शम्भोः विजयाय शुभाः सौम्याः सौभाग्ययुक्ताः संकेताः प्रादुरभवन्। मांसभक्षकाḥ, हविषां कामिनः, रक्तपिपासवः, हर्षिताः, त्वरया अग्रे प्रस्थिताः। हरितपक्षीः, निष्क्वणं, मुखं निवर्त्य, तत्रतः निर्गतः। चन्द्रशेखरः, स्मितमुखः, पर्वतं तथा अन्यान् संबोधितवान्। तत्र, गणाधिपते, शुभाशुभानि निमित्तानि दृष्टानि, उत्पन्नानि। महादेव, शत्रून् विजेष्यसि—किमत्र संशयः? ततः सः महाव्याघ्रेश्वरैः सह युद्धाय आज्ञापयामास। विविधशस्त्रधारिणः वीराः, उन्मूलितवृक्षसदृशाः, अग्रे प्रस्थिताः। ते प्रमथान् हन्तुं, शूलमुष्टिहस्ताः, सज्जाः अभवन्। सूर्याग्निप्रमुखाः, युद्धदर्शनकाङ्क्षिणः, समागच्छन्। गीतवाद्यनिनादैः मिश्रिताः, मृदङ्गाः रणोत्सवमुदिताः निनदन्ति स्म। गणाः, कोपपूर्णाः, दैत्यसेनां विनाशयितुं प्रस्थिताः। तुहुंडः, क्रोधसम्भृतः, महावेगेन अग्रे धावितवान्। सः, इन्द्रध्वजमिव, अतीव तेजस्वी दीप्तः अभवत्। रुद्राः स्कन्दपर्यन्ताः अन्ये च, भयग्रस्ताः अभवन्। ते शीघ्रं तुहुंडं, दानवानां नायकं, प्रति धावितवन्तः। बलवान् सः, लोहमुष्टिं सैन्यपृष्ठे प्रक्षिप्य, प्रहारं कृतवान्। हे ब्राह्मण, सा मुष्टिः, मेरुशिखरे वज्राघातमिव, शतधा विदारिताः। तत्र सः, राहुं, कक्श्येन बद्ध्वा, तस्य पितामहं रक्षितुम् उद्युक्तः। महोदरः, परशुना, तस्य शिरसि प्रहारं कृतवान्। सः, मुक्तुम् यत्नं कृतवान्, किन्तु, हे नारद, नाशक्नोत्। ततः, गदाम् आदाय, महात्मा, दुष्टं राहुं प्रहारं कृतवान्। घटोदरः गदया, सुकेशी दैत्येश्वरः शस्त्रेण, प्रहारं कृतवन्तौ। ततः, परशुना, तुहुंडस्य त्यक्तमस्तकम् विदारितवान्। पंच जनाः, एकप्रलयाग्निवत् दीप्तिमन्तः, दानवश्रेष्ठसेनायां प्रविष्टवन्तः। गदाम् परिघाय, विनायकस्य शिरसि, कपोलदेशे, हस्ते च, प्रहारं कृतवान्। कुम्भध्वजः, संधिस्थलानि चूर्णीकृतः, घटोदरः, जंघासन्धिभिः विदारितः। सः, गणेश्वराणां वधाय, स्कन्दं विशाखं च, शीघ्रं धावितवान्। पर्वतेश्वरम् उद्दिश्य, 'गच्छ वीर, दैत्यान् युद्धे हनिहि,' इति उक्तवान्। बलीं समीपं गत्वा, शिरसि प्रहारं कृत्वा, मोहितः भूमौ पतितः। क्रोधात्, त्वरया, नन्दिं प्रति अभ्यधावत्। तत्र युद्धे, कुजम्भाय तेनैव शस्त्रेण प्रहारं कृत्वा, सः मृतः भूमौ पतितः। गणाधिपेन ह्यमी वध्यमानाः, दुर्योधनं शरणं गच्छन्ति स्म। विद्युत्सदृशं शूलं धृत्वा, नन्दिं प्रति प्रक्षिप्य, 'त्वं हतः,' इत्युक्तवान्। तं अस्त्रं छिन्नं दृष्ट्वा, बलं संहृत्य, पुनः गणं प्रति अभ्यगच्छत्। प्रहृतः, शीघ्रं भूमौ पतितः, दैत्याः भयात् दिशो दिशः पलायितवन्तः। महाबाणं गृहीत्वा, कालदण्डसदृशैः बाणैः तान् विदारितवान्। विनायकादयः, बलिनः अपि, दैत्यबाणजालैः सर्वतः आवृताः। शत्रुं समीपं गत्वा, दृष्टिं स्थिरं कृत्वा, शूलेन हृदि प्रहारं कृतवान्। शत्रुः हतः, विरोधिसेनायः पुनः पलायनं कृतवन्तः।