ततः स धर्मनिष्ठः सम्यग्व्रतसमन्वितः विधिपूर्वकं कर्म समाचरन्। तदा ये दानवाः पूर्वं संग्रामे निहताः, ते पुनरुत्थाय प्राणान् लेभिरे। यदा संग्रामाय युद्धिनः समुपजग्मुः, नन्दीः शंकरमिदं प्रोवाच— मृतानां पुनरुत्थानं न किञ्चिद् बुद्ध्यते, न च सह्यते। भृगुपुत्रस्य विद्यया पुनः पुनः ते जीविताः। भगवन्, शुक्रस्य विद्याबलम् किंचित् हीनं जातम्। तदा प्रभुर्भक्त्या प्रत्युवाच, स्वकार्यार्थं परमं साधनं प्रकाशयन्। भगवानुवाच— यथार्हं तं निगृह्णीयामि, यदा तेन सह संगमिष्यामि। ततः स दैत्यसैन्यं प्रति गतः, शुक्रग्रहणकामः। स सिंह इव वन्यपशुम्, तेषां मार्गं रुरोध। तत्र स मूर्च्छितः पपात, नन्दीः शीघ्रं तस्मात् प्रदेशात् निर्गतः। तदा पञ्च दैत्याः सिंहसदृशाः नन्दिं प्रति अभिद्रवन्त। विविधायुधधारिणः ते गणाधिपतिं प्रति युद्धे समुपेत्य समरभूषिताः। तस्मिन्नेव क्षणे देवा ब्रह्मणा प्रमुखेन सह तम् अपश्यन्। तदा ते सर्वे— "शम्भोः सहाय्यं क्रियताम् एष कष्टतमः समयः"— इति निर्णिन्युः। ततः शिवस्य सेनाः आकाशात् शीघ्रं पतिताः, यथा प्रबलनद्यः समुद्रं प्रति पतन्ति। तयोः देवासुरसेनयोः सङ्घर्षः भीषणः अभवत्। एवमेव भर्गवः स्वातिरथात् अपतद्, सिंह इव लघुपशुम्। स सर्वान् रक्षिणः निहत्य शुक्राय निवेदयामास। ततः स भर्गवः स्वदेहं आवृत्य स्वगात्रे निवेशितः। तत्र स मुनिः तं भगवन्तं स्तुत्या पूजयामास। "नमः पुनः पुनः शंकराय महेश्वराय त्रिनेत्राय। कामाग्नये कालशत्रवे वामदेवाय ते नमः। नमः पुनः पुनः महादेवाय शर्वाय प्रभवे।" स उवाच— "देवश्रेष्ठ, अद्य मे वरं दद, यथाहं तव उदरात् पुनः निर्गच्छेयम्।" इति। तदनन्तरं भगवतः वचनेन, श्रेष्ठः भर्गवः देवस्य उदरे विचरन्। तत्र स समुद्रान्, पातालान्, स्थावरजङ्गमानि च सर्वाणि अपश्यत्। यक्षकिम्पुरुषगणान्, गन्धर्वाप्सरसः, वृक्षलतान्, पर्वतान्, फलमूलौषधीन्, चतुष्पदद्विपदस्थावरजङ्गमान् अपि दृष्टवान्। तत्र दिव्यसंवत्सरः भर्गवस्य व्यतीतः। भिक्षार्थं स महेश्वरं शरण्यं प्रति जगाम। "सहस्राक्ष महादेव, शरणं त्वामुपागतः। सर्वलोकान् तव शरीरे दृष्ट्वा क्लान्तः शरणं ते प्रपन्नः।" इति स प्रार्थयामास। तदा भगवानुवाच— "एहि, त्वं मम सुतः, भर्गवकुलचन्द्र, गात्रेणैव" इति। एवं उक्त्वा भगवाँश्च शुक्रं गात्रेण मुक्त्वा निर्गमयामास। शुक्रः शम्भुं प्रणम्य, महाबलसमन्वितः, असुरसेनाम् शीघ्रं प्रति जगाम। पुनः सर्वे ते गणेश्वरैः सह युद्धाय संकल्पम् अकुर्वन्।