कलनेमिः स महादानवः प्रचण्डरूपः केवलं युद्धे प्रजज्वाल। विद्युत्प्रभः महादैत्यः विद्युत्प्रभया युक्तः समरे प्रवृत्तः। साध्या, मरुतां गणाः, निवातकवचाश्च युद्धे समागताः। हे महर्षे, तदा देवतानां षट्षष्टिः सागरसमूहाः सृष्टाः। ततः ते मायया आश्रित्य क्रमशः अक्षयान् सुरान् अपिबन्। प्रमथैः सह देवाः अपि सर्वे परिवृत्य बहिःकृताः। क्रोधात् रुद्रः प्रभुः जृम्भायिकां समुत्पादयत्। विकृताननः स जृम्भायिकायुधं प्रजज्वाल। ततः देवाः शीघ्रं दैत्यदेहात् दुःखिता निर्गताः। ते कमलदलनेत्राः मेघात् विद्युतः इव विराजन्ते स्म। महात्मानः पुनः कोपात् युद्धाय समुपक्रम्य अतिवेगेन समरं प्रावर्तयन्। ते दिवा नक्तं च युद्धे पुनः पुनः पराजिताः। ततः कालेन अक्षयः अष्टादशभुजः पूजितः। स भक्तः स्वार्थं प्राप्य पुष्पमञ्जलीं शिरसि न्यवेदयत्। हिरण्यगर्भरूपं सूर्यं पूजयामास, स्तोत्राणि च जपन्। स गम्भीरभावेन नृत्यन्, बलवद्भुजद्वन्द्वं परिभ्रम्य, उल्लसितः। हरस्य भावभक्ताः अन्येऽपि तदनुकरन्तः नृत्यन्। त्रिनेत्रत्रिभुजसंयुक्तेन रक्षिताः सर्वे दैत्याः युद्धाय सज्जीभूताः। तथापि सर्वे दैत्याः निर्भयबलिनः पराजिताः। आन्धकः सुन्दरं आहूय इदं वचनमुवाच— "इदानीं यथोचितं वक्ष्यामि, शृणु, यथायोग्यं कुरु। पद्मलोचना पार्वती, गिरिपुत्री, मम हृदि वसति। तत्र दानव, अहं हररूपं धारयित्वा तां मोहयिष्यामि। ततः तां गत्वा रम्य च प्रमथगणांश्च देवान् जित्वा स्थापयिष्यामि।" एवं आन्धकः पर्वतपुत्रः जातः, शङ्करः अपि तत्र प्रकटितः। तदा घातैः विहताङ्गौ तौ उभौ मन्दरगिरिं जग्मतुः। असुरश्रेष्ठः निःशङ्कं प्रविश्य तत्र महेश्वरस्य विकृतविक्षतम् रूपं दृष्टवान्। तं दृष्ट्वा मालिनी सुव्यशसा विजयया जयया च सह इदं वचनमुवाच— "शत्रुभिः परिवृताः अपि शीघ्रं उत्तिष्ठत, दैत्यवीराः। अहं स्वयम् पिनाकिनः घातान् शमयिष्यामि।" इत्युक्त्वा सा वचः प्रतिपाद्य, स्वातिथ्यासनात् उत्तिष्ठत। ततः त्रिशूलधरस्य पुरतः स्थित्वा, तस्य रूपलक्षणानि सम्यक् निरीक्ष्य। तदा तस्य मायया छन्नं तीव्रं दैत्यं परिचिन्त्य। देवीचिन्तां विज्ञाय आन्धकः सुन्दरं परित्यज्य तस्याः मार्गे वेगेन प्रस्थितः। तं धावन्तं दृष्ट्वा गिरिजा भीतया पलायिता। स मदोन्मत्तः तत्रापि तां अन्वधावत्, हे मुनेश्रेष्ठ। भयात् गौरी शुक्लं अर्कपुष्पं प्रविश्य तत्र लीनाभवत्। यदा पार्वती लब्धुं न शक्या, तदा हिरण्यलोचनी पुनः...