क्षणमात्रेण तेन गदया आघातः कृतः। ततः शूलस्य वेधेन हृदयम् अभिद्याय, तस्य प्राणः निर्गतः, स भूमौ पतितः। ततः तपस्विनः शीघ्रं शुभध्वजं दृढनाभिकं रथं च भङ्गं कृतवन्तः। तदा बलवान् दैत्यः गदां गृहित्वा देवेषु अभिमन्युः प्रवृत्तः। दैत्याधिपः स्थित्वा महादेवम् युक्तयुक्तया वाणीं उवाच। ‘‘तथापि त्वां जयिष्यामि—पश्य मे वीर्यम् अद्य।’’ ब्रह्मणः सह सर्वान् स्वशरीरे स्थापयामास। ‘‘आगच्छ, आगच्छ, सन्तुष्टः त्वम्; अहम् एकाकी स्थितः, सिद्धः अस्मि।’’ इत्येवम् उक्त्वा दैत्यः शीघ्रं गदां धृत्वा शङ्करस्य समीपम् अगच्छत्। त्रिशूलधारी शङ्करः गिरिशिखरे स्थित्वा पादेन तं समुत्तिष्ठत्। स तदा भयानकं विशालं रूपम् धारयन्, त्रैलोक्यं कम्पयन्, नागमाल्यं धारयन्, गह्वरकण्ठः, द्विंशत्यर्धबाहुः, षडर्धनेत्रः, शिवः शुभः नित्यः शूलपाणिना शत्रुम् अभ्यघातयत्। महतीया वेगेन स एकं क्रोशं गत्वा, शत्रुं गदया सहितं शूलपाणिना समूलम् उद्गृह्य शीघ्रं निष्क्रान्तः। दैत्यः द्वाभ्यां हस्ताभ्यां शूलम् आदाय उत्क्षिप्तः। गदाघातेन तस्य रक्तं चतुर्भिः धाराभिः पतितम्। स प्रसिद्धः विद्यराजः, पद्ममाल्येन भूषितः। कालराजः काजलसमः प्रकाशते। कामराजः अलसीपुष्पसदृशः। सोमराजः चक्रमाल्येन भूषितः। स्वच्छन्दराजः इन्द्रायुधसमः दीप्तिमान्। ललितराजः सौन्दर्यपात्रवत् तेजस्वी। विघ्नराजः अष्टमः, एतेषां भैरवाष्टकं कथ्यते। हे ब्रह्मन्, भैरवेन त्रिशूलधारिणा छत्रवत् धृतः। येन सप्तविधः महादेवः क्लेशं अपद्यत्। तस्य ललाटात् रक्तसिक्तः कन्या उत्पन्ना। तस्याः शिशुः जातः, अङ्गसमूहसदृशः। कन्या छिन्ना सती, अद्भुतं रक्तं उत्पन्नं च लीलया पिबन्ती। शङ्करः, वरदः लोकानां, हितार्थं महद् वचनं अब्रवीत्— ‘‘यक्षाः, विद्याधराः, मानुषाः, शुभे।’’ सा रक्तलेपिता चर्चिका इति शुभा कथ्यते। सा रम्या पृथिव्यां सर्वत्र विचरन्ती, श्रेष्ठं स्थानं हिङ्गुलातगिरिं प्राप्तवती। ‘‘तव प्रसादेन, महात्मन्, ग्रहाणां लोकस्य च शासनम् शुभाशुभं भविष्यति।’’ भैरवः प्रभुः शरीरम् शुष्कं कृत्वा, त्वचा अस्थिभिः एव, रक्तं विना, अवशिष्टम्। ततः चराचराणां नाथः, बहुरूपजीवानां स्वामी, सर्वदेवैर् उपासितः, आद्यः, तदा अन्धकः स्तोत्रम् रचयामास। ‘‘द्विंशतिबाहो, नागनाथधारिन्, त्रिनेत्र, मम क्लिष्टचित्तस्य रक्षां कुरु।’’ ‘‘वृषवाहन, त्रैलोक्यजननीरूपे पूजिते, भयात् शरणार्थं त्वाम् आगतः।’’ यक्षाः, मानुषाः, बलवान् प्रभुः, जीवाः, सर्वे भूतनाथं महेश्वरं आहुः।