नारद महाभाग, तदा स महानुभावः स्वात्मनं मोचयितुम् उद्युक्तः सन् अपि न अशक्नोत्। ततः सः शीघ्रम् गदाम् आदाय, दुष्टं राहुम् महाबलः प्राहरत्। घटोदरोऽपि गदया ताडितः, सुकशी दानवराट् खड्गेन प्रहरन्। ततः तुहुणस्य शिरः परशुना विदार्य, मृत्युम् उपगतम् अकरोत्। पञ्च जना एकाग्निवत् दीप्तिमन्तः, दानवानां सेनायाम् प्रविविशुः। सः गदां समुत्क्षिप्य विनायकस्य शिरसि, कपोले, हस्ते च प्राहरत्। कुम्भध्वजस्य सन्धयः चूर्णीकृताः, घटोदरस्यान्योन्यं जंघासन्धयः भग्नाः। ततः सेनापतीन् हन्तुम् स्कन्दविशाखादीन् शीघ्रम् अभिद्रवत्। पर्वतराजं प्रति उवाच—"गच्छ वीर, दैत्याः युद्धे हन्तव्याः" इति। बलेः समीपम् आगत्य, शिरसि प्राहरत्; स भ्रमितः भूमौ पतितः। सः कोपसमन्वितः, वेगेन नन्दिं प्रति अभिद्रवत्। युद्धे तेनैवायुधेन कुजम्भः ताडितः, प्राणहीनः भूमौ पतितः। सेनापतिना ह्यमी निहन्यमानाः, दुर्योधनम् शरणम् अगच्छन्। सः वज्रसन्निभं शूलम् उत्क्षिप्य नन्दिं प्रति क्षिपन्, "हतः त्वम्" इति व्याहरत्। तदस्त्रं छिन्नम् दृष्ट्वा, बलम् उपसंहृत्य सैन्यम् अभ्यगच्छत्। ताडितः सः भूमौ व्यशीर्यत, दैत्याः भयत्रस्ताः दिशः सर्वाः प्राद्रवन्। सः महेषुधम् आदाय, मृत्युदण्डकल्पैः बाणैः तान् विद्ध्वा। विनायकादयः बलवन्तः अपि, दानवबाणजालैः सर्वतः परिवृताः। शत्रून् शीघ्रं समीपगम्य, दृढदृष्ट्या शूलं हृदि ताडितवान्। शत्रुः निहतः, शत्रुसैन्यं पुनः पलायितम्। नन्दिनं पुरतः स्थापयित्वा, दानवान् हन्तुम् उद्यताः। कार्तस्वरप्रमुखाः बलिनः पुनः प्रत्यागताः। नन्दिषेणः, व्याघ्रमुखः, वेगवान् च अपि निवृत्ताः। हे नारद, कार्तस्वरः गदां गृहित्वा प्रत्यागतः। सः शूलमुत्क्षिप्य, घोषयन्, कार्तस्वरस्य शिरसि ताडितवान्। ततः वीरः गणपतिं नन्दिषेणं च शूलेन बद्धवान्। कपिपुत्रो विशाखः शूलहस्तः समुपस्थितः। स बलवान् शिखिवाहनं विशाखं युद्धे समभ्ययात्। शाकः, नैगमेयः च शत्रून् शीघ्रं प्रति अभिद्रवताम्। तौ गणपतिपुंगवान् पश्यन्तौ, शम्बरं शीघ्रं प्राप्तवन्तौ। सः त्वरया अन्तर्धानम् अगच्छत्, यथा भूमिः व्योम्नि लीनाभूत्। ततः दिव्यर्षे, स कुमारः दिशः प्रति अभिमुख्य, सेनां निहत्य। सा स्त्री दुःखिता, भीताङ्गी, शोकसमाकुला, शुक्रम् शरणम् अगच्छत्। एवं च, अन्धकः शुक्रम् उपगम्य, वाक्यम् इदं अब्रवीत्। ततः द्विजश्रेष्ठ, गन्धर्वासुरकिन्नरान् अपि समाह्वयत्। यथा अनाथा स्त्री दुष्टैः पीड्यते, तथा अनेन अक्षयाः पिशाचाः, कुरुक्षेत्रफलवत्। यथा वयं युद्धे अन्यान् जयामः, तथैव त्वम् अपि आचर। तव हितार्थम् अहम् यतिष्ये, यत् तव प्रीयते तत् करिष्यामि।