यदा समयः पूर्णः अभवत्, सा अपि शुद्धिं प्राप्तवती। ततः सुरेन्द्रेण सह तान् प्रेषयामास। अथ महर्षे, भगवतः महेन्द्रस्य, वृत्रहन्तुः, वज्रेण सा विदीर्णा अभवत्। तदा मम जिज्ञासा जाता—कः प्रथमं तत्र वातमार्गे स्थितवान्? के तत्र वातमार्गे निवसन्ति? एतद्विस्तरं मम कथय। स्वायम्भुवस्य युगादारभ्य, अस्मिन्मन्वन्तरे पर्यन्तम्, सवनेति नाम पुत्रः तस्य अभवत्, यं त्रिलोकेषु पूजितवन्तः। तस्य भार्या सुदेवा, शोकसन्तप्तचित्ता, रुदन्ती प्रावर्तत। सा पुनः पुनः “नाथ, नाथ” इति विलपन्ती, अनाथवत् आचष्ट। यदि तव सत्यं परमं अस्ति, तर्हि अयम् अग्निः तव पत्या सह सखित्वं प्राप्नुयात्। अहं अस्मिन्राज्ञि दुःखिता, यस्य पुत्रः नास्ति, न तु स्वस्य कृते, हे विहङ्ग, अल्पभाग्ये अहम्। त्वं शीघ्रं वह्निं आरोक्ष्यसि; यदुक्तं तत् सत्यम्, अद्य तत्र श्रद्धां कुरु। ततः सा पतिस्मरणपरायणा पतिव्रता, ज्वलन्तमग्निं समीपं गता। अथ सा स्वेच्छया आकाशे उत्पत्य, सूनाभकन्यया सह गता। दिव्यबलात्, सः स्वपत्नी सहितः, पञ्च दिनानि दिवि स्थितवान्। तत्र सः तया सुकुमार्या सह स्वेच्छया विहृत्य, तस्य शुक्रं नभसः पतितम्। तत् शुक्रं चित्रा, विशालां, हरितालिनी च सप्तर्षिपत्न्यः यथाकामं अपश्यन्। तल्लब्ध्वा, तदेवामृतमिति मन्यमानाः, नित्यं यौवनकामनया तद् इच्छन्त्यः। पतिभ्यः अनुमतिं लब्ध्वा, तद् पद्मस्थं पित्वा, केवलं तद् शुक्रं पित्वा, ये राजनिर्मितम्, ताः...। ततः सर्वाः ताः भार्याः दूषिताः सन्, तद् त्यक्तवत्यः। तासां रुदितध्वनिना समग्रं जगत् व्याप्य अभवत्। तदा ताः समीपमागत्य, सः उवाच—“वत्साः, मा रुदत, यूयं बलिन्यः।” एवं उक्त्वा, देवानां प्रभुः ब्रह्मा, जगतां पितामहः, ताः मनुः स्वायम्भुवान्तराले जाताः मरुतः अभवन्। तत्र स्वारोचिषस्य पुत्रः कीर्तिमान् क्रतुध्वजः अभवत्। तपस्यैव तैः राजभिः महमेरुं प्रति गमनं कृतम्। तदा सहस्राक्षः इन्द्रः, विपश्चित् नाम, भयभीतः अभवत्। तेन उक्तम्—“गच्छ, हे पूतने, शैलं प्रति, विस्तीर्णं शोभनं मेरुं प्रति।” तेषां तपसां विघ्नाय, हे सुशोभने। शक्रेण एवमुक्ता सा पूतना, रूपसम्पन्ना, नातिदूरे तस्य आश्रमात्, मन्दगामिनी नदी प्रवहति स्म। सा अपि सुमधुरा काञ्चन नदीं स्नानार्थं अवतीर्य। तत्रैव सा जलचरी तैः निष्क्रान्तं शुक्रं अपिबत्। ततः तेषां तपः नष्टं, षड्राज्यं प्रति गतवन्तः। दीर्घकालानन्तरं सा ग्राही शङ्खरूपं धारयामास। स्थलस्थां तां महाशङ्खीं दृष्ट्वा मत्स्यजीवी तत्र आगतः। ततः महात्मानः योगिनः योगधारिणः अपि तत्र आगच्छन्। तदा सा शङ्खनारी सप्त पुत्रान् अपादयत्। ते अपि अपितरौ जलमध्ये विचरन्तः।