नारद, तदा सः मातुः नासापुटेन गर्भं प्रविष्टवान्। सः तत्र एकं महद्बालकं दृष्टवान्, यस्य हस्तौ दृढतया स्थितौ, मुखं चोर्ध्वं प्रवृत्तम्। ततः सः शुद्धस्फटिकसदृशप्रभाभ्याम् हस्ताभ्यां तां मातरं गृहीत्वा, ताभ्याम् एव ताम् आकुंचयामास। तस्याः शरीरं कठिनं जातम्। पुनः, नारद, तस्याः मांसमयं शतसंयुक्तं वज्रं समुत्पन्नम्। ब्राह्मण, तेन वज्रेण सः तां सप्तधा छित्त्वा सा सशब्दं रुरोद। नारद, पुत्रस्य क्रन्दनध्वनि तेन श्रुतः। एवं उक्त्वा, सः पुनः तानि सप्त सप्तधा छित्त्वा विवेचयामास। ततः, हस्तौ अंजलिं कृत्वा, शापभीता दितिं सः वाक्यम् उवाच—"त्वया एव याचितं हतं मया; अतः त्वं मयि न रोषं कुरु।" कालः सम्पूर्णः सति, सा शुद्धिं प्राप्तवती। सः देवाधिपतिना सह तान् प्रेषयामास। तदा, महर्षे, पुण्यः महेन्द्रः वृत्रहा वज्रेण तां विभिद्य तान् उत्पादितवान्। इदानीं, ब्रूहि मे—केन प्रथमतः ते वातमार्गे स्थिताः? के ते वातमार्गे निवसन्ति? तद् विस्तरेण मे कथय। स्वायम्भुवमान्वन्तरादारभ्य, अस्मिन्मान्वन्तरे पर्यन्तम्—तस्य सुतः सावनः नाम, त्रैलोक्यसम्मानितः, जातः। तस्य भार्या सुदेवा, शोकातुराभूत्वा, रुदन्ती पुनः पुनः "नाथ, नाथ" इति विलपन्ती, पतिहीना इव अभवत्। "यदि तव सत्यं परं, तर्हि एषः अग्निः पत्या सह त्वं तव सखा भवतु" इति सा प्रार्थयामास। "अहं स्वस्य दुःखं न शोचामि, किं तु एतस्य राज्ञः पुत्रवियोगदुःखं पश्यन्ती शोचामि, हे विहग, मम भाग्यं तु न्यूनम्" इति सा विलप्य, "त्वं शीघ्रं अग्निं प्रविश; यत् उक्तं तत् सत्यं—अद्य विश्वासं कुरु" इति श्रुत्वा, सा पतिस्मरणं कृत्वा, तेजस्विन्यग्निं समीपमगात्। ततः सा पतिसहितं विहायसि स्वेच्छया गता, तत्रैव सूनाभकन्यया सह। दिव्यशक्त्या, सः पत्न्या सह दिवि पञ्च दिनानि स्थितः। सः कामिनीं सह रममाणः स्वेच्छया विचरन्, तस्य वीर्यं दिवः पतितम्। तत्पश्चात्, चित्रा, विशालां च हरितालिनीं च सप्तर्षीणां पत्न्यः तद् यथेष्टं दृष्ट्वा, तद् अमृतमिव मन्यमानाः, नित्यम् यौवनं कामयमानाः, तद् स्पृहयामासुः। पतिभ्यः अनुमतिं लब्ध्वा, तद् पद्मस्थितं वीर्यं पित्वा, तेनैव राज्ञः जातं वीर्यं पित्वा, ताः...। ततः सर्वाः पत्न्यः तेन दूषिताः, तद् वीर्यं त्यक्तवत्यः। तासां रुदितेन समग्रं जगत् आपूरितम्। ताः समीपं गत्वा, सः उवाच—"बालाः, मा रुदीत, यूयं बलिन्यः।" एवं उक्त्वा, देवेशः ब्रह्मा, जगतां पितामहः, ताः आशीर्वदित्वा, ताः मनोः स्वायम्भुवस्य अन्तराले मरुतः सम्पन्नाः। ततः, प्रसिद्धः क्रतुध्वजः स्वारोचिषस्य पुत्रः अभवत्। तदनन्तरं, ते राजानः तपस्यर्थं महमेरुं जग्मुः। तदा, सहस्राक्षः इन्द्रः विपश्चित् नाम, भयभीतः अभवत्। सः उवाच—"गच्छ, पूतन, पर्वतम् महमेरुम् विशालं रमणीयं च।" "तेषां तपसां विघ्नः सञ्जायेत, हे सुन्दरि," इति।