यस्मिन् उदरे सप्त समुद्राः पर्वतैः सह स्थिताः, तस्मिन् महात्मनि सर्वं जगत् अधिष्ठितम् अस्ति। स भगवान् जनार्दनः एवम् उवाच—यथा मम दुःखानुभवः नास्ति, तथा भवतु, हे जनार्दन। तथापि अहम् तव गर्भे जन्म धारयिष्यामि, हे देवी। योगबलात् आत्मानम् धारयिष्यामि—त्वं मा शुचः, हे अम्बिके। तदनन्तरं दैत्याः निश्चितम् अशक्ताः भविष्यन्ति। स्वस्य तेजः-अंशेन स भगवान् इन्द्रस्य हिताय देवीगर्भे प्रविष्टवान्, हे ब्राह्मण। यथा जगदुत्पत्तिस्थानः उक्तवान्, तथा असुराः अशक्ताः अभवन्। तदा बली, दानवेषु व्याघ्रः, इदं वचनम् उक्तवान्—वद, यतः त्वं परमविदुषी शुभाशुभविवेककुशलः। कस्य हेतुना तव तेजः ह्रसितम्, किमर्थम् च तद् महान् अस्ति? योगात्मा चिन्तयामास—क्व विष्णुः अधुना स्थितः? स स्वाधीनः भूत्वा नाभ्युपरि भूम्यधः लोकान् गन्तुम् इच्छन्। स मेरुं पर्वतानां अधिपतिम्, सुवर्णसदृशं, महात्मानं, ददर्श। तत्र मातरं पशुपक्षिसमूहैः परिवृतां अपश्यत्। स देवतामातरं पशुपक्षिसमूहैः परिवृतां अपश्यत्। दानवाधिपः मधुसूदनं अनुसंधानाय प्रविष्टवान्। देवतामातर्याः गर्भे स सर्ववरदः सर्वभीतः भगवन्तं ददर्श। स देवदानवसमूहैः सहितम् सर्वतः व्याप्यं रूपम् अपश्यत्। विष्णुः तदा दैत्यतेजःहरः स्वस्वरूपे स्थितः। प्रह्लादः मधुसूदनं प्रणम्य मधुरं वचनम् अब्रवीत्—यस्य कारणेन दैत्याः शक्तिहीनाः अभवन्, हे दैत्याधिप। ते त्रैलोक्यनाथं हरिं शरणं गताः। हरिः, महाबाहुः, अदितिगर्भे अवतरितः। यथा सूर्यस्य उदये तमः स्थातुं न शक्नोति, तथा, हे बले। भाग्यकृत्यप्रेरितः बली प्रह्लादं प्रति वदति—मया सह शतशः दैत्याः वासुदेवात् बलिष्ठतराः सन्ति। युद्धे पराजिताः, गर्वभङ्गिताः, स्वर्गं त्यक्तवन्तः। स शक्तिमान् विप्रचित्तिः मम सैन्यस्य अग्रे स्थितः। त्रिशिरः, मकराक्षः, वृषपर्वा च ये दुःसहाः। तेषां प्रत्येकस्य शक्तेः षोडशांशेनापि विष्णुः न तुल्यः। स बली वैकुण्ठं प्रति तिरस्कारवचनानि उक्तवान्। तदा प्रह्लादः तम् उपहसन् 'धिक् धिक्' इति उक्तवान्। कथं तव जिह्वा न पतिता, यः हरिं निन्दसि? हे दुष्टचित्त, त्वं विष्णुम् त्रैलोक्यगुरुम् उपालम्भसि। त्वं कठोरः देवद्वेषी पुत्रः अभवः। मम प्रियः जनार्दनात् अन्यः नास्ति। कथं सर्वेश्वरं देवम् तिरस्कृतवान्? ममापि भगवतः हरिः जगद्गुरुः पूज्यः। त्वं पापी पूज्यं निन्दसि—कथं न पतितः? त्वं कठोरराजन्, वासुदेवनिन्दकः जनानाम् मध्ये। अतः, पापकृत्, राज्यहानिम् प्राप्स्यसि।