स तदा कोपसंरक्तः सत्वरं च महान् विक्रम्य नन्दिं प्रति समभ्यधावत्। तस्मिन्नेव सङ्ग्रामे सः कुजम्भं तेनैव आयुधेन ताडयामास, स च प्राणहीनः भूमौ पतितः। तदा गणाधिपेन निह्यमानाः ते दैत्याः दुर्योधनं शरणं जग्मुः। ततो वज्रसन्निभं शूलं प्रगृह्य, "हतस्त्वं" इति वदन् नन्दिं प्रति क्षिप्तवान्। तदस्त्रं छिन्नं दृष्ट्वा स पुनः स्वबलं संहृत्य सैन्यं प्रति जगाम। स च निपातितः शीघ्रं भूमौ अपतत्, भीताः च दानवाः दिशो दिशः प्राद्रवन्। तदा स महाबलः धनुः समादाय कालदण्डसमानैः बाणैः तान् विद्धवान्। विनायकादयः अपि बलवन्तः सन्तः सर्वतः निशाचरबाणजालैः परिवृताः आसन्। तदा शत्रुं प्रति शीघ्रं सम्प्राप्य दृढदृष्टिः सः शूलं हृदि ताडितवान्। शत्रुः निहतः, तेषां च प्रतिपक्षिणां सेना पुनः पलायिता। ते नन्दिनं पुरतः स्थाप्य दानवान् हन्तुं समुपचक्रमुः। कार्तस्वरप्रमुखाः बलिनः पुनः प्रत्यागच्छन्। नन्दिषेणः, व्याघ्रमुखः, वेगवान् च त्वरया निवृत्ताः। नारद, कार्तस्वरः गदां गृहित्वा पुनः प्रत्यागच्छत्। तदा सः शूलं परिभ्रम्य, गर्जमानं कार्तस्वरं शिरसि ताडितवान्। ततः स वीरः गणपतिं नन्दिषेणं च शूलेन बद्धवान्। कपिपुत्रः विशाखः शूलपाणिः तत्र समुपस्थितः। महाबलः तदा कुक्कुटध्वजं विशाखं समरे समभ्ययात्। शाकः नैगमेयश्च शीघ्रं शत्रुं प्रति समुपेत्य तं समरमुद्यतौ। तौ गणेश्वराणां साक्षात् संनिधौ शम्बरमाश्रित्य समुपेत्य तस्थतुः। स च शम्बरः त्वरया अदृश्यः अभवत्, इव भूमिः आकाशे लीनाभवत्। ततः भगवन् मुने, यौवनस्थः दिशः प्रति दृष्ट्वा सैन्यं निपातितवान्। सा रूपेण शुष्काङ्गी, भीतवेपथुसंयुक्ता, संतप्तचित्ता, शुक्रम् आश्रिता। अन्धकः च शुक्रम् उपेत्य एतदुवाच। ततः द्विजोत्तम, सः गन्धर्वासुरकिन्नरांश्च आह्वयामास। यथा अनाथा स्त्री दुष्टैः पीड्यते, तथैव एते अक्षयाः पिशाचाः कुरुक्षेत्रफलोपमाः। यथा अन्यान् सङ्ग्रामे विजयं कुर्मः, तथैव त्वं अपि कर्तव्यम्। तव हिताय अहं यतिष्ये यथेष्टं च करिष्यामि। ततः स शुद्धव्रतः विधिवद् क्रतुं चकार। ये दानवाः पूर्वं सङ्ग्रामे निहता आसन्, ते पुनः उत्पन्नाः। यदा सैनिकाः युद्धाय समुपेताः, नन्दी शङ्करं प्रति इदं वचः प्रोवाच— "मृतानां पुनरुत्थानं नास्माभिः कल्प्यते, न च सह्यते।" "भृगुपुत्रस्य विज्ञानात् ते पुनः जीविताः। भगवन्, शुक्रमतेः बलं किंचित् ह्रासमुपगतम्।" तदा प्रभुः स्नेहेन परं साधनं स्वार्थाय प्रकटितवान्। "यथोचितं तं निग्रहीष्यामि सन्निधाय," इति सः उवाच। ततः स दैत्यसैन्यं प्रति शुक्रम् गृहीतुं समुपेत्य, वनमृगं यथा सिंहः मार्गं रुद्धवान्।