः अतिदुर्वहः, परं च पन्थानं गन्तुं कठिनम्।” ये दृष्टिपातेनैव दैत्यान् सह मित्रैः दग्धवन्तः, तेषां साक्षात् दृष्टेः साहाय्येन एषः मार्गः भयङ्करः। “महासुराधिप, अस्माकं मध्ये गावः मातरः सन्ति, यासां रजः इह विनाशं जनयति।” “यत्र श्रेष्ठाः साध्याः स्थिताः, हे असुर, येषां श्वासवातः अस्माकं दुःसहः।” “यस्यानृशंस्येन नाम्ना वासः, हे भाग्यवन्, सः वरदः—स एव तव वासः।” “ये असुरा तव तुल्याः, तेषां स्वभावः ह्रासं गच्छति।” “विराजः क्षेत्रं धुन्धुर्नाम, तद् मानवानां सदा दुर्गमम्।” सः ब्रह्मलोकं गन्तुम् इच्छन्, अधिपतीन् जेतुम् अयच्छत्। “कथं सहस्राक्षः इन्द्रः देवैः सह तत्र आगतः?” “वयं तद् कर्म न जानिमः; निश्चितं शुक्रः तद् वेत्ति।” ते शुक्रं पप्रच्छुः—“केन कर्मणा ब्रह्मसदनं प्राप्यते?” शक्रस्य पुराणानि कर्माणि, वृत्रहन्तुः, ख्यातानि। “दैत्यनाथ, अश्वमेधैः ब्रह्मपदं प्राप शक्रः।” ततः असुराचार्यं श्रेष्ठांश्च दानवान् आहूय, “एतस्मिन् काले, पृथ्वीं गच्छाम; भूमिपतीन् समीपं गच्छाम।” “निधीन् आहूय, यक्षान् अपि सूचयाम।” “पूर्वदिकं प्राप्त्वा, अश्वमेधं समाचराम।” सः हृष्टः ‘एवं भवतु’ इति उक्त्वा, कोषाध्यक्षाः आदेशं ददुः। शुक्रेण, भृगुपतिना, अश्वमेधाय सः दीक्षितः। शुक्रस्य अनुमतेः, शुक्रशिष्यैः सह, शुक्रस्य अनुमत्यैव, असुराधिपः असुरैः यज्ञकर्माणि कारयामास। अश्वस्य पृष्ठतः ययौ दीप्तमान् लोहकेशः महाऽसुरः। तस्य तीव्रगन्धेन, यः दिवं व्याप्य, ब्रह्मलोकस्य वायुः अपि विक्षिप्तः, हे महर्षे। ततः शरणं याचन्तः, इन्द्रसहिताः गणाः जनार्दनं जग्मुः, यः शरण्यः, परमं धाम। सर्वे देवगणाः भयगद्गदस्वरेण विविदुः। “शृणु नो याच्ञां, हे विष्णो, देवदुःखविनाशन।” “सर्वान् देवान् विजित्य, बली त्रैलोक्यनाथः अभवत्।” एवं सः बलवत्तरः अभवत्, यथा रोगः अनुपेक्षितः वृद्धिं गच्छति।