सर्वलक्षणविशिष्टं तं समागतं दृष्ट्वा, देवी द्वारा आह्वृताः जयादयः शीघ्रं समायातुः। ततो त्रिनेत्रः शिवः गिरिजां तथा दानवमपि दृष्ट्वा, देवीं संबोधयन् इदं अब्रवीत्— "एष अन्धकः मया तव सेवकः कृतः।" एवं उक्त्वा, "पुत्र, शीघ्रं अन्धकं विनाशय," इति वचनं प्राह। भगवान् द्वारा एवमुक्तः नन्दी च अन्धकः गणाधिपः, धर्मयुक्तं पुण्यं पापनाशनं शास्त्रसम्मतं स्तवनं अकुरुताम्। ततः स भगवान् उवाच— "पुत्र, अहं तुष्टः अस्मि। वरं परमं वृणु।" तेन एवमुक्तं— "भगवन्, तव तथा अम्बिकायाः भक्ति मम सदा भवतु।" सः शर्वं पूजयन् गणाधिपः अभवत्। भैरवः प्रभुः भयङ्करं रूपं स्वभक्त्या साकारयत्। एतत् स्तवनं श्रेष्ठद्विजेषु धर्माय, दीर्घायुषे, आरोग्याय, धनाय च सदा पठनीयम्। ततः मम कार्यं सम्पादितम्; त्वं तस्य अर्थं मे विवरणं कर्तव्यम्। हे ब्रह्मन्, यत् कृतं तद् लोकहिताय स्वहिताय च। देवगणैः उत्सुकैः पातालगमनाय शत्रवः विजिताः। लताभिः आच्छादितं मदोन्मत्तैः पूर्णं पर्वतम्। माधवीपुष्पगन्धयुक्तं, ऋषिभिः पूजितं, हरप्रियं पर्वतम्। मायया तारया च नेतृत्त्वे, तं स्थलं निवासाय चिकीर्षुः। दक्षिणवायुः शीतलः सुगन्धयुक्तः सुमृदु वायुः प्रवहति। देवगणेषु पूजनीयानि कर्माणि अकुर्वन्। हरिः मार्गे गच्छन् गोमातरं अपश्यत्। दानवा अपि प्रमुदिता, सुखान् उपभुञ्जानाः दृष्टाः। ते अपि समागत्य, निर्भयाः, शरसमूहान् विक्षिप्य गच्छन्ति। द्विजश्रेष्ठ ऋषे, स पर्वतान् मेघवद् वर्षाभिः आच्छादयत्। पाका नाम्ना दानवम् तीक्ष्णाग्रैः पक्षिसंयुक्तैः शरैः ताडयामास। शक्रः, अमराधिपः, पाका-शत्रुता कर्ता अभवत्। सः सुवपक्षैः शरैः तं विदारयामास; तेन सः पुरन्दरः अभवत्। यः विजितः, ब्रह्मन्, सः पातालं गतः। ऋषिसत्तम, किं अन्यत् मे श्रोतुम् इच्छसि, त्र्यम्बकेन उक्तम्। हे ब्रह्मन्, एषा शंका पुनः पुनः मम हृदि वर्तते। हिरण्यकशिपुं हते, शत्रुनाशकः किम् अकुरुत्? प्रभो, त्वं मम स्वामी; शत्रुनाशकं पुत्रं मे देहि यः इन्द्रं हन्ति। शुद्धाचारसम्पन्नः, दशदशवर्षाणि स्थास्यसि। त्वं प्रिय, शत्रुनाशकं पुत्रं जनयिष्यसि— अन्यथा न। गर्भधारणं कृत्वा, ऋषिः उदयपर्वतं गतः। तत्र आश्रमं आगत्य, दितिं उवाच। विधिलिखितकर्मणा देवी "बाण" इति उक्तवती। सः यथाकामं, यथासर्पः दोषान् अन्वेषयन्, एकाग्रचित्तः अभवत्। शतवर्षान्ते, तपस्वी तस्याः शिरः स्नाप्य, शुद्धः अभवत्। सा सुसुप्ता, पादौ केशान्तेषु आवृत्य, विश्राम्यति।