बली वैकुण्ठस्य निन्दकवचनानि यदा प्राह, तदा तं कश्चन तत्र स्थितः “हाहा धिक् धिक्” इति तिरस्कृत्य उपहसन् भाषते स्म। स तम् अपृच्छत्—“कथं ते जिह्वा न पतिता, यः त्वं हरिम् अवमन्यसे?” पुनः तम् दुष्टबुद्धिं प्रति—“त्रैलोक्याचार्यं विष्णुम् उपालिप्ससि, पापात्मन्! त्वं कठोरः, देवद्विषः सुतः जातः। मम प्रियतरः जनार्दनात् अन्यो नास्ति; कथं त्वं सर्वेश्वरस्य देवस्य निन्दां कृतवान्? अहं अपि स्वयं लोकगुरुम् भगवन्तं हरिम् अर्चनीयम् मन्ये। त्वं तु, पापिन्, अर्चनीयस्य निन्दकः—कथं न पतितः? राजन्, त्वं तत्र जनानां मध्ये वासुदेवस्य निन्दकः। अतः पापकर्मणा राज्यहानिं प्राप्स्यसि। मनसा, कर्मणा, वाचा च राज्यात् पतिष्यसि। चतुर्दशसु लोकेषु सर्वत्र राज्यात् पतिष्यसि। एवं त्वां राज्यहीनं पश्येयम् इति मे इच्छा।” एवं उक्ते, बली स्वासनात् अवतीर्य, कृताञ्जलिः सुमनाः समीपं समुपेत्य, “बालानां अपराधेष्वपि वृद्धाः क्षमां कुर्वन्ति। अन्येभ्यो न भीतः, न राज्यहान्या भीतः; त्वयि अपराधः कृतः, तेन मम दुःखं अधिकम्। दैत्येषु अपि ये वृद्धान् उपगच्छन्ति, तेषां दोषेऽपि क्षमा भवति” इति विनयपूर्वकं प्राह। तदा स वृद्धः, दीर्घं चिन्तयित्वा, विस्मयेन स्निग्धवचः पौत्रं प्रति प्रोवाच—“येन सर्वव्यापी विष्णुः विज्ञायते, तस्य वंशे सप्तमः अहम्। महाबाहो, मयि प्रविष्टः मोहः विवेकस्य विघ्नः। यानि फलानि विधिना निर्दिष्टानि, तानि न कदापि नश्यन्ति। आगमने गमने च पण्डितः न शोचेत्। राजन्, सुखदुःखयोः समं सहनं कर्तव्यम्। महत् ऐश्वर्यं लब्ध्वापि चित्तं न चलितव्यम्। धीराः पुरुषेषु कर्मसु श्रेष्ठाः सदा। कर्तव्यम् एव तव, पण्डिताः न शोचन्ति। त्वत्तः अन्येभ्यश्च श्रुत्वा, यथोचितं आचर। एष ते भयात् रक्षिता भविष्यति, दैत्यपतिन्। संसारकूपपतितानां न कश्चित् आधारः, ज्वरार्ताः पृथिव्यां न लभन्ते शरणम्। जनार्दनः तव श्रेयः करिष्यति। पापात् विमुक्तः, तदा अहम् अच्युतस्य, लोकनाथस्य, नृसिंहस्य धाम गमिष्यामि।” एवं दैत्यसेनापतीन् सर्वान् सम्बोध्य, तीर्थयात्रां कर्तुं स प्रस्थितः। ततः श्रोतुम् इच्छता तेन पृष्टं—“प्रह्लादस्य तीर्थयात्रां सम्यगाख्याहि। या प्रह्लादस्य तीर्थयात्रा, या शुद्धपुण्यदायिनी, तां त्वं वर्णय। सा भूमौ पुण्यकीर्तिता—मानसं नाम, यत्र देवेशः मत्स्यरूपं धारयामास। तत्र स अच्युतं वेदैः सहितं जगन्नाथं सम्पूज्य, कौशिक्यां कच्छपं पापनाशनं द्रष्टुं गतः। तत्र उपवासेन शुद्धः सन्, ब्राह्मणेभ्यः दानानि दत्तवान्। दिव्यसरोवरस्नानेन, पितृदेवताभ्यः तर्पणं कृत्वा, स तत्र स्थितः।