ततः शार्ङ्गधनुषे प्रणम्य पुनः पुनरपि बाणवर्षेण स प्रहारं चकार। तदा दैत्याः कालनेमिं महासुरं शरणं जग्मुः। हे ब्रह्मन्, तेषां बलं तदनन्तरं वर्धितमिव, यथा रोगोऽवमृष्टः स्यात्। ततो बलवान् भगवाँस्तान् प्रत्यक्षं गृहीत्वा, विस्तीर्णमुखे प्राक्षिपत्। तस्मिन्नन्तरे विष्णोः चक्रं ज्वलनसमानतेजः, भूम्यन्तरिक्षयोः सर्वतो व्याप्तं, कालाग्निरिव जगत्संहाराय प्रवृत्तमिव बभूव। दैत्यास्तु तेन भीमेन तेजसा अभिभूताः, दिव्यकिरिटमण्डितं, सुरगणैः पूज्यमानं हरिं विविधायुधैः प्रहरन्तः, स्वशौर्यं लाघवं गताः, अहंकारेण पूर्णाः। तदा कोपारुणनेत्रः विष्णुः केवलदृष्ट्या एव रथगजाश्वबलं व्यपोह्य, सुपर्णपक्षैर्नाराचैः पर्वतांश्च मेघ इव संववृत्य। तत्रैव दानवाधिपः शतवदनः कालनेमिं केशवाय प्रेषयामास, यो देवसेनापतिः, लोकनाथः, अप्रमेयबलः। स दानवः, मेघनिनादनिःस्वनः, हरिं दृष्ट्वा, यः दैत्यकुलनाशकः, गर्वितः सन्, हास्यपूर्वकं विस्तरशः भाषितवान्। हिरण्यवंशान्तकः, पुष्पार्चनप्रियः, मम दृष्टिपथे पतितः स दुरात्मा कुत्र गच्छति? देवाः भीतदृष्टयः तम् पश्यन्ति, मम मुष्टिना भग्नाङ्गं, भस्मराशिना आच्छन्नम्। स क्रुद्धः गदां गरुडाय प्राक्षिपत्, इन्द्र इव वज्रं पर्वते। तदा विष्णुः सुदर्शनचक्रेण तस्य दुरात्मनः पूर्वकृतकर्मविपाकं छित्त्वा, द्वाभ्यां बाहुभ्यां छिन्नाभ्यां, दग्धशैलसमप्रभः कालनेमिः सन्निपातितः। स भग्नः पक्कतालफलवत् पतितः। तस्य शीर्षहीनः कलेवरः, भूमिपतिः, मेरुरिव स्थिरः स्थितः। इन्द्रः वज्रेण, तस्य शक्तिक्षये, दिवः पृथिवीं प्रति बाहू शिरश्चापातयत्। ततः शस्त्रकवचाम्बरविहीनाः असुरेश्वराः पलायिताः, बाणं विना। देवाः युद्धोत्सुकाः शस्त्रपाणयः युद्धभूमिं त्यक्तवन्तः। स तान् सर्वान् देवतान् उवाच—"निःशोकाः युद्धं कुरुत।" ततः ते दानवैः सह संग्रामं कृत्वा, विष्णुः अदृश्यः अभवत्। तदा तेजस्वी बली गदां गृहीत्वा देवसेनायाम् आक्रमणं कृत्वा सहस्रशः निपातितवान्। स महाबलः देवश्रेष्ठैः समरे समागतम्। तत्र परिणामः क्षयः अभूत्, स्वसेना अपि देवान् अभ्यधावत्। यदा जनार्दनः देवः निर्गतः, तदा बहवः विषण्णाः अभवन्। ये त्रैलोक्यविजये इच्छन्तः आसन्, ते पलायितवन्तः। दिवं परित्यज्य, ब्रह्मलोकं प्राप्नुः। बली स्वपुत्रभ्रातृबान्धवैः सह स्वर्गभोगी अभवत्। वरुणः मायाभूत्, सोमः राहुः अभवत्, ह्लादः हुताशनः अभवत्। अन्ये च नियुक्तदेवताः, तेषु देवद्विषः अपि जाताः। तत्र देवासुरयुद्धे, बलीनैव शक्रः अपि पराजितः। बली दशदिक्पतिः भूर्भुवःस्वरित्याख्यातः प्रसिद्धः अभवत्। तत्र गन्धर्वाः विश्वावसुना नेतृत्वे पूजनं कुर्वन्तः उपस्थिताः। यक्षविद्याधरादयः वाद्यध्वनिं कुर्वन्तः। हे ब्रह्मन्, बलीः प्रह्लादं प्रपितामहम् स्मृत्वा, मनसि चिन्तयामास। स त्वरया पातालात् अक्षयस्वर्गं प्राप्तः। स सस्निग्धैः हस्तैः प्रणम्य चरणयोः पतितः। प्रह्लादः तमुत्थाप्य आलिङ्ग्य, परमासनं प्रविवेश। एवं देवा विजिताः, शक्रस्य राज्यं मम वीर्यबलप्रभावेन गृहीतम्।