विनायकः विघ्नेश्वरः, वातमार्गे गच्छन्, तद्वाक्यं श्रुतवान्। स मन्दरं पर्वतश्रेष्ठं च पितरं च दृष्टवान्। तदा स विनायकः जगत्पतेः समीपे स्थितं पितरं दृष्ट्वा उवाच – “किमर्थं त्वं स्थिरः, विश्वेश? उत्तिष्ठ, युद्धे उत्सुकः भव।” तं शम्भुं तु स्नेहपूर्वकं पश्यन् हरः प्रत्युवाच – “अहं अन्धकं हन्तुं गमिष्यामि; एकः अत्र जाग्रतः स्थाप्यः।” ततः हरः स्नेहं दर्शयन् उवाच – “गच्छ, अन्धकं जय।” विनायकः हर्षपूर्णः प्रणम्य भक्त्या पादौ स्पृष्टवान्। ततः जयाः, विजयाः, जयन्ती, अपराजिता च – एताः सर्वाः, हे पार्वती, अत्यन्तं सावधान्येन रक्षितव्याः। हरः तुष्टः विजयं कामयमानः त्रिशूलधारी गृहात् निर्गतः। तस्य सर्वतः परितः जयध्वनिः कृतः। शम्भोः विजयाय शुभाः, सौम्याः, सौभाग्ययुक्ताः चिन्हानि अभिव्यक्तानि। मांसभक्षकगणाः, बलिप्रार्थिनः, रुधिरपिपासवः, उत्साहपूर्णाः अग्रे प्रस्थिताः। हरितपक्षीः, मौनं धृत्वा, तत्रतः निवृत्तः। चन्द्रशेखरः स्मितं कृत्वा पर्वतं च अन्यांश्च सम्बोधयन् उवाच – “इह, गणाधिप, शुभशकुनानि दृष्टानि। महादेव, शत्रून् विजयिष्यसि इत्यत्र कः संशयः?” ततः पशुपतिः महापशुपतिभिः युद्धाय आज्ञां दत्तवान्। विविधायुधधारिणः वीराः वलितवृक्षवत् अग्रे गताः। ते प्रमथान् हन्तुं शूलमुष्टिभिः युक्ताः प्रस्थिताः। सूर्यः अग्निः च अग्रे स्थितौ, युद्धदर्शनाय उत्सुकाः आगच्छतुः। गीतवाद्यनिनादैः मिश्रितं युद्धे हर्षयुक्तं ढक्कानां निनादः अभवत्। प्रमथगणाः कोपिताः दैत्यसेनां विनाशयितुं प्रयत्नवन्तः। तुहुण्डः क्रोधपूर्णः शीघ्रं अग्रे धावितः। स इन्द्रध्वजवत् दीप्तिमान् अभवत्। रुद्राः स्कन्दपर्यन्ताः भयग्रस्ताः अभवन्। ते तुहुण्डं, दानवनेतारं, शीघ्रं समभ्यायन्। स बलवान् लोहदण्डं सैन्यपीठे प्रक्षिप्तवान्। हे ब्राह्मण, स दण्डः शतधा विखण्डितः मेरुशिखरे वज्रपातवत्। स तु राहुं बाहुसूत्रेण बद्धवान्, यः तु तस्य पितृव्यं रक्षितवान्। महोदरोऽपि कुटारेण शिरसि तं आहतवान्। स मुक्तुम् यत्नं कृतवान्, किंतु हे नारद, न शशाक। ततः महानात्मा गदां गृहीत्वा त्वरया दुष्टं राहुं निपातितवान्। घटोदरो गदया आहतवान्, सुकेशी दैत्यपतिः शस्त्रेण आहतवान्। ततः परशुना तुहुण्डस्य शिरः, त्यक्तं, विदारितम्। पञ्च जना इव एकस्य प्रलयाग्नेः दीप्तिमन्तः दानवसेनायां प्रविष्टाः। गदां घूर्णयन् विनायकस्य शिरसि, कपोलदेशे, हस्ते च आहतवान्। कुम्भध्वजस्य सन्धयः चूर्णिताः, घटोदरोऽपि जङ्घासन्धिभिः भग्नः। स शीघ्रं स्कन्दं, विशाखं, अन्यांश्च गणपतिं हन्तुं प्रययौ। पर्वतेश्वरं प्रति वाक्यं उवाच – “गच्छ, वीर, युद्धे दैत्यान् जहि।” बलेः समीपं गत्वा शिरसि आहतवान्; स मोहितः भूमौ पतितः।