यथा तत्र, मित्रावरुणात्मजः शीघ्रं भूमेः पृष्ठं सम्प्राप्य दृढं स्थितवान्। सः प्राच्यां दिशि प्राचीनप्रसिद्धस्य श्रेष्ठस्थानस्य, वसुपुर्याः पश्चिमे तस्थौ। तत्र शतसहस्रयाजिनो बुद्धिमन्तः, सहस्राश्वमेधसम्पन्नः राजा च, सर्वे 'गदाधर' इति कीर्तिं लब्धवन्तः, पापवृक्षस्य तीक्ष्णकाष्ठच्छेदक इव। भगवत्कृपया जनाः महायज्ञस्य अनन्तं फलम् आप्नुवन्ति। सः दर्शनस्पर्शनलेपनादिभिः कर्मभिः लोकरिपूनां परमं नाशं कृतवान्। स देवपूजार्थम् आश्रमं स्थापयित्वा तत्रैव निवसन् आसीत्। तस्मिन् काले सहस्राक्ष इन्द्रः तपः कृत्वा गदाधरं देवम् स्तोतुम् आरब्धवान्। स एकं संवत्सरं रागद्वेषरहितः तपसा व्यतीतवान्। तदा तेन तुष्टः स भगवान् इन्द्रं प्रति उवाच—"गच्छ त्वम्; अहं तव तुष्टः, त्वं पापात् विमुक्तः। हे शक्र, यथाभिलषितं भविष्यद्भद्रं साधयिष्यामि।" तस्मिन्नेव काले, देवस्य स्नानानन्तरं, पुरुषाः तम् ऊचुः—"भगवन्, एतस्मिन् पापे अस्मान् उपदिश।" स तान् उवाच—"हिमालयकलिञ्जरयोः मध्ये एव सुखप्रदेशे वसत, हे पुलिन्दाः।" ततः पूजितः सः धर्मनिलयां मातरं समीपमगच्छत्। सः तस्याः पद्मकोशसमप्रभे पादे प्रणम्य, स्वं तपः निवेदितवान्। स्वबलसमेतैः देवगणैः सह युद्धविजयं अपि तया निवेदितवान्। सा दुःखेन पीडिता विष्णुम्, पुरातनं स्तुत्यं देवं, शरणं गता। सा चराचरस्य मूलं पुरातनं देवम् अर्चयामास। सा निरपेक्षा, निगृहीतवाणी, शुद्धाचार्या, देवानां पतिं शरणं गता। सा प्रार्थयामास—"जय, हे पापोपादानजनिताग्ने, यो अन्धकारसमूहं निवारयति, नमो नमः। त्वं चराचरस्य कारणं, त्वं प्रभुः; विश्वरूप, मां पालय। शत्रुविजयं लब्ध्वा त्वां शरणं प्राप्तास्मि।" सा करवीरपुष्पैः पूजां कृत्वा, धूपं सूर्याय योग्यं नैवेद्यं च समर्प्य, पुण्यस्तोत्रेण त्वां स्तुवन्ती उपवासेन पूजायाम् स्थितवती। सा सुवर्णतिलसर्पिषो द्विजातिभ्यः दत्वा, तव पुरतः शुद्धा जाता। तदा सः देवः तस्याः पुरतः समुत्थाय, इदं वचनम् उक्तवान्—"मदीयया कृपया दुर्लभं कामं प्राप्स्यसि, न संशयः। अहं दानवान् नाशयिष्यामि, तव गर्भं प्रविश्य।" सा कम्पमाना पुनः पुनः जगन्नाथं प्रार्थयामास—"यस्यां गर्भे चराचरं विश्वं स्थितम्, यस्यां उदरे सप्तसिन्धवः पर्वतैः सह स्थिताः, यथा मम दुःखं न स्यात्, तथा भवतु, हे जनार्दन।" सः उवाच—"एवमेव, अहं तव गर्भे अवतारं करिष्यामि, योगेन आत्मनं धारयिष्यामि, मा शुचः, हे अम्बिके। ततः दैत्याः निःशक्ताः भविष्यन्ति।" इत्युक्त्वा, स्वतेजसः अंशेन सः इन्द्रस्यार्थे देवीगर्भं प्रविष्टवान्। ततः, यथोक्तं जगदाधारस्य, असुराः निःशक्ताः अभवन्। तदा दानवानां व्याघ्रः बली इदं वचनम् अब्रवीत्—"वदस्व, त्वं हि परमविदुषः, शुभाशुभविवेककुशलः। किमर्थं तव तेजः ह्रसितम्, कुतः एषा महान् हानिः?