ततः महर्षयः तस्यै उक्त्वा – “गच्छ; सप्त पुत्राः जाताः भविष्यन्ति, किंतु कोऽपि शुभः न भविष्यति” – इत्येवमुक्त्वा सर्वे महात्मानः तत्रतः निर्जग्मुः। दीर्घकालं पश्चात् सा राज्ञः प्रियपत्नी, गर्भिणी सती, तस्य नरपतिः स्वामिन् मृतः। तदा मन्त्रिणः तं निवारयामासुः, तथापि स न निवृत्तः। ततः हे मुने, अग्नेः मध्ये मांसखण्डः जलं प्रविष्टः। ततः हे मारुत, त उभयोः उत्तमस्य च मनोः मध्ये जाताः। तान् गीतनृत्यक्रीडासक्तान् अहं वर्णयिष्यामि। पुत्रकामः स राजा स्वमांसमज्जं अग्नौ समर्पितवान्। पुत्रार्थं स राजा शुक्रं विविधाः गाः च यथाश्रुतम् अग्नौ समर्पितवान्। तदा किञ्चित् स्वरः – “मां न क्षिप” – इत्युक्तः, किन्तु राजा मृतः। तदा हे मुने, तस्य पुत्राः जाताः, ते रोदनं कृतवन्तः। तान् संगम्य, स जगतां नाथः मारुतपुत्रान् निवार्य, तेषां प्रति कर्म अकरोत्। शृणु, हे तपोनिष्ठ मुनि, ये रैवतकल्पे जाताः। स रिपुजित् इति प्रसिद्धः अभवत्, किन्तु तस्य पुत्रः नासीत्। स कन्यां सुरतीं गृह्य, गृहं नीतवान्। सा दुःखेन शरीरक्लिष्टा, स्वं रूपं त्यक्तुम् उद्युक्ता अभवत्। सर्वे तपस्विनः तस्याः मनसि आसक्ताः अभवन्। तदा तैः ऋषिभिः तस्याः रूपे मनः स्थिरं कृत्वा, तां द्रष्टुम् आगताः। तैः निर्गतैः, अग्नेः सप्त पुत्राः जाताः। तान् निवार्य, स जगतां नाथः मारुतगणेषु कर्म अकरोत्। शृणु, चाक्षुषमन्वन्तरान्तरे यद् अभवत् तत् वर्णयिष्यामि। सप्तसरस्वतीतीर्थे स महान् तपः अकरोत्। सा अपि, नदीतीरे समीपं गत्वा, तं विचलयितुम् आरभत, हे सुन्दरी। तदा मुनिः मङ्कणकः ताम् मोहितां स्त्रीं शप्तवान् – “अश्वः यज्ञमण्डले तव विनाशं करिष्यति।” सप्तसरस्वत्याः सप्त मारुताः जाताः। तेषां जन्मश्रवणेन पापं विनश्यति, धर्मः च महान् उत्पद्यते। तत्र प्रहादा मन्त्रदाता अभवत्, शुक्रः कुलपुरोहितः। सर्वाणि सभासमूहानि दर्शनकाम्यं संप्राप्तानि। स सर्वान् कुलीनवृद्धान् पप्रच्छ – “किम् मे श्रेयः?”। यद् यद् तव शुभं, तथा अस्माकं हितं – इत्युक्तम्। हिरण्यकशिपुः बलवान् त्रैलोक्यस्य इन्द्रः अभवत्। दानवेश्वराणां पुरतः स नखैः विदारितः। तेषां हितार्थं, हे महाबाहो, वयं त्रिशूलपाणिं शङ्करं पूजयामः। कुजम्भः अपि विष्णुना तव पुरतः मृगवत् हतः। विरोचनः तव पिता हतः – इदं तुभ्यं कथयामि। स सर्वैः महादैत्यैः सह यत्नं अकरोत्। पदातयः अन्ये च देवैः युद्धाय निर्गताः। सैन्यस्य मध्ये बली च कालनेमिः अग्रे स्थितौ।