जनार्दनः ते परमं श्रेयः दास्यति इति निश्चित्य, पापात् विमुक्तः अहं तदा यत्र अच्युतः लोकनाथः नरसिंहः तिष्ठति, तत्र गमिष्यामि इति प्रतिजज्ञे। सः तदा सर्वासुरसेनापतीन् समालोक्य, पुण्यतीर्थयात्रां कर्तुं प्रस्थितवान्। अथ कश्चित् अनुरोधः जातः—“प्रह्लादस्य तीर्थयात्रां सम्यक् विस्तरेण मम आख्याहि। या तीर्थयात्रा प्रह्लादस्य विशुद्धं पुण्यं ददाति, सा त्वया वक्तव्या। सा खलु मर्त्यलोके पुण्यकीर्त्या प्रसिद्धा—मानेसरूपे, यत्र देवाधिपः मत्स्यावतारेण आविर्भूतः।” तत्र सः जगन्नाथं वेदैः सहितं अच्युतं सम्यक् पूजयित्वा, कौशिकीतीरे कच्छपं पापहन्तारं द्रष्टुं गतवान्। तत्र उपवासेन शुद्धः भूत्वा, ब्राह्मणान् दानेन तर्पयामास। दिव्ये सरसि स्नात्वा, पितॄन् देवांश्च तर्पयित्वा, तत्रैव जगन्नाथं चक्रपाणिं गोविन्दं दृष्टवान्। देवाधिपं लोकनाथं त्रिविक्रमं अपि सः अपश्यत्। सः भगवान् लोकनाथः बलिं बन्धिष्यति इति श्रुतम्। तदा जिज्ञासा जाता—“कं विष्णुः बबन्ध, किमर्थं च? तत् अपि वद। कदा एषा घटना अभवत्, कं च सः छलयामास?” तदा उक्तम्—“राक्षसीयां गर्भे जातः, सः महाबलवान् आसीत्। सः देवैः सह इन्द्रेण च, अमरत्वं प्रार्थयामास, हे नारद। तेन तुष्टः सः महाबलः स्वर्गं प्राप। धुन्धुः इन्द्रपदं प्राप्तवान्, हिरण्यकशिपोः जीवन्नेव। सः मन्दरगिरौ निवसन्, धुन्धु नाम असुरे शरणं अगच्छत्। ब्रह्मलोकमपि गत्वा, देवाः दुःखिताः तत्र स्थिताः। तदा असुराः स्वजनान् आह्वयन्ति—‘गच्छाम, हे दैत्याः, जेष्ठभ्रातुः सभां, देवैरिन्द्रेण सह विजयाय। केन मार्गेण वयं प्रप्नुमः प्रपितामहस्य प्राचीं स्थितिम्? अयं मार्गः अतीव कठिनः, परं पन्थानं दुष्प्रापम्।’ येषां दृष्टिमात्रेण, आदेशेन च, दैत्याः स्वसैन्यैः सह दग्धाः भवन्ति। अस्मासु गोमातरः सन्ति, यासां धूलिः एवात्र नाशं जनयति। यत्र श्रेष्ठाः साध्याः स्थिताः, येषां श्वासः वातः च अस्माकं दुःसहः। यस्य निवासः सत्येन नाम्ना प्रसिद्धः, हे भाग्यवन्त, सः एव तव वासः। ये असुरा स्वभावेन तव तुल्याः, ते क्षीणाः भवन्ति। विराजः नाम धुन्धुलोकः, सदा नरैः दुष्प्राप्यः। सः ब्रह्मलोकं गन्तुम् इच्छन्, अधिपतीन् जेतुम् अभिलष्य, पप्रच्छ—‘कथं सहस्राक्षः इन्द्रः देवैः सह तत्र आगतः?’ अस्माभिः तत्कर्म न ज्ञायते; नूनं शुक्रः एव तद्विजानाति। तं शुक्रं पृष्टवन्तः—‘केन कर्मणा ब्रह्मपदं प्राप्यते?’ शक्रस्य, वृत्रहन्तुः, कर्माणि प्राचीनानि। ‘हे दैत्येश, अश्वमेधयज्ञैः ब्रह्मपदं सः प्राप।’ इति उक्ते, असुरगुरुं श्रेष्ठान् दानवान् च आहूय, तस्मिन् काले भूमौ आगच्छ, भूमिपतीन् समीपयाम। निधीन् आह्वयतु, यक्षान् अपि सूचयतु। पूर्वदिग्गते स्थले प्राप्त्वा, अश्वमेधं समारभाम। सः हृष्टः ‘एवं भवतु’ इति उक्त्वा, कोषाध्यक्षाः आज्ञां ददुः। एवं प्रह्लादस्य पुण्यतीर्थयात्रा, दैत्यसेनानां संकल्पाः, तथा देवासुरवृत्तान्तः, यथाक्रमं सम्पन्नः।