महात्मानः पुनः पुनः क्रुद्धाः समरे समारभन्त। तान् दिवानिशं युद्धे पराजितान् पुनः पुनः द्रष्टुम् शक्यते स्म। ततः काले समुपस्थिते, अक्षयः अष्टादशभुजः सम्पूजितः अभवत्। तेन भक्तेन स्वकार्यं सम्पन्नम्, पुष्पमेकम् शिरसि समर्प्य अर्चनं कृतम्। स हि हिरण्यगर्भरूपं सूर्यं पूजयामास, स्तोत्राणि च जपन्। स गम्भीरभावेन नृत्यन्, बलवद्भुजाभ्याम् आवर्तयन् सशक्त्या ननर्त। ये च नृत्यभावपरायणाः हरस्य अनुकरणं कृत्वा अपि ननृतुः। सर्वे दैत्याः त्रिनयनत्रिभुजेन रक्ष्यमाणाः युद्धाय सज्जाः अभवन्। तथापि ते सर्वे दैत्याः निर्भयाः बलिनश्च पराजिताः। तदा अन्धकः सुन्दं आहूय इदं वचनं अब्रवीत्— "अद्य वक्ष्यामि यदवश्यं कर्तव्यम्; शृणु, यथोचितं कुरु। पद्मलोचना पार्वती, गिरिसुता, मम हृदि वसति। तत्र, हे दानव, अहं हररूपं धारयित्वा तां मोहयिष्यामि। ततः तां उपभुज्य, प्रमथगणान् देवांश्च विजेष्यामि।" एवं स अन्धकः, पर्वतात्मजः, जातः; शङ्करः अपि तत्र प्रादुरभूत्। तावुभौ आहताङ्गौ, प्रहारेण विदारिताङ्गौ, मन्दरगिरिं जग्मतुः। असुरश्रेष्ठः निःसंशयं प्रविष्टवान्। स तत्र महेश्वरस्य रूपं प्रहारेण विकृताङ्गं दृष्टवान्। तं दृष्ट्वा मालिनी, सुयशसे, विजयायै, जयायै च वाक्यम् अब्रवीत्— "उत्तिष्ठत शीघ्रं, दैत्यवीराः, शत्रुभिः परिवृताः अपि। अहं स्वयमेव पिनाकिनः व्रणान् उपशमयिष्यामि।" एवं उक्त्वा सा स्ववचनं साक्षात्कृत्य, उत्तमासनात् उत्थिता। ततः त्रिशूलधारिणं पुरतः स्थित्वा, सावधानं रूपलक्षणानि निरीक्ष्य, तस्य तिक्ष्णरूपं मायया छन्नाङ्गं दैत्यं विज्ञाय। देव्या अभिप्रायं बोधित्वा, अन्धकः सुन्दं परित्यज्य, तया गतमार्गे वेगेन धावितवान्। तं समागच्छन्तं दृष्ट्वा, गिरीजा भयात् पलायिता। स मदोन्मत्तः तत्रापि तां अन्वधावत्, ऋषिश्रेष्ठ। गौरी भीत्या शुक्लशुद्धे अर्ककुसुमे प्रविष्टा। पार्वत्या लुप्तायां, हिरण्यलोचनी पुनः...। अन्धके नगरे प्रविष्टे, स्वबलसमेतः, विप्रवर। तदा विष्णुः, सुरगणश्रेष्ठः, चक्रगदाधरः, शार्ङ्गधनुषा मुक्तैः शरैः दानवश्रेष्ठं विदारयामास। गदया केचन निपातिताः, चक्रेण जनार्दनः अन्यान् जघान। केचन हलधृत्या समीपं कृताः, केचन मुसलप्रहारेण निपातिताः। स च आदिपुरुषः, स्रष्टा, प्रजापतिपितामहः, ब्रह्मणा सर्वतीर्थमयीया जलस्पर्शेन संस्पृष्टः। तेन पापहरं जलं दानवाः संस्पृष्टाः। ब्रह्मघ्नं महासुरान् युद्धे वधमानं दृष्ट्वा, तं समागच्छन्तं बलः दैत्यश्रेष्ठः अपश्यत्।