भैरवः प्रभुः स्वस्य भक्त्या भीषणरूपं समासाध्य निर्मितवान्। तस्य रूपस्य जपः श्रेष्ठैः द्विजैः धर्मकामैः, दीर्घायुषः, आरोग्य-सम्पदर्थिभिः सदा कर्तव्यः। ततः स्वकार्यं सम्पाद्य अहं त्वया तस्य विवरणं याचितवान्। ब्रह्मन्, यत्कृतं तद् लोकहिताय च स्वहिताय च अभवत्। देवगणैः उत्सुकैः अधःलोकगमनाय तान् पराजितान्। तत्र पर्वतः लतान्वितः, मदोन्मत्तैः जनैः पूर्णः, माधवीपुष्पगन्धयुक्तः, ऋषिभिः पूजितः, हराय प्रियः। मायया तारा च नेतृत्वं कृत्वा तं स्थानं निवासाय चुने। दक्षिणवायुः शीतलः, गन्धयुक्तः, सुमन्दं वात्यते। देवगणेषु पूज्यं कर्म कृत्वा, हरिः मार्गे गच्छन् गोमातरं ददर्श। सर्वान् दानवान् प्रमुदितान्, सुखान् उपभोगान् कुर्वन्तं अपि ददर्श। तानपि निर्भयः, बाणराशिं विखरन्, समीपं आगतः। द्विजश्रेष्ठ ऋषे, हरिः पर्वतान् मेघवत् वर्षाभिः आवृतवान्। पाका नाम दैत्यम् तीक्ष्णशरैः, पिच्छिलैः आच्छादितैः, आघातितवान्। शक्रः, अमराधिपः, पाका-शिक्षकः अभवत्। सुपिच्छिलैः शरैः तं विदार्य, पुरन्दरः अभवत्। यत् विजितं तत् अधोलोकं गतं, ब्राह्मन्। ऋषिश्रेष्ठ, किं अन्यत् त्वं मम वाच्यं त्र्यम्बकेन इच्छसि? ब्राह्मन्, मम हृदये पुनःपुनः सन्देहः उद्भवति। हिरण्यकशिपु-वधानन्तरं शत्रुनाशकः किं अकरोत्? प्रभो, त्वं मम स्वामी; इन्द्र-वधाय पुत्रं देहि। शुद्धाचारसम्पन्नः दशदशवर्षपर्यन्तं स्थास्यसि। त्वं पुत्रं धारयसि, प्रिये, शत्रुनाशकं, अन्यथा न। गर्भाधानं कृत्वा ऋषिः उदयपर्वतं गतः। तत्र आश्रमं आगत्य, दितिं सम्बोधितवान्। विधिसंस्कारप्रेरितः देवी 'बाण' इति उक्तवती। नियतचित्तः, स्वकार्यनिष्ठः, दोषान् सर्पवत् अन्वेषितवान्। शतवर्षान्ते तपस्वी स्नानं कृत्वा तस्याः शिरः शुद्धः अभवत्। सा सुखेन सुप्तवती, केशान्तेषु पादौ आवेष्ट्य। नारद, सः मातुः नासिकया गर्भं प्रविष्टवान्। महान् बालः हस्तौ दृढं स्थापयित्वा, मुखं उपरि कृत्वा, दृष्टः। ततः, निर्मलस्फटिकप्रभैः हस्तैः तां गृहीत्वा। हस्ताभ्यां तां पीडयन्, सा दृढा अभवत्। नारद, शतसन्धि वज्रः, मांसमयः, उत्पन्नः। ब्राह्मन्, तेन तां सप्तधा छित्वा, सा उच्चैः आक्रन्दितवती। नारद, सः पुत्रस्य रुदितं स्वरं श्रुतवान्। एवं उक्त्वा, पुनः तान् प्रत्येकं सप्तधा छित्वा। ततः, हस्तौ अञ्जलिं कृत्वा, शापभीतः, दितिं सम्बोधितवान्। तवैव याचना कारणं तव आघातः कृतः; अतः त्वं मयि न कुप्याः।