सा चतुर्थी या नीला-वस्त्र-समूह-सदृशी, वृषभे समारूढा वर्तते। तां शुक्ल-वपुषीं ब्राह्मणादयः सरस्वतीमिति कथयन्ति। क्षत्रियास्तु तां रक्त-वर्णिनीं जयश्रीरिति घोषयन्ति। वैश्यास्तु या पीताम्बरा सुवर्ण-वपुषी, तां नित्यं संपूजयन्ति। शूद्रास्तु या नील-वर्णा तनुं धत्ते, तां भक्त्या स्तुवन्ति। एवं स चक्रधरः स भगवान् ताः स्त्रियः विभागं प्रापयामास। इतिहासाः, पुराणानि, वेदाः शाखोपबृंहिताः, विधयश्च—मुक्ताः, सुवर्णं, रजतम्, रथाः, अश्वाः, गजाः, भूषणानि, गावः, महिषाः, गर्दभाः, उष्ट्राः, सुवर्ण-भूमयः, वस्त्राणि—एतेषां सर्वेषां वर्गाणां मध्ये एक एव मूलं प्रतिष्ठितम्। एते सर्वे महात्मसु जायन्ते; शृणु, अहं तव तेषां विषये कथयामि। दानवन्ते वने, ये महत्पद्मं शरणं यान्ति, ते तत्र दृश्यन्ते। ये च पद्मभक्ताः, ते सर्वत्र तृप्तजनाः कथ्यन्ते। ये धर्माधर्म-व्यय-सम्बद्धाः, ते महा-नील-पद्मं शरणं यान्ति। ये च चोरी-कपट-भाषण-निरता, ते शङ्खं शरणं यान्ति, महाबाहो। एवं तेषां दान-निश्चयः तुभ्यं व्याख्यातः। दानवन्त-वनेश्वर, मम व्रतम् आर्यैः अनुमोदितम्। त्रिषु लोकेषु न कोऽपि त्वत्समो वा तव बलाधिकः। त्वं हि रणशौर्येन्द्रेण देवानां नृपमजयः। तव परमं वीर्यं दृष्ट्वा, सर्वेषां बलाधिक्यं समतिक्रान्तम्। हे दानवश्रेष्ठ, हिरण्यकशिपोः वंशे जातस्य तव एषोऽद्भुतो नास्ति। राजन्, दैत्यपितामहमपि त्वया अतिक्रान्तम्। एवं वचनं बलये दानवपतये उक्त्वा, सा तत्र प्रविष्टा; ताः स्त्रियः विधवा इव अभवन्। तेजः, बुद्धिः, प्रयासः, श्रीः, ज्ञानं, आचारः, दया च—एतानि सर्वाणि बलेः शरणं गत्वा यथेष्टं विश्रान्तानि। स यज्ञकर्ता, तपस्वी, सौम्यः, सत्यवादी, दाता, भर्ता, स्वजनरक्षकः। स नित्यं कीर्तिमान्, धर्मनिष्ठः, जितेन्द्रियः, मानवोऽपि कामभोगी च आसीत्। शचीपतिः सह देवैः ब्रह्मणो गृहमगच्छत्। तत्र स पितरं कश्यपं मुनिभिः सह उपविष्टं ददर्श। ब्रह्माणं कश्यपं च, तपसा समृद्धान् ऋषीन् अपि स पश्यति। स उवाच—पितामह, बलिना मम राज्यं हृतम्। शक्रः पप्रच्छ—भगवन्, मया किं पापं कृतम्? त्वया हि दित्याः गर्भः बलात् अनेकेषु अंशेषु छिन्नः। सा हि तदा अशुचिः आसीत्, तस्मात् गर्भो छिन्नः। ततः परं, सेवकोऽपि वज्रेण हतः, भगवन्। ब्रूहि, महाबाहो, मे पाप-क्षय-प्रायश्चित्तं च। किं सर्वलोक-हितं, शक्रस्य च विशेषतः? तं शरणं गच्छ; स ते कल्याणं दास्यति। देवाः तमूचुः—मानुषेषु क्षिप्रमेव महती श्रीः दृश्यते।