शक्रस्य वाञ्छानुसारं भविष्यत्कल्याणं साधयिष्यामीति स भगवान् प्रतिजज्ञे। तस्मिन् स्नातवति देवगणे, तं पुरुषा ऊचुः—‘भगवन्, अस्य पापस्य विषये अस्मान् उपदिश।’ ततोऽसौ देवः पुलिन्दान् उवाच—‘हिमालयकलिञ्जरयोः मध्ये एव निवसत, सुखद्वयपर्वतयोः प्रदेशे।’ ततः पूजितः स धर्मनिवासां मातरं समुपेत्य, यथार्हं स्तुत्यां, तस्या अर्चनां चकार। स कमलदलसन्निभपादां मातरं प्रणम्य, स्वं तपः समाख्यातवान्। स्वबलप्राप्तां देवसेनया सह संग्रामविजयं च निवेदितवान्। सा माता दुःखार्ता, प्रपत्त्यर्थं पुरातनं स्तुत्यं विष्णुं समुपेत्य, सर्वचराचरप्रवृत्तिं प्रपद्य, तमर्चयामास। हे शुभे, तस्याः क्रियाम् आख्यातुम् इच्छामि। सा अपेक्षारहितया, निगृहीतवाचा शुद्धाचारया, देवानां नाथं शरण्यं समुपेत्य प्रार्थयामास—‘हे पापकाष्ठसमुत्थिताग्ने, तमःसमूहनिरोधक, जय जय! त्वं सर्वचराचरकारणं, त्वमेव प्रभुः, विश्वरूप, मां पालय।’ शत्रुविजयेन त्वां शरणं प्राप्तास्मि। मन्दारपुष्पैः, धूपेन, सूर्याय योग्येन नैवेद्येन च त्वामर्चयामास। पुण्यस्तोत्रेण स्तुवन्ती, उपवासेन स्थित्वा, पूजायाम् प्रवृत्ता। द्विजातिभ्यः सुवर्णतिलसर्पिषो दत्त्वा, त्वत्सन्निधौ शुद्धा अभवत्। ततः स भगवान् समुपस्थित्य ताम् उक्तवान्—‘मम प्रसादात् दुर्लभं कामं प्राप्स्यसि, न संशयः। त्वद्गर्भं प्रविश्य दानवान् नाशयिष्यामि।’ सा कम्पमानाङ्गी पुनः पुनः लोकाधारं जगाद—‘यस्यां गर्भे सर्वं चराचरं स्थितम्, यस्याः उदरे सप्तसिन्धवः पर्वतैः सहिताः, यथा मम दुःखानुभवो नास्ति, तथैव भवतु, हे जनार्दन।’ स भगवान् उवाच—‘एवमस्तु, अहं तव गर्भे जन्म गमिष्यामि, योगेनात्मानं धारयिष्यामि, मा शुचः, अम्बिके। ततः दैत्याः नूनं शक्तिहीनाः भविष्यन्ति।’ इत्युक्त्वा, स्वतेजसः अंशेन, इन्द्रस्यार्थे, देवीगर्भं प्रविष्टवान्। यदा स विश्वमूलो देवीगर्भं प्रविष्टवान्, तदा असुराः शक्तिहीनाः अभवन्, यथोक्तम्। तदा दानवश्रेष्ठः बलिः उवाच—‘वद, त्वं परमविदुषी, शुभाशुभविचक्षणा च। किमर्थं तव तेजो नष्टं, किमेतावद् महान्?’ योगात्मा विचारयामास—‘कुत्र स विष्णुः अधुना स्थितः?’ स ऊर्ध्वनाभितलाधःपृथिव्याः लोकान् गन्तुम् इच्छन्, स्वात्मनि स्थितः। स मेरुं पर्वतराजं ददर्श, सुवर्णसदृशं, महाश्रियं, तेजस्विनं। तत्र स मातरं मृगपक्षिसमूहैः परिवृतां ददर्श। देवानां मातरं तत्रैव मृगपक्षिसमूहैः परिवृतां ददर्श। तदा दानवानां नाथः मधुसूदनं अन्वेष्टुं प्रविवेश। स देवानां जनन्याः गर्भे सर्ववरदप्रणम्यं सर्वभीतिं विष्णुं ददर्श। तत्र समस्तदेवदानवसंघैः परिवृतं सर्वतः व्याप्नुवन्तं रूपं ददर्श। तत्रैव विष्णुः, दैत्यतेजोहरः, स्वभावस्थः अभवत्। तदा प्रह्लादः मधुसूदनं प्रणम्य, मधुरं वाक्यम् उवाच।