गानवाद्यनिनादैः सह मिश्रितैः शब्दैः रणभूमौ दुन्दुभयः प्रमोदेन निनदन्ति स्म। तदा कोपसंपन्नाः सेनाः दानवसेनां विनाशयितुम् उद्धताः अभवन्। तत्र तु तुहुण्डो नाम दानवाधिपः क्रोधेन पूर्णः अतिवेगेन अग्रे धावितुम् आरब्धवान्। स तु तदा इन्द्रध्वजमिव दीप्तिमान् विराजमानः दृष्टः। तस्य तेजसा रुद्रादयः स्कन्दपर्यन्ताः सर्वे भयेन ग्रस्ताः अभवन्। ततः ते सर्वे त्वरया तुहुण्डं दानवनायकं प्रति प्रत्युद्ययुः। तदा महाबलवान् तुहुण्डः लोहमुषलं सेनायाः पृष्ठे प्राक्षिपत्। हे ब्रह्मन्, तदस्त्रं मेरुशृङ्गं विदारयितुं वज्रवत् शतम् अंशान् अभज्यत। तदा सः स्वबाहुपाशेन राहुम् अपि बद्धवान्, यतः सः स्वकियस्य मातुलस्य रक्षणाय स्थितः आसीत्। ततः महोदरः तस्य शिरसि परशुना प्रहारं कृतवान्। राहुः विमोचनाय यत्नं कृतवान्, हे नारद, किन्तु न शशाक। ततः महात्मा वेगेन गदां गृह्य दुष्टं राहुम् अपातयत्। घटोदरः गदया प्रहारं कृतवान्, सुकेशी दानवराजः खड्गेन च। तदा परशुना तुहुण्डस्य शिरः, यत् तेन त्यक्तं, विदारितम्। तदा पञ्च जनाः, एकप्रलयाग्निवत् दीप्तिमन्तः, श्रेष्ठदानवसेनाम् अभ्यविशन्त। गदां परिघूर्ण्य सः विनायकस्य शिरसि, कपोले, हस्ते च प्रहारं कृतवान्। कुम्भध्वजस्य सन्धयः चूर्णिताः, घटोदरस्य ऊरुसन्धयः भग्नाः। ततः सः स्कन्दविशाखादीन् गणपतिं हन्तुं शीघ्रं प्रधावितवान्। सः गिरिशं प्रति इदं वचनम् उक्तवान्—‘गच्छ वीर! युद्धे दैत्यान् हन।’ ततः बलीं प्रति गत्वा शिरसि प्रहारं कृत्वा, सः मोहाविष्टः भूमौ पतितः। तदा सः कोपेन च वेगेन च नन्दिं प्रति व्यग्रहमत्। युद्धे तेनैव अस्त्रेण कुजम्भः अपि हतः, स भूमौ निपपात्। सेनानायकस्य हन्यमानाः ते दानवाः दुर्योधनं शरणं ययुः। सः तदा विद्युत्समप्रभां शूलं विक्षिप्य नन्दिं प्रति उवाच—‘त्वं हतः!’ ततः तदस्त्रं छिन्नं दृष्ट्वा, सः बलं संहृत्य सेनायाः समीपम् अगच्छत्। तेन निपातितः सः शीघ्रं भूमौ पतितः, भयभीता दानवाः दिशो दिशः पलायितवन्तः। सः महादनुर् आदाय मृत्युशासनतुल्यैः बाणैः तान् विदारयामास। यद्यपि बलवन्तः आसन् विनायकादयः, तथापि तान् सर्वतः दानवबाणजालेन आच्छादिताः। शत्रोः समीपं शीघ्रं गत्वा, तं दृष्ट्वा, शूलप्रहारेण तस्य हृदयं विदारितवान्। शत्रुः हतः, तदा शत्रुसैन्यम् अपि पुनः पलायितम्। नन्दिनं पुरतः स्थापयित्वा, ते दानवान् हन्तुं प्रचक्रमुः। तदा कार्तस्वरमुख्याः बलवन्तः पुनः प्रत्यागच्छन्। नन्दिषेणः, व्याघ्रमुखः, वेगवान् अपि प्रत्यागतवन्तः। हे नारद, कार्तस्वरः गदां गृहीत्वा प्रत्यागच्छत्। तदा सः शूलं परिघूर्ण्य, गर्जमानं कार्तस्वरं शिरसि ताडितवान्। ततः सः वीरः गणपतिं नन्दिषेणं च शूलेन बद्धवान्। तदा कपिसुतः विशाखः शूलहस्तः समीपम् आगतः। महाबलवान् सः कुक्कुटध्वजं विशाखं समरे समभ्ययात्। शाकः च नैगमेयः च शीघ्रं शत्रून् प्रति धावितवन्तौ। शाकः च नैगमेयः च शीघ्रं शत्रून् प्रति धावितवन्तौ।