हिरण्यकशिपोः वधानन्तरं, शत्रुनाशकः भगवाञ् किमकरोत्? तदनन्तरं, दिति भगवन्तमुपगम्य, "प्रभो, त्वमेव मम स्वामी; इन्द्रहन्तारं पुत्रं मे दातुमर्हसि," इत्युवाच। स तस्यै वरं ददौ—"शुचिस्वभावा सदा सदाचारयुक्ता त्वं दश दशवर्षाणि स्थास्यसि। त्वं पुत्रं जनयसि, प्रियासि, यः शत्रून् हन्ता भविष्यति; अन्यथा न।" ततः गर्भाधानकर्म समाप्य, स मुनिः उदयगिरिं जगाम। तत्राश्रमं प्राप्त्वा, दितिं सम्बोध्य वचः प्रोक्तवान्। नियोगेन प्रेरिता देवी "बाण" इत्युक्तवती। स मुनिः, धृतचित्तः, स्वकार्ये प्रवृत्तः, दोषान् सर्पवत् अन्वेष्टुम् आरब्धवान्। शतसंवत्सरान्ते, तपस्विनी स्नानं कृत्वा शुद्धा जाता। सा सुखेन सुप्ता, चूलान्तेषु पादौ निवेश्य। नारद, तदा सः पुत्रः मातुः नासापुटेन गर्भं प्रविष्टवान्। तत्र स महान् शिशुः दृष्टः, हस्तौ दृढौ कृत्वा, मुखं उपरि कृत्वा शयानः। ततः, शुभ्रस्फटिकसदृशप्रभाभ्यां हस्ताभ्यां, स तां मातरं गृहीत्वा, हस्ताभ्यां ताम् अभ्यपीडयत्; सा कठिनीभूता। तदा, हे नारद, शतसंख्यसंधिभिः युक्तं, मांसमयं वज्रं तत्रोत्पन्नम्। ब्राह्मण, तेन वज्रेण सः सप्तधा तां छित्त्वा, सा उन्मत्तनादं कृतवती। नारद, सः तदा पुत्रस्य रुदितध्वनिं श्रुत्वा, पुनः तान् सप्तांशान् अपि सप्तधा छित्त्वा। अनन्तरं, हस्तौ संयोज्य, शापभीतः सः दितिं प्राञ्जलिः उवाच—"त्वदीयेनैव वचसा अहं प्रहारं कृतवान्, तस्मात् त्वं मयि न रोषं कुरु।" कालः पूर्णः अपि, सा शुद्धिं प्राप्तवती। तदा, सुन्दरि, सः तान् इन्द्रेण सह प्रेषयामास। पुनः, महर्षे, भगवत्-महेन्द्रः वज्रिणा तां सप्तधा छित्त्वा, विख्यातः वृत्रहन्ता अभवत्। नारद उवाच—"कः प्रथमतः वातमार्गे तेषां सृष्टिं कृतवान्? के तत्र निवसन्तः आसन्? तद्विस्तरेण मे कथय।" स्वायंभुवान्तात् अस्मिन्मन्वन्तरे यावत्, सः सवनेन नाम पुत्रेण युक्तः, त्रिभिः लोकेषु पूजितः। तस्य भार्या सुदेवा, शोकविह्वला, रुदन्ती, "नाथ, नाथ," इति पुनः पुनः विलपन्ती, पतिं विना इव व्यथिता। सा उवाच—"यदि तव सत्यं परं, तर्हि त्वं वह्निना सह पत्या सहचारिणी भूत्वा गच्छ। अहं नात्मनः शोचामि, खग, किं तु पुत्रविहीनस्य अस्य राज्ञः कृते शोचामि। त्वं शीघ्रं वह्निं आरोह, यदुक्तं तत् सत्यम्, अद्य श्रद्धां कुरु।" सा पतिस्मरणया युक्ता, वह्निं समाश्रित्य, ज्वलन्तं वह्निं प्रति गतवती। तदा सा पतिव्रता स्वेच्छया गगनं प्रति समुत्पत्य, सूनाभकन्यया सह व्योम्नि गतवती। दिव्यशक्त्या सहितः, पञ्चदिनानि स्वपत्न्या सह स्वर्गे स्थितवान्। सः तया सुश्रोण्याऽनन्दं कृत्वा, स्वेच्छया गच्छन्, तस्य वीर्यं व्योम्नः पतितम्। तदनन्तरं, सप्तर्षीणां भार्याः—चित्रा, विशालाऽथ हरितालिनी—तत् वीर्यं पद्मे ददृशुः। अमृतसदृशं मन्यमानाः, यौवनकाम्यया तद् इच्छन्त्यः, पतिसंमतेन तद् पद्मस्थं वीर्यं पित्वा, राजनः जातं केवलं तद् वीर्यं पित्वा... एवं तेषां दिव्यचरित्राणि, नारद, विस्तरेण प्रोक्तानि।