शृणु, भगवन्! मया यथोचितं वक्तव्यं समुपस्थितम्; तद् वदामि, त्वं च यथायोग्यं कुरु। हिमगिरिसुतां पद्मनयनां पार्वतीं हृदि मम निवसन्तीं विद्धि। तत्र, हे दानव, अहं हररूपं धारयित्वा तां मोहयिष्यामि। ततः गत्वा तां रमयित्वा प्रमथगणांश्च देवांश्च विजेष्यामि। एवं, अन्धकः पर्वतात्मजः जातः, शंकरश्च अपि तत्रैव प्रादुरभूत्। तयोः उभयोः शरीरं प्रहारैः विदारितं सन्, ते मन्दरगिरिं प्राप्नुवन्। तत्र, असुरश्रेष्ठः किंचित् अपि न संशयन् प्रविवेश। तेन तत्र महेश्वरस्य रूपं प्रहारेण विक्लवितं दृष्टम्। तं दृष्ट्वा मालिनी सुविशां विजयां जयां च सम्बोध्य उवाच— “त्वं शीघ्रं उत्थाय, दैत्यवीराः, रिपुभिः परिवृताः अपि सन्नह्यत। अहं स्वयम् पिनाकिनः व्रणान् शमयिष्यामि।” एवं उक्त्वा, सा स्ववाक्यं प्रतिपाद्य, स्वातिथ्यासनात् उत्थिता। ततः त्रिशूलपाणेः पुरतः स्थित्वा, साभिप्रायं रूपलक्षणं निरीक्ष्य, तं घोरं मायया छन्नदेहं दैत्यं सम्यक् अवगच्छत्। देवीसंकल्पं विज्ञाय, अन्धकः दैत्यः सुन्दं परित्यज्य तया गतमार्गे त्वरया प्रधावितवान्। तं त्वरमाणं दृष्ट्वा गिरीजा भीता पलायिता। स मदोन्मत्तः तत्रापि तां अनुजगाम, मुनिश्रेष्ठ। भयात् गौरी शुक्लार्कपुष्पे प्रविवेश। पार्वत्याः लोपे, हिरण्यलोचनी पुनः...। अन्धकः स्वबलैः सह नगरे प्रविष्टः, मुनिवर। तदा विष्णुः, सुरगणश्रेष्ठः, चक्रगदाधरः, शार्ङ्गधनुषः निष्क्रान्तैः बाणैः दानवश्रेष्ठं विदारितवान्। गदया केचन निपातिताः, चक्रेण केचन जनार्दनेन निहताः। हलद्वारेण केचन उपानयत्, मुषलेन केचन निष्पीडिताः। स प्राचीनः पुरुषः, स्रष्टा, प्रपितामहः, ब्रह्मणः सर्वतीर्थमयी जलस्पर्शेन स्पृष्टः। ते दानवाः पापनाशिन्या तया जलस्पर्शात् स्पृष्टाः। ब्रह्मनाशिनं रणमध्ये महाअसुरवधं दृष्ट्वा, तं त्वरमाणं बलं दानवश्रेष्ठं विलोक्य, स दानुपुत्रः देवदानवैराजेयः। स वज्रं चालयित्वा बलस्य मूर्ध्नि क्षिपन्, “मूढ! त्वं हतः” इति उवाच; तद् भग्नम्। बलः पलायितः, देवानां पतिः भीतः पृष्ठतः निवृत्तः, महर्षे। “तिष्ठ! त्वं चराचरस्य राजा; राजधर्मे पलायनं न विहितम्।” इति उक्त्वा, समीपमागत्य स उवाच— “श्रुणु मम वचनं, भगवन्! त्वं मे शरणं, विष्णो, भूतभव्यनाथ!” “मम आश्रयः त्वं, भगवन्; अस्त्रं मे दातुमर्हसि।” “अग्नितः अस्त्रं प्रार्थय; स निश्चितं दास्यति।” स अग्निं शरणं गतः, नारदः तत्र वाक्यमुवाच। “इदानीं जम्भः आहूयते; तस्मात् अस्त्रं मे देहि।