ततः विष्णुः कूजम्भं बलात् प्रहारं कृत्वा रथात् भूमौ मृतवत् पतितं अपश्यत्। तस्य पतनं दृष्ट्वा, कुपितः सः सिंहः इव गजे युद्धे शक्रं प्रति विक्रम्य, मनः सम्पूर्णं विक्षिप्तं कृत्वा समभ्यधावत्। तदा अग्निना दत्तं यमदण्डसदृशं शूलं गृहीत्वा, शत्रुं प्रति समारोपयत्। ततः शीघ्रं गदा भस्मीकृत्य, जम्भं हृदि विद्ध्वा तं भूमौ मूर्च्छितं पतितं दृष्ट्वा, दैत्याः भयभीताः अभवन्, तत्रत्यं बलं विहाय पलायन्ते। ते इन्द्रस्य महत् तेजः स्तुत्वा, गوترभित्पुत्रः शिवस्य समीपे स्थितः। अथ वीरः आस्युरासुरः गृहं प्रति आह्वयन्, पुनः पर्वतं आगत्य युद्धाय समुत्सुकः अभवत्। सः स्ववंशं स्वयं उद्घोष्य, युद्धभूमिं न कदापि त्यजामीति प्रतिज्ञाय, देवान्, दानवान्, गन्धर्वान्, इन्द्रं महेश्वरं च विजेष्यामीति अभिप्रायं कृत्वा, शम्भुं सारथिं सान्त्वयन् मधुरं वचनं उवाच। तदा प्रमथगणान् देवांश्च बाणवृष्ट्या विनाशयिष्यामीति प्रतिज्ञाय, कृष्णवर्णान् शीघ्रगामिनः अश्वान् चाबग्नयन्, ते दुःखिताः कटिप्रदेशे पतित्वा, रथं कष्टेन वहन्ति स्म। वायुसमानवेगेन अपि तस्य रथस्य पर्वतं प्रति आगमनं संवत्सरपर्यन्तं अभवत्। ततः सः इन्द्रं, उपेन्द्रं, महेश्वरं च सह देवांश्च आवृत्य आक्रमत्। तत्र भगवन् जनार्दनः चक्रपाणिः देवांश्च सम्बोध्य, विजयाय शीघ्रं आदेशं पालनं आज्ञापयत्। रथं भञ्जयित्वा शत्रुं रथहीनं कर्तव्यमिति उक्त्वा, देवगुरुणा निर्दिष्टः शत्रुः न अवज्ञेयः इति स्मारयन्। ततः देवाः इन्द्रः चक्रपाणिः च सह शीघ्रं समुत्पत्य, क्षणमात्रे गदया प्रहरन्ति स्म। शूलविद्धः शत्रुः हृदि, प्राणं त्यक्त्वा भूमौ पतितः। ततः तपस्विनः शीघ्रं उत्तमध्वजं दृढधुरं रथं भञ्जयामासुः। सः गदां गृहीत्वा देवांश्च आक्रम्य, स्थिरः दैत्याधिपः महादेवं युक्तवाक्यं उवाच—"अद्यापि त्वां विजयिष्यामि, मम वीर्यं पश्य।" सः ब्रह्मणः सह सर्वान् स्वदेहे स्थापयित्वा, "आगच्छ, आगच्छ, तुष्टः भव, अहं एकः अपि स्थितः, युद्धाय सिद्धः अस्मि," इति उक्त्वा, दैत्यः शीघ्रं शङ्करं गदापाणिः समीपं अभिगच्छत्। त्रिशूलधारिणः शिवः पर्वतशिखरे स्थितः, तं पद्भ्याम् अभिमुखं अभवत्। सः भीषणं विशालं रूपं धारयन्, त्रिलोकभीषयम्, नागमालां कण्ठे, गुहासदृशं कण्ठं, द्विपञ्चदशबाहून् षडर्धनेत्राणि च धारयन्, शुभः नित्यः शिवः त्रिशूलेन शत्रुं प्रहारं कृत्वा विनाशयामास। तदा शीघ्रं एकक्रोशपर्यन्तं गतः, त्रिशूलेन शत्रुं गदासहितं समूलं निष्क्रान्तवान्। दैत्यः त्रिशूलं द्वाभ्यां हस्ताभ्यां गृहीत्वा उद्यतवान्। गदाप्रहारात् चतुर्भिः धाराभिः रक्तं बहुलं स्रवत्। सः विद्यराजः इति प्रसिद्धः, पद्ममालया शोभितः; कालराजः इति विख्यातः, अञ्जनसदृशः दीप्तिमान्; कामराजः इति पूष्पमालासमः, पलाशपुष्पसदृशः अभवत्।