श्रूयताम्, धर्ममयः कथा यथाक्रमं प्रवहति। “मा रुद,” इति तान् उक्त्वा, तस्याः पुत्राः मरुतः अभवन्। एवं उक्त्वा, सः सर्वान् तान् देवतान् प्रति निनय। स्वारोचिषे मन्वन्तरे, मरुताः एवं अभवन्। उत्तमस्य वंशे निषधाधिपः राजा अभवत्। तस्य पुत्रः, गुणैः विशिष्टः, ज्योतिष्मान् धर्मनिष्ठः अभवत्। तस्य पत्नि, सुश्रोणी शुभा, देवगुरोः कन्या अभवत्। सा स्वयं फलं, पुष्पं, आपः, समिधः, कुशं च संगृह्यति स्म। पतिं सेवमाना, कृशा अभवत्, तस्याः नाड्यः दृश्यन्ते स्म। तां सर्वाङ्गसुन्दरीं, तपसा कृशां दृष्ट्वा, सा स्वयं उवाच—“सन्तानार्थं आवां तपः कुर्याम्।” तस्याः वचनं श्रुत्वा, “गच्छ; सप्त पुत्राः जायन्ते, किंतु न कोऽपि शुभः,” इति उक्त्वा, सर्वे महर्षयः निर्जग्मुः। दीर्घकालानन्तरं, तस्याः राज्ञः प्रिया पत्नि गर्भिणी अभवत्। तस्याः गर्भिण्याः सति, सः नरपतिः मृतः अभवत्। मन्त्रिभिः तत्र संयम्यमानः, सः न निवृत्तः। ततः, हे मुने, अग्नेः मध्ये मांसखण्डः जलं पतितः। ततः, हे मरुत, उत्तममन्वन्तरस्य मध्ये ते जाताः। अहं तान् वर्णयिष्यामि, ये गीतनृत्यक्रीडायाम् रमन्ते। पुत्रकामः राजा स्वमांसं रुधिरं च अग्नौ अर्पितवान्। पुत्रार्थं राजा वीर्यं च विविधाः गावः च अग्नौ अर्पितवान्, यथा श्रुतम्। तत्र शब्दः अभवत्—“मां मा क्षिप,” इति; तथापि राजा मृतः। तदा, हे मुने, तस्याः पुत्राः जाताः, ते रुदन्ति स्म। संगम्य, सः संयम्य मरुत्पुत्रेषु कर्म अकरोत्। शृणु, हे तपोनिष्ठ मुने, रैवतमन्वन्तरे जन्माः के अभवन्। सः रिपुजित् इति प्रसिद्धः अभवत्, किन्तु तस्य पुत्रः नासीत्। कन्यां सुरतीं गृह्य, गृहं निन्यः। सा दुःखेन शरीरं क्लिष्टा, स्वरूपत्यागे प्रवृत्ता अभवत्। सर्वे तपस्विनः तस्याः मनः आसक्ताः अभवन्। तान् ऋषयः, मनः तया आकर्षितम्, तां दृष्टवन्तः। तदनन्तरं, तैः निर्गतैः, अग्नेः सप्त पुत्राः जाताः। संयम्य, लोकनाथः मरुतगणेषु कर्म अकरोत्। शृणु, चाक्षुषमन्वन्तरस्य मध्ये यत् अभवत् तत् कथयामि। सप्तसरस्वतीतीर्थे सः महातपः अकरोत्। सा अपि, नदीतीरे आगत्य, तं व्याकुलयितुम् आरब्धवती, हे सुन्दरी। मङ्कणकः ऋषिः तां मोहितां स्त्रीं शप्तवान्। “अश्वः तव यज्ञमण्डले विनाशं करिष्यति।” सप्तसरस्वतीभ्यः सप्त मरुतः जाताः। तेषां जन्मश्रवणेन पापं नश्यति, पुण्यं महद् भवति। प्रहादः मन्त्रदातृ अभवत्, शुक्रः कुलपुरोहितः अभवत्। सर्वे सभाः संगम्य, तं द्रष्टुम् इच्छन्ति स्म। एवं धर्ममयी कथा यथाक्रमं प्रवहति।