बलवन् बाहुशाली, त्वयि प्रवेशनं विवेकस्य विघ्नः स्यात्। यानि फलानि विधिना निश्चितानि, तानि कदापि न नश्यन्ति। आगमनगमनयोः सति, पण्डितः शोकं न गच्छेत्। दैत्यराज, एवं पुरुषः सुखदुःखयोः सहनशीलः स्यात्। महदपि ऐश्वर्यं लब्ध्वा, चञ्चलः न भवेत्। धैर्यवन्तः सर्वदा कर्मणि श्रेष्ठाः सन्ति। त्वं कर्तव्यं कुरु; पण्डिताः शोकं न गच्छन्ति। त्वत्तः अन्येभ्यश्च एतद् श्रुत्वा, यथोचितं आचर। सः ते भयात् रक्षिता भविष्यति, दैत्याधिप। संसारे पतितानां न कोऽपि आश्रयः; व्याधिना पीडिताः मनुष्याः पृथिव्यां न लभन्ते। जनार्दनः ते परं श्रेयः दास्यति। पापात् विमुक्तः अहं तदा यत्र अच्युतः लोकनाथः नृसिंहः तिष्ठति, तत्र गमिष्यामि। एवं दैत्यसेनापतीन् संबोध्य, सः पवित्रतीर्थयात्रां कर्तुं प्रस्थितवान्। तदा राजन्, त्वया मम प्रह्लादस्य तीर्थयात्रां सम्यक् आख्यातव्यम्। प्रह्लादस्य या तीर्थयात्रा विशुद्धं पुण्यं ददाति, सा तव वक्तव्या। सा भूमौ पुण्यकीर्तिता—मानसं नाम, यत्र देवेशः मत्स्यरूपं धारयामास। तत्र सः वेदैः सहितं जगन्नाथं अच्युतं सम्पूज्य, कौशिक्यां कच्छपं पापनाशनं द्रष्टुं गतवान्। तत्र उपवासेन शुद्धः भूत्वा, ब्राह्मणेभ्यः दानानि अददात्। दिव्ये सरसि स्नात्वा, पितृभ्यः देवेभ्यश्च तर्पणं कृत्वा, तत्रैव सः चक्रपाणिं गोविन्दं जगन्नाथं ददर्श। सः देवेशं लोकनाथं त्रिविक्रमं अपि अपश्यत्। सः भगवान् लोकनाथः बलिं बध्नाति। कं विष्णुः बबन्ध, कस्य हेतोः? तत् अपि मे कथय। कदा एषा घटना जाता, कं च सः मोहयामास? सः दैत्यस्त्रीगर्भसमुत्पन्नः, महाबलवान् आसीत्। सः इन्द्रसहितैः देवैः अमरत्वं प्रार्थितवान्, हे नारद। तेन तुष्टः, सः महाबलवान् स्वर्गं जगाम। हिरण्यकशिपोः जीवन्मात्रेणैव धुन्धुः इन्द्रपदं प्राप्तवान्। सः मन्दरगिरौ दैत्येन धुन्धुना सह आश्रयं कृतवान्। ब्रह्मलोकमपि देवाः दुःखेन पीडिताः तिष्ठन्ति। तदा, ‘‘गच्छाम दैत्याः, जेष्ठभ्रातुः सभां, इन्द्रसहितैः देवैः सह जयाय’’ इति उक्त्वा, ‘‘केन मार्गेण वयं प्रपितामहस्य प्राचीनं स्थानं गमिष्यामः? अयं मार्गः अतीव कठिनः, परं पन्थानं दुरासदम्। येषां दृष्ट्या निर्देशेन च दैत्याः सह बन्धुभिः दग्धाः भवन्ति। महादैत्येश, अस्माकं मध्ये गावः मातरः सन्ति, यस्याः रजः इह विनाशं जनयति। यत्र श्रेष्ठाः साध्याः तिष्ठन्ति, असुर, येषां प्राणवातः असह्यः। यः सत्यम् आवासः नाम्ना, भगवन् वरदः—स एव तव वासः। ये असुराः तव तुल्याः, ते स्वभावतः हीयन्ते। विराजः धुन्धु नामकं क्षेत्रं नित्यं कठिनं मनुष्यैः प्राप्तुम्। ब्रह्मणः सदनं गन्तुम् इच्छन्, सः अधिपतीन् जेतुम् उद्यतः।