शमीकस्य पुत्रः, ब्राह्मणकुलोत्पन्नः, मातलि नाम्ना प्रसिद्धः अभवत्। स मातलिः रथस्य रश्मीन् गृहीत्वा, तेजस्वी वीरः, रथमारुह्य प्रविश्य, महान्तं पतितं हलधरं दृष्टवान्। ततः स देवानां श्रेष्ठात् हस्तात् शशांकवर्णं, सुसंहतं, सीधुं बाणं आदत्त। प्रणम्य, स बाणं धनुषि सुतन्तुना सज्जयामास। ब्रह्मा, शिव, विष्णु—एतेषां नाम्ना युक्ताः तेषां बाणाः युद्धे असुरान् विनाशितवन्तः। ततः, हे नारद, सहस्राक्षः तान् तीक्ष्णास्त्रैः आवृत्य आक्रमत्। बलवान् वीरः, बाणेन आहतः, तत्क्षणमेव भूमौ पतितः, संमोहितः अभवत्। शत्रुपक्षस्य सेना, स्वनेतृत्वेन हीना, तदा पराजिता अभवत्। जम्भासुरः, घोरां गदां गृहीत्वा, अक्षरं देवराजं प्रति अग्रसरः। विष्णुः, प्रबलः, कुजम्भं शक्त्या आहतवान्; स रथात् भूमौ निपतितः, मृतः अभवत्। क्रोधेन पूर्णः, शक्रं प्रति युद्धे धावन्, सिंहः इव गजं प्रति, विह्वलचित्तः अभवत्। स यमदण्डसदृशीं शूलं, अग्निना दत्तां, गृहीत्वा शत्रौ क्षिप्तवान्। ततः शीघ्रं, गदां भस्मीकृत्य, हृदि जम्भं विदारितवान्। तम् भूमौ पतितम्, मूर्च्छितम् दृष्ट्वा, दैत्याः भयभीताः अभूत्वा पलायितवन्तः। तदा इन्द्रस्य बलं स्तुतवन्तः, गोत्रभित्पुत्रः शिवस्य समीपे स्थितवान्। ततः, वीरः, असुरश्रेष्ठः, निमन्त्रणं दत्तवान्—"आगच्छ, आगच्छ, गृहं गच्छामः; पुनः पर्वते युद्धं कुर्याम्।" सवांशं स्ववंशं उद्घोष्य, "युद्धभूमिं न त्यजामि," इति प्रतिज्ञाय, "देवान्, दानवान्, गन्धर्वान्, इन्द्रं महेश्वरं च विजयिष्यामि," इति अभिप्रायं प्रकटितवान्। शम्भुं सारथिं सान्त्व्य, मधुरं वचनं उक्तवान्। "यावत् प्रमथदेवसंघं बाणवर्षैः नाशयामि," इति दृढनिश्चयः। तदनन्तरं, स कृष्णवर्णान् शीघ्रगामिनः अश्वान् चाब्धितवान्। ते अश्वाः, कटीप्रदेशे शिथिलाः, क्लेशेन रथं आलिखन्तः, कष्टेन रथं चलितवन्तः। वायोः वेगेन अपि, तत्र आगमनं संवत्सरपर्यन्तं अभवत्। स देवाः, इन्द्रं, उपेन्द्रं, महेश्वरं च आवृत्य आक्रमत्। तदा पुण्यः जनार्दनः, चक्रधारी, देवेषु उक्तवान्—"विजयं इच्छन्तः, शीघ्रं मम आज्ञां पालनं कुरुत।" "रथः भङ्गः स्यात्, शत्रुः रथहीनः क्रियताम्।" "गुरुणा निर्दिष्टः शत्रुः, हे देवाः, न उपेक्ष्यः।" इत्युक्त्वा, सर्वे इन्द्रचक्रपाणिसहिताः वेगेन युद्धभूमिं प्रविश्य, क्षणमात्रेण गदया आहतवान्। शूलविद्धः हृदि, प्राणान् त्यक्त्वा भूमौ पतितः। तपस्विनः शीघ्रं उत्तमध्वजं, दृढनाभिं रथं च भङ्गितवन्तः। गदां गृहीत्वा, बलवान्, देवेषु आक्रमत्। दैत्याधिपः, स्थिरः, महादेवम् उपसंहृत्य, युक्तवाक्यम् उक्तवान्—"तथापि, त्वां विजयिष्यामि; अद्य मम वीर्यं पश्य।" तदा ब्रह्मणः सहस्थितान् सर्वान् स्वशरीरे स्थापितवान्। "आगच्छ, आगच्छ, तुष्टः त्वं; अहं एकः अपि सिद्धः अस्मि," इति उक्तवान्। दैत्यः शीघ्रं शङ्करं प्रति गदायुक्तः अभिमुखः अभवत्। त्रिशूलधारी शङ्करः पर्वतशिखरे स्थित्वा, पादेन तं प्रत्युत्तिष्ठत्।