सः ब्रह्माणं कश्यपं च तपसा समृद्धान् सर्वान् ऋषीन् अपश्यत्। तदा शक्रः पितामहम् उवाच—“मम राज्यं बलिना महाबलिना हृतम्। भगवन्, किं मया दोषं कृतम्, तद् ब्रूहि।” पितामाहः प्रत्युवाच—“दितेः गर्भः तव द्वारा बलात् बहुधा छिन्नः। तदा सा अशुद्धा आसीत्, अतः गर्भः छिन्नः। ततः, सेवकः अपि वज्रेण हतः, भगवन्। महाबलिन्, मम पापविनाशस्य प्रायश्चित्तं ब्रूहि। सर्वलोकहितं, विशेषतः शक्रस्य, यत् भवति, तद् ब्रूहि। तं शरणं गच्छ; सः तव कल्याणं दास्यति।” देवाः तम् ऊचुः—“मानुषेषु शीघ्रं महती समृद्धिः दृश्यते।” ततः, मित्रवरुणयोः पुत्रः भूम्याः अधः शीघ्रं प्राप्त्वा, दृढः स्थित्वा आसीत्। प्राच्यां दिशि, प्राचीनप्रसिद्धे उत्तमे स्थले, वासोः नगरस्य पश्चिमे स्थित्वा आसीत्। बुद्धिमान्, शतसहस्रयज्ञकृत्, अश्वमेधसहस्रकृत् राजा च, सर्वे ‘गदाधरः’ इति ख्यातिं प्राप्तवन्तः, यथा तीक्ष्णकाष्ठच्छेदः महापापवृक्षस्य। भगवत्कृपया जनाः महायज्ञस्य अनन्तफलम् प्राप्तवन्तः। सः दृष्ट्वा, स्वादित्वा, अभिषिक्त्वा, लोकपापानां परमविनाशं कृतवान्। देवपूजनार्थम् आश्रमं स्थाप्य, तत्र स्थित्वा आसीत्। सहस्राक्षः इन्द्रः तत्र तपः कृत्वा, गदाधरं देवम् स्तुत्वा आसीत्। तस्य संवत्सरः कामक्रोधवर्जितः व्यतीतः। ततः, भगवन् उवाच—“गच्छ; अहं तव तुष्टः। त्वं पापात् विमुक्तः। अहं यत्नं करिष्यामि, शक्र, यथा भविष्यत् शुभं तव इच्छानुसारं भवेत्।” देवस्य स्नानानन्तरं, नराः तम् ऊचुः—“भगवन्, पापस्य विषये अस्मान् उपदिश।” सः ऊचुः—“हिमालयकलीञ्जरयोः मध्ये सुखस्थले एव निवसत, पुलिन्दाः।” पूजितः, सः धर्मनिवासं मातरं समीपं अगच्छत्। तस्याः पदयोः, पद्मकोषसदृशयोः, प्रणम्य, तपस्याः वृत्तान्तं न्यवेदयत्। स्वबलात् देवसंघैः सह युद्धजयम् अपि उक्तवान्। दुःखग्रस्तया तया, प्राचीनं विष्णुं शरणं गत्वा, स्तुतिः कृतम्। सा चराचरस्य प्राचीनमूलं पूजितवती। सा अनपेक्षया, निगूढवाक्या, शुद्धाचरणया, देवेशं शरणं गत्वा स्थितवती। सा ऊचुः—“जय, पापदाहसम्भूतज्वलन! तमःसमूहस्य विघ्नकर्ता—नमः, नमः ते। त्वं चराचरस्य कारणं, त्वं भगवान्—विश्वमूर्ते, मां रक्ष। शत्रुविजयेन, त्वां शरणं प्राप्तवती। करवीरपुष्पैः, धूपेन, सूर्याय योग्येन अन्नेन, तव पूजनं कृतवती। पावित्रस्तोत्रेण स्तुत्वा, उपवासेन तिष्ठन्ती, पूजायाम् तिष्ठति। द्विजातिभ्यः सुवर्णं तिलतैलं च दत्वा, सा तव पुरतः शुद्धा अभवत्। सः तस्याः पुरतः प्रकट्य, इदं वचनम् उवाच—“मम कृपया तव दुर्लभं कामं प्राप्तविष्यसि—न संशयः। दानवान् विनाशयिष्यामि, तव गर्भं प्रविश्य।” सा पुनः पुनः कम्पमाना, लोकानां कारणं विष्णुम् उवाच—“यस्य गर्भे चराचरं विश्वं तिष्ठति”—इति।