हरस्य समीपं भक्तः सेवकः एकः प्रपन्नः समागतः, करुणया रक्षां याचति—“त्वं मे रक्षणं कुरु, हे हर, लोकनाथ, पापानि मे विनाशय।” सः त्रिवेदस्वरूपं, तेजस्विनं शम्भुं शरणं गच्छति, शुद्धिं प्रार्थयति—“त्वं त्रैलोक्येश्वरः, शम्भो, शरणागतस्य सेवकस्य भयग्रस्तस्य शुद्धिं कुरु।” कामारिपुना जितचित्तः सः नम्रशिरा श्रद्धया हरं पूजयति। पुनः ईशानं, सर्वपापहर्तारं प्रभुं उद्धारं याचति—“हे प्रभो, उद्धारं कुरु, अनुग्रहं कुरु।” स्वस्य दुष्कृतं स्मृत्वा, सः भवेश्वरं प्रार्थयति—“हे प्रभो, दुष्कृतिनः अपि मे प्रसन्नः भव।” सः शिवं स्तौति—“त्वं मंगलः, त्वं ॐ, त्वं ईशानः, नित्यः, अव्ययः; त्वं इन्द्रः, त्वं वषट्, त्वं धर्मः, त्वं देवश्रेष्ठः। त्वया सर्वं जगत् स्थावरजङ्गमं व्याप्यते। त्वं जयः, सहस्राक्षः, विरूपाक्षः, महाबाहुः; त्वं देवेशः, अचलः, रुद्रः, पशुपतिः, शिवः। त्वं जयः, त्रिशूलधारः; शरणागतं मां उद्धार।” ततः, स्नेहपूर्णः ताम्रनेत्रः स्वर्णनेत्राय वाक्यं प्रोवाच—“वरं वृणु, शुभे, यदिच्छसि, अम्बिकां विहाय।” भक्तः मातरं अम्बिकां नमस्कृत्य, प्रणम्य, प्रार्थयति—“शरीरजं, मानसिकं, वाचिकं, पापं, कुप्रवृत्तिं वा, सर्वं क्षम्यताम्; अचला भक्तिर्मम तव प्रति वररूपेण दत्त्या।” शिवः प्रोवाच—“त्वं राक्षसभावात् विमुक्तः; भृङ्गी, गणाध्यक्षः भव।” शिवः स्वहस्तेन अन्धकं शुद्धं कृत्वा, व्रणमुक्तं चकार। ततः महात्मानः त्रिनेत्रं नमस्कृत्य निर्गच्छन्। शिवः भृङ्गीं दर्शयन् अवदत्—“एष नूनं अन्धकः नास्ति।” गणाध्यक्षत्वं प्राप्तं वृषध्वजं स्तुतवन्तः। शिवः प्रोवाच—“स्वस्थानं गच्छत, स्वर्गे सुखं भजत।” तत्र, स्वकार्यं कृत्वा, उत्तरं परमं स्वर्गं गच्छत। महेशेन विमुक्ताः देवाः स्वस्वर्गं गताः। शक्राद्याः देवश्रेष्ठाः निर्गच्छन्, तदा पुण्यः शिवः च गणाः शंकरं दृष्ट्वा स्वयन्त्राणि आरूढाः। यत्र कामधुक् गाः, सर्वकामफलदाः वृक्षाः सन्ति, तत्र गणाः स्वमार्गं गत्वा, महेश्वरः स्थितः। द्विसहस्रवर्षे व्यतीते, वरधारी पुनः आगतः। तं सर्वलक्षणसम्पन्नं दृष्ट्वा, देवी आह्वयित्वा, जयादीन् शीघ्रं आगमयत्। तदा त्रिनेत्रः गिरिजां तथा अन्धकं दृष्ट्वा, देवीं प्रोवाच—“हे देवि, अन्धकः मया तव सेवकः कृतः।” एवं वदन्—“हे पुत्र, शीघ्रं अन्धकं विनाशय।” प्रभुना उक्तः, नन्दी च अन्धकः गणाध्यक्षः, पुण्यं, पापनाशनं, शास्त्रसम्मतं स्तोत्रं कृतवन्तः। शिवः प्रोवाच—“पुत्र, अहं तुष्टः; वरं परमं वृणु।” भक्तः प्रार्थयति—“शिवे, त्वयि, अम्बिकायां च, सदा भक्तिर्मम अस्तु।” सः शर्वं पूजयन्, गणाध्यक्षः अभवत्।