सः तदा द्वौ बालकौ समरूपौ दृष्टवान्। तदा सः सन्देहपूर्वकं प्रष्टुम् आरब्धवान्—"अहं यत् पृच्छामि तस्य यथार्थं न जानामि; तत् त्वया मम निगद्यताम्। अस्य बालस्य भाग्यकथां कर्मणां च याः श्रुताः, ताः अपि वद। अद्यैव मे सर्वं श्रोतुम् इच्छामि, अन्यथा नाहं भोजनं करिष्यामि।" इति सः पुनः पुनः जिज्ञासया पृष्टवान्—"यत् त्वया अद्य सशङ्कं पृष्टम्—'किं एष बालः भविष्यति?'—तत् वक्ष्यामि।" तत्र रथविद्यायाः विशारदः मात्माली इन्द्रस्य साहाय्याय गतः। इन्द्रसहाय्यं ज्ञात्वा, सः स्वतेजसा अधिकृत्य विराजमानः अभवत्। सः इन्द्रं समुपेत्य प्राह—"आगच्छ देवेश, अहं हर्षेण तव सारथिः भविष्यामि।" इन्द्रः पप्रच्छ—"कथं त्वया अश्वाः नियन्त्रितुं शक्यन्ते? मम मनसि संशयः जातः।" सः गन्धर्वतेजसा युक्तः, अश्वनयने कौशलसम्पन्नः आसीत्। सः ब्राह्मणसुतः मात्माली नाम्ना ख्यातः, शमीकस्य पुत्रः आसीत्। मात्माली रश्मीन् गृहीत्वा रथमारोहत्। ततः सः वीरः प्रविश्य महान्तं पतितं हलिनं दृष्टवान्। तत्र सः चन्द्रसमानवर्णं सन्धानबाणं देवानां श्रेष्ठात् गृहीत्वा, प्रणम्य धनुषि तं बाणं सज्जीकृतवान्। ते बाणाः ब्रह्माशिवविष्णुनामकाः, संग्रामे असुरान् विनाशयामासुः। हे नारद, सहस्राक्षः तान् अतिशयतीक्ष्णायुधैः संवृत्य आक्रमत्। वीरः तेन बाणेन ताडितः सञ्ज्ञाहीनः भूमौ पतितः। शत्रोः सेनायाः नायकविहीना सा सेना पराजिता अभवत्। ततः जम्भासुरः घोरगदां गृहित्वा, अमरशत्रुं इन्द्रं प्रति समुपजगाम। विष्णुः बलात् कुजम्भं निपात्य, सः मृतः रथात् भूमौ पतितः। क्रोधेन पूर्णः जम्भासुरः शक्रं प्रति सिहवत् गजमिव प्रधावितवान्, तस्य चित्तं सम्प्रविद्धम्। सः अग्निदत्तां यमदण्डसमां शूलां गृहित्वा शत्रवे क्षिप्तवान्। विष्णुः तस्य गदां भस्मीकृत्य, जम्भस्य हृदि तीक्ष्णं विव्याध। सः भूमौ पतितं जम्भं मूर्च्छितं दृष्ट्वा, दैत्याः भयभीता पलायितवन्तः। ते इन्द्रस्य वीर्यं स्तुतवन्तः, गोत्रभितः पुत्रः शिवस्य समीपे स्थितवान्। ततः आरब्धे चतुश्चत्वारिंशे अध्याये, "आगच्छ, आगच्छ, महाबल, गृहे; पुनः पर्वतम् आगत्य समरे समर्य्याम।" इति असुरः वीर्यं प्रदर्शयन् आह। "अहं स्ववंशं स्वयमेव घोषयन्, रणभूमिं न कदापि त्यक्ष्यामि। अहं देवान्, दानवान्, गन्धर्वांश्च, इन्द्रमहेश्वरसहितान् जित्वा स्थास्यामि।" इति सः शम्भुं सारथिं सान्त्वयन् मधुरं वचनं प्रोवाच। "यावत् प्रमथगणान् देवांश्च शरवृष्ट्या नाशयामि, तावत् न विश्रान्तिं गमिष्यामि।" इति निश्शङ्कः। तदा सः कृष्णवर्णान् शीघ्रगामिनः अश्वान् चाब्रवीत्, चोदयित्वा तान् ययौ। ते अश्वाः कटिप्रदेशे शिथिलाः, क्लान्ताः, रथं मन्दं विवेष्टुम् अशक्नुवन्। वायुवेगेन अपि, एकवर्षकालं यावत् तं स्थानम् आगच्छन्। ततः सः शत्रुः देवान् इन्द्रोपेन्द्रमहेश्वरसहितान् व्यच्छादयत्। तदा श्रीमान् जनार्दनः चक्रपाणिः देवान् प्रति वाक्यम् अवदत्—"विजयाय मम आज्ञां शीघ्रं पालयध्वम्। रथः भग्नः क्रियतां, शत्रुः च रथहीनः विधीयताम्। गुरु उपदिष्टः शत्रुः न अवज्ञेयः, हे देवाः।" इति उक्त्वा, ते इन्द्रचक्रपाणिसहिताः शीघ्रं प्रचक्रमुः। एवं तत्र देवासुरसङ्ग्रामे सर्वं यथाक्रमं जातमिति।