दूरस्थः स धनुष्मान् तस्य पुरतः स्थित्वा तं संतापयितुम् उद्यतः। तत्र स स्मरं शिरःशेखरस्य अग्रात् पादान्तं पतन्तं दृष्टवान्। ततः, हे ब्रह्मन्, तस्य पादादारभ्य मूर्धान्नियन्ति वह्निवत् दग्धिः प्रवृत्ता, यथा दावाग्निः। स तदा उत्तमं धनुः निक्षिप्य, तद् पञ्चधा भग्नं बभूव। तस्मात् सुरभिगन्धसम्पन्नः सुशोभितः चम्पकवृक्षः समुत्पन्नः। तस्मात् केसरवनं जातं, यत् बकुलाख्यं विद्वांस् तत्त्ववित्। तत्र शोभनं पाटलावृक्षं भ्रिङ्गराजपुष्पैः भूषितं समुत्पन्नम्। जातिपुष्पवृक्षः अपि तत्र सुषम्णमणिरिव चन्द्रकान्तिर्युक्तः पञ्चकदलीव बभूव। तस्मिन् भूमिसंचये, हे मुनिवर, नानाविधानि मल्लिकावृक्षाणि अपि उत्पन्नानि। ये जातियुक्ताः, ये च देवेन स्वयमेव निर्मिताः, तेऽपि तत्र सञ्जज्ञिरे। सहस्रशः फलवृक्षाः अपि तत्र समुत्पन्नाः। हरस्य प्रसादेन तत्र देवश्रेष्ठोपयुक्तानि भोज्यानि जातानि। पुष्पार्थं च अक्षयः स भगवान् शिशिरगिरिं तपोर्थं जगाम। तत्र देवैः स्तुतः, सुरश्रेष्ठैः पूजितः, स महद्धनुः 'अनङ्ग' इति नाम्ना समाददे। ततः स्मयमानः गन्धर्वः इदं वाक्यम् उवाच— "अत्र उपविश," इति। तदा वसन्तः अपि शीघ्रं महतीं चिन्ताम् आपन्नः, हे महर्षे। भगवाञ् वसन्तं प्रत्युवाच— "इह आगच्छ, तिष्ठ," इति। स स्वोरुस्थात् सुवर्णाङ्गीं कन्यां समुत्पाद्य निर्ममे। तदा कामदेवः मनसि चिन्तयामास— "एषा का? किं मम प्रिया रती एषा?" इति। सा सुमुखी सुगन्धनासिका, सुशोभिताधररेखा, विलोकनरताचासीत्। तस्या उन्नतौ स्तनौ, सन्निहितौ, मित्रयोः समागमवद् शोभमानौ। तस्या मृदुलं उदरं, सुषम्नलक्ष्मणा रोमराजिना भूषितम्। सा सरित्कूलेभ्यः पद्मवनं यथा भ्रमरमाला प्रसरति, तथा शोभते। सा लक्ष्मीसमुद्रमतने मन्दरगिरिरिव नागेन बद्धः इव शोभते। सा कमलकेसरसदृश्या तनुना शोभते। तस्या पादौ अपि लाक्षारागेण रञ्जिताविव प्रज्वलन्तौ। तदा तेन कामेन आकृष्टः, अन्यः कः तत्र न आकर्ष्येत, हे मुनिवर? सन्देहं कृत्वा सः विचारयामास— "कच्चित् एषा एव मदनपुर्याः प्रतिष्ठा?" इति। सा सूर्यकिरणतापात् भीता शरणं प्राप्तुम् आगता इव। तदा माधवः मुनिवद् ध्याननिष्ठः स्थितवान्। तं दृष्ट्वा धर्मात्मा स्मयमानः इदं वचनम् अब्रवीत्। "एषा सुरलोकं नीयतां, वासवाय दीयताम्," इति। स तां रूपयौवनसमन्वितां सहस्रनेत्राय दत्तवान्। तदा तस्य देवराजस्य कामादयः उत्पन्नाः, स च महदाश्चर्यं प्राप। सा अपि पाताले, मनुष्येषु, सर्वासु दिक्षु गता। तस्मिन् काले दानवः प्रह्लादः राजा अभिषिक्तः। तदा पृथिव्यां राजानः विधिवत् यज्ञान् अकुर्वन्। वैश्याः गोपालनं चक्रुः, शूद्राः सेवायां रमिताः। तदा, हे मुनिवर, देवाः स्वस्वकर्मसु प्रवृत्ताः। स नर्मदातटं स्नानाय, अकुलीश्वरतीर्थं च अगच्छत्।