भगवतः प्रभा युक्तः सन् इन्द्राय आयुधं दत्त्वा स्वर्गं प्रति जगाम। ततः शत्रूनां संहारकर्ता इन्द्रः, जम्भं हन्तुम् उद्यतः, तं प्रति अग्रसरत्। क्रोधेन जम्भासुरः गजेन्द्रं प्राहिणोत्, स च इन्द्रवज्रेण आहत इव पर्वतः भूमौ पतितः। मन्दराचलम् उत्सृज्य सः भूमौ अपतत्। तदा केचन ऊचुः—"मा पत, हे शक्र! अद्य भूमौ स्थीयताम्, वासव।" इन्द्रः तान् अब्रवीत्—"विना पक्षाभ्याम् अहं कथं शत्रुणा सह युध्येयम्?" ते तं ऊचुः—"युध्यस्व! रथं आरोह; यदा सः सिद्धः भविष्यति, तदा त्वां प्रेषयिष्यामः।" कपिध्वजेन विभूषितः, सर्वतः कपिभिः परिवृतः, दूतान् विश्वावसुप्रधानान् इन्द्राय प्रैषयन्। इन्द्रः पुनरपि पप्रच्छ—"कथं संग्रामे युध्येयम्? कथं वा अश्वान् नियंत्रयेयम्?" तदा उचुः—"तदा एव अहं शत्रून् विनाशयिष्यामि—अन्यथा न किञ्चिदस्ति। अश्वाः अत्रैव सन्ति; त्वमेव तान् नियंत्रय।" इन्द्रः भूमौ अपतत्, तस्य माला वसनानि च अपसृत्य। इन्द्रस्य पतनं दृष्ट्वा पृथिवी अपि कम्पिताभवत्। तस्य भार्या तदा प्राह—"नाथ, बालकं यथेष्टं बहिः नय।" सा पुनरपि अवदत्—"शृणुष्व, नाथ, यद् ज्योतिषज्ञः उक्तवान्।" "यत् किंचिद् बहिः अस्ति, द्विगुणं भविष्यति, मुनिश्रेष्ठ।" ब्राह्मणः, विलम्बं विना, शीघ्रं बालकं भूमौ निष्किप्तवान्। "समयः अतीतः; अर्धं एव दोषस्य भविष्यति।" तदा द्वौ बालकौ समरूपौ दृष्ट्वा सः। "न जानामि यथार्थं; तद् मे वद," इति सः पप्रच्छ। "तस्य भाग्यं कर्म च यद् उक्तं, तदपि वद," इति सः अवदत्। "अद्य एव वद; अन्यथा अहं न खादामि," इति सः पुनरुक्तवान्। "यत् त्वया अद्य आकुलः पृष्टम्—किं एष बालकः भविष्यति?" इति सः पृष्टः। तदा पण्डितः सारथिः इन्द्रस्य साहाय्याय गतः। तं इन्द्रसहायं जानन्, स्वं तेजो वर्धयामास। सः प्राह—"आगच्छ, देवेश; अहं तव सारथिः सन्तोषेण भविष्यामि।" इन्द्रः पप्रच्छ—"कथं त्वया अश्वा नियंत्रयिष्यन्ते?" सन्देहः मे जातः।" सः गन्धर्वतेजसा युक्तः, अश्वसंयमने निपुणः आसीत्। सः ब्राह्मणपुत्रः श्रीमान् मातलिः नाम्ना अभवत्। मातलिः शमीकपुत्रः, रश्मीन् गृहीत्वा स्थितवान्। प्रविष्टः सः तेजस्वी महान्तं पतितं हलधरं दृष्टवान्। सः चन्द्रप्रभं सायकं, देवानां श्रेष्ठात् हस्तात् गृहीत्वा, प्रणम्य धनुषि सज्जीकृत्य, तन्त्रीयुक्तं चकार। तस्य बाणस्य ब्रह्मा-शिव-विष्णु-नामानि आसन्, येन तत्रैवासुराः समरे विनाशिताः। नारद, सहस्राक्षः तेषां प्रति तीक्ष्णैः आयुधैः आवृतवान्। बलवान् सः बाणाहतः, तत्रैव भूमौ पतितः, अभिभूतः। शत्रुसैन्यं, स्वनेतृभ्यः हीनं जातम्, तेन पराजितम्। तदा जम्भासुरः, भीषणं गदां गृहीत्वा, अमराधिपं प्रति अग्रसरत्।