इन्द्रेण एवं संबोधितायाः पूतनायाः, या सौन्दर्यसम्पन्ना आसीत्, तस्याः आश्रमस्य समीपे मन्दगमिनी नदी प्रवहति स्म। सा अपि रम्यवपुषा महतीं नदीं स्नानाय अवतीर्य। तत्र जलचरः तयोः निष्क्रान्तं वीर्यं पीतवान्। तपस्यां ह्रासं प्राप्य तौ षड्जनपदं गच्छतुः। दीर्घकालेन तस्मात् ग्राही शङ्खरूपं धारयामास। भूमौ तां महाशङ्खं दृष्ट्वा मत्स्यजीवी तत्र आगच्छत्। तदा योगधारिणः महात्मानः योगिनः अपि तत्र आगताः। ततः शङ्खनारी सप्त पुत्रान् सुषूति। तानि पुत्राणि मातापितरौ विना जलं विचरन्ति स्म। "मा रुद," इति तेषां पुत्राणां मरुतः नाम अभवत्। एवं उक्त्वा सः सर्वान् देवतानां समीपं निनीत्। एवं मरुतः स्वारोचिषे मन्वन्तरे मनोः अभवन्। उत्तमवंशे निषधाधिपः राजा आसीत्। तस्य पुत्रो ज्योतिष्मान् गुणैः श्रेष्ठः धर्मनिष्ठः आसीत्। तस्य पत्नि, शुभजघना, देवगुरोः कन्या, सौभाग्ययुक्ता आसीत्। सा स्वयं फलानि, पुष्पाणि, आपः, समिधः, कुशः च संज्ञाय। पतिं सेवमाना कृशा अभवत्, तस्याः शिरासः दृष्ट्वा। तां सर्वाङ्गसुन्दरीं तपसा कृशां दृष्ट्वा सा स्वयं उवाच—"सन्तानार्थं आवां तपः कर्तव्यं।" "गच्छ; सप्त पुत्रा जायन्ते, किन्तु कोऽपि शुभः न।" इति उक्त्वा सर्वे महर्षयः निर्गताः। दीर्घकालेन तस्याः राज्ञः प्रियतमा पत्नि गर्भवती अभवत्। तस्यां गर्भवत्यां तस्मिन् पुरुषसत्तमे मृत्युः आगतः। मन्त्रिभिः तदा निवारितः अपि सः न निवृत्तः। ततः, हे मुने, अग्निमध्ये मांसखण्डः जलं पतितः। ततः, हे मरुत, तौ उत्तममन्वन्तरयोः मध्ये जाताः। तान् गीतनृत्यक्रीडायाः रताः वर्णयिष्यामि। पुत्रकामः राजा स्वमांसं रक्तं च अग्नौ अर्पयामास। पुत्रार्थं वीर्यं विविधा गाः च दत्तवान्, यथा श्रुतम्। "मां मा निक्षिप," इति वाणी अभवत्, किन्तु राजा मृतः। तदा, हे मुने, पुत्राः जाताः, ते रुदन्ति स्म। संगम्य सः मरुतपुत्रान् निवार्य कर्म अकारयत्। शृणु, हे तपोनिष्ठ मुने, रैवतमन्वन्तरे ये जाताः। सः रिपुजित् नाम प्रसिद्धः अभवत्, किन्तु पुत्रः नासीत्। कन्यां सुरतीं गृह्य गृहम् अगच्छत्। सा दुःखेन शरीरेण क्लिष्टा स्वं रूपं त्यक्तुम् उद्यताः। सर्वे तपस्विनः तस्याः मनसा आसक्ताः अभवन्। त एव मुनयः मनः तत्र लग्नं कृत्वा तां दृष्टवन्तः। तदनन्तरं ते निर्गत्य अग्नेः मध्ये सप्त पुत्राः जाताः।