मनसा कर्मणा वाचा च त्वं स्वराज्यपदात् पतितो भव। चतुर्दशसु लोकेषु सर्वत्र त्वं राजत्वात् पतितो भव। यथा त्वां राज्यविहीनं पश्येयमिति मम अभिलाषः। एवमुक्ते, बलिः स्वासनात् अवतीर्य, कृताञ्जलिः स विनयपूर्वकं ब्राह्मणं समीपमगच्छत्। स तं प्रार्थयामास—"यद्यपि बालाः अपराधं कुर्वन्ति, वृद्धाः तान् क्षन्तुमर्हन्ति। न अन्येभ्यः, न राज्यहान्याः अहं भीतोऽस्मि; त्वयि तु अपराधं कृत्वा मम दुःखं महद् जायते। असुरेष्वपि ये बालाः वृद्धान् शरणं यान्ति, तेषां दोषान् ते क्षन्तुमर्हन्ति।" महात्मा दीर्घं चिन्तयित्वा, विस्मितः सः प्रियं वचनं पौत्राय प्रोवाच—"येन विष्णुर्व्यापको ज्ञायते, तस्य वंशे सप्तमः अहम्। महाबाहो, मयि प्रवेशनं विवेकस्य विघ्नः। येन यद् फलितव्यं, तत् कदापि न नश्यति। आगमनगमनयोः पण्डितः शोकं न कुर्यात्। असुरेन्द्र, सुखदुःखयोः सहनं पुरुषेण कर्तव्यम्। सम्पदं लब्ध्वापि चित्तस्य चञ्चलता न कर्तव्या। स्थितप्रज्ञाः सर्वदा श्रेष्ठाः कर्मसु। कर्तव्यम् एव कार्यम्; पण्डिताः शोकं न प्रपद्यन्ते। यद् त्वत्तः अन्येभ्यश्च श्रुत्वा, तथा आचर। एषः ते अस्मद्भयात् रक्षिता भविष्यति, असुरपतये। संसारे पतितानां न कापि गतिर्भवति; ज्वरपीडिताः नराः पृथिव्यां शरणं न लभन्ते। जनार्दनः तव उत्तमं हितं करिष्यति। पापात् विमुक्तः अहं तदा तत्र गमिष्यामि, यत्र अच्युतः, लोकनाथः, नृसिंहः वर्तते।" एवमुक्त्वा, सः असुरगणाधिपान् सर्वान् अभ्यधाय, तीर्थयात्रां कर्तुं प्रस्थितः। ततः अन्यः पप्रच्छ—"प्रह्लादस्य या तीर्थयात्रा, सा मम सम्यक् आख्यातव्या। या प्रह्लादस्य यात्रा पुण्यदायिनी सा त्वया वक्तव्या। सा पृथिव्यां पुण्याख्याता मानसतीर्थं यत्र देवेशः मत्स्यरूपं प्रपेदे।" "स जगतः प्रभुं वेदैः सहितं अच्युतं पूजयित्वा, कौशिक्यां कच्छपं पापनाशनं द्रष्टुं गतवान्। तत्र उपवासं कृत्वा शुद्धचित्तः ब्राह्मणेभ्यः दानानि अददात्। तत्र दिव्ये सरसि स्नात्वा पितृदेवताभ्यः तर्पणं कृत्वा, स गोविन्दं चक्रपाणिं जगन्नाथं अपश्यत्। देवेशं त्रिविक्रमं च स साक्षात् ददर्श। स जगन्नाथः बन्धनं बलिं करिष्यति।" तदा पृष्टम्—"कं विष्णुः बद्धवान्? किमर्थं च? तत् अपि श्रोतुमिच्छामि। कदा एषः वृत्तान्तः जातः? कं च स मिथ्यातया मोहयामास?" इति। "स असुर्याः गर्भात् जातः, अतिबलवान् आसीत्। स देवेभ्यः सह इन्द्रेण च अभयम् अयाचत्, हे नारद। तेन तुष्टः सः स्वर्गं गतः। धुन्धुः इन्द्रपदं प्राप, हिरण्यकशिपोः जीवतः। स मन्दरगिरौ वसन्, धुन्धु नाम्ना असुरेण सह आश्रयं प्रपेदे।